حکیم، سید عبدالصاحب: تفاوت میان نسخه‌ها

'''سید عبدالصاحب حكيم''' (۱۳۶۰-۱۴۰۳ق)، فقیه، اصولی و استاد برجسته حوزه علمیه نجف اشرف و از شهدای خاندان حکیم به دست رژیم بعث بود. وی در سال ۱۳۶۰ق در نجف اشرف در خانواده‌ای اهل علم و تقوا دیده به جهان گشود. پدرش آیت‌الله سید محسن حکیم از مراجع بزرگ جهان اسلام و از شخصیت‌های برجسته علما بود. شهید عبدالصاحب تحصیلات خود را از دوران کودکی در نجف آغاز کرد و به حوزه علمیه آن شهر پیوست. علوم مقدماتی را نزد اساتید حوزه فراگرفت و دروس سطح را نزد برادرش علامه سید محمدعلی حکیم و علامه سید محمدباقر حکیم آموخت. در دروس عالی از محضر آیت‌الله سید محمد روحانی و آیت‌الله سید ابوالقاسم خویی بهره برد و در سن ۳۰ سالگی به درجه اجتهاد نائل آمد. وی هفت دوره دروس سطح مانند رسائل، مکاسب و کفایه را در حوزه علمیه نجف تدریس نمود و در سال ۱۳۹۹ق تدریس خارج فقه و اصول را آغاز کرد. درس خارج اصول او تا مبحث حجیت خبر واحد و در فقه، مباحث اجتهاد و تقلید و کتاب الطهاره را به پایان رساند. متن درس فقه او کتاب «منهاج الصالحین» نوشته پدرش بود. او همچنین دوره‌های عقاید، اخلاق و تفسیر قرآن را برای طلاب جوان و فاضل حوزه علمیه نجف تدریس می‌کرد. از صفات برجسته اخلاقی او می‌توان به حلم و بردباری، صبر، مهربانی، وقار و عزت نفس اشاره کرد. وی در انجام فرامین شرعی سخت کوشا بود و نمازهایش را اول وقت به جا می‌آورد و نیمه‌های شب برای نماز و قرائت قرآن برمی‌خاست. از آثار علمی او می‌توان به «منتقی الأصول» (تقریرات درس اصول آیت‌الله سید محمد روحانی)، «محاضرات في أصول الفقه» (شامل مباحث درس خارج اصول خود او)، «محاضرات في الفقه» (شامل مباحث درس خارج فقه خود او)، «رسالة في طهارة الخمر»، «محاضرات توجيهية في العقائد و الأخلاق»، «شرح كفاية الأصول» و تقریرات فقهی در موضوعات خیارات، صوم، زکات، خمس و حج اشاره کرد. وی سرانجام در حمله گسترده رژیم بعث به منازل آل حکیم در شب سه‌شنبه ۲۶ رجب ۱۴۰۳ دستگیر و به همراه برادران و برادرزادگان خود در ۷ شعبان ۱۴۰۳ق به شهادت رسید.

 

[[حکیم، سید محمدباقر|سيد محمدباقر حكيم]] برادر ایشان است.