حکیم، سید محسن: تفاوت میان نسخه‌ها

{{کاربردهای دیگر|حکیم (ابهام‌زدایی)}}

'''سید محسن حكيم'''  (۱۳۰۶-۱۳۹۰ق) فقیه، اصولی و از مراجع بزرگ تقلید شیعه در قرن چهاردهم هجری. وی از شاگردان [[آخوند خراسانی، محمدکاظم بن حسین|آخوند خراسانی]]، [[عراقی، ضیاءالدین|آقا ضیاءالدین عراقی]] و [[نائینی، محمدحسین|میرزای نائینی]] بود و پس از وفات [[اصفهانی، سید ابوالحسن|سید ابوالحسن اصفهانی]] به عنوان یکی از مراجع تقلید، اداره امور دینی و مذهبی شیعیان عراق را در دست گرفت. در سال ۱۳۰۶ق در نجف اشرف متولد شد. جد اعلاى او حدود چهار قرن پیش، طبیب حاذقی به نام «میر سید علی طبیب» بود که به سبب دانش و فضلش مورد احترام شاه عباس صفوی قرار گرفت و پس از سفر به نجف، در آنجا ساکن شد و به «میر سید علی حکیم» معروف گشت. در چهارمین نسل از این خاندان، سید مهدی حکیم پدر ایشان قرار دارد. در ۷ سالگی قرآن آموخت و در ۹ سالگی به تحصیل علوم اسلامی پرداخت. دروس مقدماتی را نزد برادر بزرگش «سید محمد حکیم» فراگرفت. در سال ۱۳۲۶ق به درس [[آخوند خراسانی، محمدکاظم بن حسین|آخوند خراسانی]] راه یافت و سه سال از محضرش بهره برد. پس از رحلت آخوند، در درس [[عراقی، ضیاءالدین|آقا ضیاءالدین عراقی]] حاضر شد و دو دوره اصول را نزد او فراگرفت و همزمان از درس [[نائینی، محمدحسین|آیت‌الله نائینی]] نیز بهره برد. از سال ۱۳۳۸ق حوزه درس خارج فقه و اصول خود را تشکیل داد. در مبارزات مردم عراق علیه اشغالگران انگلیسی نقش مهمی داشت و همراه استادش سید محمدسعید حبوبی به جبهه ناصریه رفت. با صدور فتواى «الشيوعية كفر و إلحاد» قدرت کمونیست‌ها را در عراق در هم شکست. در مسافرت‌های مکرر به کاظمین و کربلا در هنگام حوادث سیاسی، موجی از تظاهرات سراسر عراق را فرا می‌گرفت. سه سال قبل از وفاتش به حج مشرف شد و دولت عربستان از او تجلیل کرد. در اواخر عمر، ضریح حضرت ابوالفضل(ع) را با هزینه شخصی تعویض و ضریحی نفیس از اصفهان به کربلا منتقل کرد. تألیفات ارزشمندی از خود به جای گذاشت که مهمترین آنها «[[مستمسک العروة الوثقی]]» (شرح عروة الوثقی)، «[[حقائق الأصول]]» (شرح کفایة الاصول)، «[[دلیل الناسک]]» (شرح مناسک حج [[نائینی، محمدحسین|آیت‌الله نائینی]])، «[[نهج الفقاهة]]» (شرح مکاسب [[انصاری، مرتضی بن محمدامین|شیخ انصاری]])، «رسالة في إرث الزوجة من الزوج»، «شرح کتاب النافع» و «تعلیقه بر کتاب ریاض» است. همچنین کتابخانه بزرگ «مکتبة الإمام الحکیم» در نجف با بیش از یکصد شعبه در سراسر عراق از تأسیسات اوست. از ۱۰ پسر و ۴ دختر او، پنج تن از پسرانش (از جمله [[حکیم، محمدباقر|سید محمدباقر حکیم]] و [[حکیم، سید عبدالصاحب|سید عبدالصاحب حکیم]]) به شهادت رسیدند. سرانجام بر اثر رفتار ظالمانه رژیم بعث عراق و اندوه فراوان، به بستر بیماری افتاد و در روز سه‌شنبه ۲۷ ربیع‌الاول ۱۳۹۰ق در ۸۴ سالگی در نجف درگذشت و در مقبره مخصوص کنار مسجد هندی به خاک سپرده شد.

==ولادت==