جزایری، نعمت‌الله بن عبدالله: تفاوت میان نسخه‌ها

'''سيد نعمت‌الله بن عبدالله جزايرى'''  (۱۰۵۰-۱۱۱۲ق)، معروف به سید جزایری، فقیه، محدث، مفسر و ادیب برجسته شیعه در اواخر قرن یازدهم و اوایل قرن دوازدهم هجری بود. وی در سال ۱۰۵۰ق در منطقه «صباغیة الجزایر» از توابع بصره در عراق در خانواده‌ای که قرن‌ها به فضل و علم شهرت داشت، دیده به جهان گشود. نسب وی با دوازده واسطه به عبدالله بن امام موسی بن جعفر(ع) می‌رسد. تحصیلات مقدماتی و قسمتی از سطوح فقهی را در جزائر (جنوب) و فارس به پایان رساند و سپس به دارالعلم اصفهان مهاجرت کرد و سال‌ها از محضر اساتید بزرگ آن دیار بهره برد. از مهم‌ترین اساتید او می‌توان به علامه محمدباقر مجلسی، ملا محسن فیض کاشانی، محقق خوانساری و محقق سبزواری اشاره کرد. وی با علامه مجلسی انس فراوان داشت و در اکثر اوقات شبانه‌روز در محضر ایشان بود و در سال‌هایی که علامه مشغول تدوین بحارالانوار بود، بهترین همدم و مددکار استاد به شمار می‌رفت. سید جزایری در فقه، حدیث، تفسیر و سایر علوم متداوله مهارت داشت و به سرعت قلم و کثرت تألیفات وصف شده است. از آثار متعدد او می‌توان به «قصص الأنبیاء»، «الأنوار النعمانیة»، «رياض الأبرار في مناقب الأئمة الأطهار»، «النور المبین في قصص الأنبیاء و المرسلین»، «زهر الربیع»، «کشف الأسرار في شرح الإستبصار»، «عقود المرجان في تفسير القرآن»، «نوادر الأخبار» و «منبع الحياة» اشاره کرد. وی همچنین شاگردان برجسته‌ای از جمله فرزندش سید نورالدین جزائری و شیخ محمد علم‌الهدی (فرزند فیض کاشانی) را تربیت کرد. سید نعمت‌الله سرانجام در شب جمعه ۲۳ شوال ۱۱۱۲ق در قریه «جایدر» از توابع جزائر درگذشت. [[جزائری، عبدالله بن نورالدین|سید عبدالله بن نورالدین جزائری]] (متوفای ۱۱۷۳ق) نویسنده «التحفة السنیة» نوه ایشان است.