۱۵۳٬۳۰۵
ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۴۳: | خط ۴۳: | ||
}} | }} | ||
'''سيد ابوالقاسم دهكردى اصفهانى''' (حدود ۱۲۳۴-۱۳۱۳ش)، از مراجع تقلید اواخر دوره قاجاریه و اوایل پهلوی اول، مجتهد، اصولی، عارف و واعظ برجسته در مناطق چهارمحال و بختیاری و اصفهان بود. وی در حدود سال ۱۲۳۴ش (۱۲۷۲ق) در دهکرد (شهرکرد کنونی) در خانوادهای فرهیخته دیده به جهان گشود. پدرش آیتالله سید محمدباقر دهکردی از علماى عالىرتبه عصر خود و از شاگردان خاص ملا محمدابراهیم کلباسی بود. در یازدهدوازده سالگی به اصفهان مهاجرت کرد و در مدرسه صدر اصفهان اقامت گزید. پس از فراغت از مقدمات و سطوح، مشغول درس خارج فقه و اصول و حکمت شد و در ۲۵ سالگی از سوی اساتیدش تصدیق اجتهاد گرفت. در سال ۱۳۰۱ق (۲۹ سالگی) به عراق سفر کرد و مدتی در سامرا اقامت گزید و سپس به نجف اشرف رفت. در آنجا از محضر استادان بزرگی چون میرزای شیرازی (صاحب فتواى تحریم تنباکو)، آخوند خراسانی، میرزا حبیبالله رشتی و محدث نوری بهره برد و حدود هفت سال در حوزههای علمیه سامرا و نجف به کسب فیض پرداخت. در حدود سال ۱۳۰۹ق (۳۷ سالگی) به اصفهان بازگشت و در مدرسه صدر به تدریس، تحقیق و تربیت طلاب پرداخت و ضمن آن با تهذیب نفس و پارسایی، مدارج معنوی را طی کرد و به افکار بلندی در حکمت و عرفان دست یافت. او از رجال حدیث محسوب میگردید و دانشورانی چون امام خمینی(ره)، آیات عظام مرعشی | '''سيد ابوالقاسم دهكردى اصفهانى''' (حدود ۱۲۳۴-۱۳۱۳ش)، از مراجع تقلید اواخر دوره قاجاریه و اوایل پهلوی اول، مجتهد، اصولی، عارف و واعظ برجسته در مناطق چهارمحال و بختیاری و اصفهان بود. وی در حدود سال ۱۲۳۴ش (۱۲۷۲ق) در دهکرد (شهرکرد کنونی) در خانوادهای فرهیخته دیده به جهان گشود. پدرش آیتالله سید محمدباقر دهکردی از علماى عالىرتبه عصر خود و از شاگردان خاص ملا محمدابراهیم کلباسی بود. در یازدهدوازده سالگی به اصفهان مهاجرت کرد و در مدرسه صدر اصفهان اقامت گزید. پس از فراغت از مقدمات و سطوح، مشغول درس خارج فقه و اصول و حکمت شد و در ۲۵ سالگی از سوی اساتیدش تصدیق اجتهاد گرفت. در سال ۱۳۰۱ق (۲۹ سالگی) به عراق سفر کرد و مدتی در سامرا اقامت گزید و سپس به نجف اشرف رفت. در آنجا از محضر استادان بزرگی چون [[میرزای شیرازی، سید محمدحسن|میرزای شیرازی]] (صاحب فتواى تحریم تنباکو)، [[آخوند خراسانی، محمدکاظم بن حسین|آخوند خراسانی]]، [[رشتی، حبیبالله|میرزا حبیبالله رشتی]] و [[نوری، حسین بن محمدتقی|محدث نوری]] بهره برد و حدود هفت سال در حوزههای علمیه سامرا و نجف به کسب فیض پرداخت. در حدود سال ۱۳۰۹ق (۳۷ سالگی) به اصفهان بازگشت و در مدرسه صدر به تدریس، تحقیق و تربیت طلاب پرداخت و ضمن آن با تهذیب نفس و پارسایی، مدارج معنوی را طی کرد و به افکار بلندی در حکمت و عرفان دست یافت. او از رجال حدیث محسوب میگردید و دانشورانی چون [[موسوی خمینی، سید روحالله|امام خمینی(ره)]]، آیات عظام [[مرعشی، سید شهابالدین|مرعشی نجفی]]، بروجردی و حاج آقا رحیم ارباب از او اجازه نقل حدیث و اجتهاد دریافت کردهاند. اکثریت اهالی اصفهان و چهارمحال و بختیاری وی را مرجع تقلید خود قرار دادند و رساله عملیه «هدایة الأنام» مکرر چاپ شد. سالها امامت جماعت مسجد سفرهچی (سرخی) و مسجد شیخالاسلام اصفهان را بر عهده داشت و در ماه رمضان به وعظ و ارشاد میپرداخت. از شاگردان او میتوان به حاج آقا رحیم ارباب، سید محمدتقی موسوی (صاحب مکیال المکارم)، سید عبدالحسین طیب (صاحب اطیب البیان) و معلم حبیبآبادی اشاره کرد. از آثار متعدد او میتوان به «منبر الوسیلة» (در مباحث اعتقادی به روش فلسفی و عرفانی)، حاشیه بر تفسیر صافی، حاشیه بر وافی، «بشارات السالکین» (واردات غیبیه)، «جنة المأوی» (در اخلاق)، «اللمعات فی شرح دعاء السمات»، «تنقیح الأصول» (تقریرات درس میرزا حبیبالله رشتی) و حاشیه بر مکاسب و رسائل شیخ انصاری اشاره کرد. وی سرانجام در شب یکشنبه ۶ شوال ۱۳۵۳ق (۱۳۱۳ش) در اصفهان درگذشت و بنا به وصیتش در غرب زینبیه اصفهان به خاک سپرده شد. | ||
== ولادت == | == ولادت == | ||
سید ابوالقاسم بن سید محمدباقر حسینی دهکردی اصفهانی در حدود سال 1234ش / 1272ق، از پدر و مادرى فرهيخته در دهكُرد از توابع شهركرد به دنيا آمد. | سید ابوالقاسم بن سید محمدباقر حسینی دهکردی اصفهانی در حدود سال 1234ش / 1272ق، از پدر و مادرى فرهيخته در دهكُرد از توابع شهركرد به دنيا آمد. | ||