ابوالمجد، محمدرضا: تفاوت میان نسخه‌ها

'''محمدرضا بن محمدحسین بن محمدباقر بن محمدتقی ایوان‌کیفی تهرانی اصفهانی '''  (۱۲۸۷-۱۳۶۲ق)، معروف به آقارضا اصفهانی و مشهور به ابوالمجد، فقیه، اصولی، حکیم، متکلم، ریاضیدان و شاعر برجسته شیعه در قرن چهاردهم هجری بود. وی در ۲۰ محرم ۱۲۸۷ق در نجف اشرف در خاندان علم و فقاهت دیده به جهان گشود. از ناحیه پدری به شیخ محمدتقی اصفهانی (صاحب هدایة المسترشدین) و از ناحیه مادری به سید محمدباقر شفتی (حجت‌الاسلام) می‌رسد. در نه سالگی همراه پدر به اصفهان رفت و پس از آموختن ادبیات و مقدمات، در پانزده سالگی به نجف بازگشت. در نجف از محضر استادان بزرگی چون پدرش شیخ محمدحسین اصفهانی، سید ابراهیم قزوینی (در ریاضیات و هیئت)، میرزا حبیب‌الله تهرانی (ذوالفنون)، آخوند خراسانی، سید محمدکاظم یزدی، آقا رضا همدانی، سید محمد فشارکی و شیخ حسین نوری بهره برد. پس از شروع جنگ جهانی اول در ۱۳۳۳ق، به اصفهان مهاجرت کرد و زعامت دینی و ریاست فقهی مردم آن دیار را بر عهده گرفت. وی جامع علوم مختلف اسلامی بود و در فقه، اصول، تفسیر، فلسفه، کلام، ریاضیات و ادبیات عرب تبحر داشت و در شعر نیز نبوغی عجیب داشت. با وجود عظمت علمی، وضعیت مالی مناسبی نداشت و غالباً در امرار معاش دچار مشکل بود. از آثار متعدد او می‌توان به «وقایة الأذهان»، «السیف الصنیع لرقاب منکری علم البدیع»، «نقد فلسفه داروین» (در سه جلد)، «أداء المفروض فی شرح أرجوزة العروض»، «ذخائر المجتهدین فی شرح معالم‌الدین»، «الرد على البهائیة»، «الروض الأریض» (دیوان شعر عربی)، حاشیه بر کافی و رساله‌ای در قبله اشاره کرد. وی سرانجام در ۲۴ محرم ۱۳۶۲ق در اصفهان درگذشت و در تخت فولاد، در تکیه مخصوص خاندانش به خاک سپرده شد.