۱۵۳٬۲۱۴
ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۴۳: | خط ۴۳: | ||
}} | }} | ||
{{کاربردهای دیگر|عکبری (ابهامزدایی)}} | {{کاربردهای دیگر|عکبری (ابهامزدایی)}} | ||
'''ابوعبدالله محمد بن محمد بن نعمان بن عبدالسلام حارثی عُکبَری بغدادی''' (۳۳۶-۴۱۳ق)، مشهور به '''شیخ مفید''' و '''ابن المعلم'''، فقیه و متکلم برجسته شیعه در قرن چهارم و پنجم هجری و از چهرههای بسیار درخشان شیعه در جهان اسلام است. وی در ۱۱ ذیالقعده سال ۳۳۶ یا ۳۳۸ق در قریه «سویقه ابن بصری» از توابع روستای عکبرا در ده فرسخی بغداد در خانوادهای اصیل به دنیا آمد. پدرش شغل معلمی داشت و به همین خاطر شیخ مفید به «ابن المعلم» مشهور شد. او دانشهای ابتدایی را در خانواده و زادگاه خویش به پایان برد و سپس همراه پدر راهی بغداد شد و در آنجا از محضر استادان بزرگی چون [[ابن قولویه، جعفر بن محمد|ابن قولویه قمی]]، [[ابن بابویه، محمد بن علی|شیخ صدوق]]، [[زراری، احمد بن محمد|ابوغالب زراری]] و [[ابن جنید اسکافی، محمد بن احمد|ابن جنید اسکافی]] در علوم کلام، فقه و اصول بهره برد. شیخ مفید شبها کم میخوابید و بقیه شب را به نماز، مطالعه، تدریس یا تلاوت قرآن میگذراند. او از چنان جایگاهی برخوردار بود که عضدالدوله دیلمی به ملاقات او میشتافت و هنگام بیماری به عیادتش میرفت. شیخ مفید با پیروان هر عقیده به مباحثه و مناظره میپرداخت و بیش از ۲۰۰ جلد کتاب در موضوعات مختلف تألیف کرد. از شاگردان برجسته او میتوان به [[سید مرتضی، علی بن حسین|سید مرتضی علمالهدی]]، [[شریف رضی، محمد بن حسین|سید رضی]] (گردآورنده [[نهجالبلاغة (صبحی صالح)|نهجالبلاغه]])، [[طوسی، محمد بن حسن|شیخ طوسی]]، [[نجاشی، احمد بن علی|نجاشی]] و [[سلار دیلمی، حمزة بن عبدالعزیز|سلار دیلمی]] اشاره کرد. از مهمترین آثار او میتوان به «[[المقنعة]]» (در فقه)، «[[الإرشاد في معرفة حجج الله على العباد]]» (در شرح حال امامان)، «[[الأمالي (مفید)|الأمالي]]»، «[[اوائل المقالات|أوائل المقالات]]» (در کلام)، | '''ابوعبدالله محمد بن محمد بن نعمان بن عبدالسلام حارثی عُکبَری بغدادی''' (۳۳۶-۴۱۳ق)، مشهور به '''شیخ مفید''' و '''ابن المعلم'''، فقیه و متکلم برجسته شیعه در قرن چهارم و پنجم هجری و از چهرههای بسیار درخشان شیعه در جهان اسلام است. وی در ۱۱ ذیالقعده سال ۳۳۶ یا ۳۳۸ق در قریه «سویقه ابن بصری» از توابع روستای عکبرا در ده فرسخی بغداد در خانوادهای اصیل به دنیا آمد. پدرش شغل معلمی داشت و به همین خاطر شیخ مفید به «ابن المعلم» مشهور شد. او دانشهای ابتدایی را در خانواده و زادگاه خویش به پایان برد و سپس همراه پدر راهی بغداد شد و در آنجا از محضر استادان بزرگی چون [[ابن قولویه، جعفر بن محمد|ابن قولویه قمی]]، [[ابن بابویه، محمد بن علی|شیخ صدوق]]، [[زراری، احمد بن محمد|ابوغالب زراری]] و [[ابن جنید اسکافی، محمد بن احمد|ابن جنید اسکافی]] در علوم کلام، فقه و اصول بهره برد. شیخ مفید شبها کم میخوابید و بقیه شب را به نماز، مطالعه، تدریس یا تلاوت قرآن میگذراند. او از چنان جایگاهی برخوردار بود که عضدالدوله دیلمی به ملاقات او میشتافت و هنگام بیماری به عیادتش میرفت. شیخ مفید با پیروان هر عقیده به مباحثه و مناظره میپرداخت و بیش از ۲۰۰ جلد کتاب در موضوعات مختلف تألیف کرد. از شاگردان برجسته او میتوان به [[سید مرتضی، علی بن حسین|سید مرتضی علمالهدی]]، [[شریف رضی، محمد بن حسین|سید رضی]] (گردآورنده [[نهجالبلاغة (صبحی صالح)|نهجالبلاغه]])، [[طوسی، محمد بن حسن|شیخ طوسی]]، [[نجاشی، احمد بن علی|نجاشی]] و [[سلار دیلمی، حمزة بن عبدالعزیز|سلار دیلمی]] اشاره کرد. از مهمترین آثار او میتوان به «[[المقنعة]]» (در فقه)، «[[الإرشاد في معرفة حجج الله على العباد]]» (در شرح حال امامان)، «[[الأمالي (مفید)|الأمالي]]»، «[[اوائل المقالات|أوائل المقالات]]» (در کلام)، «[[الجمل و النصرة لسيد العترة في حرب البصرة|الجمل و النصرة لسید العترة في حرب البصرة]]»، «[[أحكام النساء|أحکام النساء]]»، «[[تصحيح إعتقادات الإمامية|تصحيح اعتقادات الإمامية]]»، «[[الإفصاح في الإمامة]]» و چهار رساله در موضوع غیبت اشاره کرد. وی سرانجام در روز جمعه دوم یا سوم رمضان سال ۴۱۳ق پس از ۷۷ سال تلاش علمی در بغداد درگذشت و در تشییع جنازهاش بیش از هشتاد هزار نفر از شیعیان شرکت کردند. سید مرتضی علمالهدی بر پیکرش نماز گزارد و در حرم مطهر امام جواد(ع) در کاظمین، پایین پای آن حضرت، نزدیک قبر استادش ابن قولویه به خاک سپرده شد. | ||
== ولادت == | == ولادت == | ||