مظفر، محمدحسن: تفاوت میان نسخه‌ها

'''محمدحسن مظفر''' (۱۳۰۱-۱۳۷۵ق)، فقیه، اصولی، ادیب، شاعر و متکلم برجسته شیعه و از مراجع دینی در قرن چهاردهم هجری بود. وی در ۱۲ صفر ۱۳۰۱ق در نجف اشرف در خاندان علمی و پرآوازه آل مظفر دیده به جهان گشود. خاندان آل مظفر که نسبشان به آل مسروح می‌رسد، در قرن دهم هجری از مدینه به نجف هجرت کردند. پدرش شیخ محمد مظفر از عالمان برجسته نجف و مادرش دختر شیخ عبدالحسین طریحی بود. وی سه برادر دیگر به نام‌های محمدرضا، محمدحسین و عبدالنی داشت که همگی از عالمان مشهور بودند. محمدحسن تحت سرپرستی پدر دانشمندش رشد کرد و در ۲۱ سالگی پدر را از دست داد. او در نزد استادان بزرگی چون آخوند خراسانی، سید محمدکاظم طباطبایی یزدی، شیخ علی بن باقر جواهری و شیخ الشریعه اصفهانی فقه و اصول آموخت و از آقابزرگ تهرانی و شیخ الشریعه اصفهانی اجازه روایت گرفت. پس از درگذشت سید محمدکاظم یزدی در ۱۳۳۷ق، به تدریس و تألیف در سطح خارج پرداخت و پس از وفات سید ابوالحسن اصفهانی در ۱۳۶۵ق، به عنوان یکی از مراجع بزرگ جهان اسلام ظهور کرد. از شاگردان او می‌توان به برادرانش محمدرضا و محمدحسین مظفر، سید محمدصادق بحرالعلوم، شیخ محمدطاهر آل راضی و شیخ محمدرضا شبیبی اشاره کرد. مهم‌ترین و مشهورترین اثر او کتاب «دلائل الصدق لنهج الحق» است که در موضوع کلام و عقاید و در پاسخ به کتاب «نهج الحق و کشف الصدق» علامه حلی نگاشته شده است. از دیگر آثار او می‌توان به شرح کتاب قواعد الأحکام علامه حلی، «الإفصاح عن أحوال رواة الصحاح» (در علم رجال)، «رجال السنة في المیزان»، حاشیه بر کفایة الأصول، شرح کفایة الأصول، حاشیه بر عروة الوثقی، کتابی در فقه استدلالی، «رسالة في فروع العلم الإجمالي من الصلاة»، «وجیزة المسائل» (رساله عملیه)، حاشیه بر مناسک حج سید ابوالحسن اصفهانی و مجموعه اشعار اشاره کرد. وی سرانجام پس از عمری سرشار از علم و عمل و تقوا، در ۲۳ ربیع‌الاول ۱۳۷۵ق در بیمارستان کرخ بغداد درگذشت و پس از تشییع در نجف، در مقبره‌ای واقع در کنار جاده کوفه در کنار پدر و برادرش به خاک سپرده شد.