آخوند خراسانی، محمدکاظم بن حسین: تفاوت میان نسخه‌ها

'''محمدكاظم خراسانى''' (۱۲۵۵-۱۳۲۹ق)، معروف به آخوند خراسانی، فقیه، اصولی و از مراجع بزرگ شیعه در قرن چهاردهم هجری و از حامیان اصلی نهضت مشروطه ایران بود. وی در مشهد مقدس در خانواده‌ای مشهور به علم و فضل دیده به جهان گشود. مقدمات علوم را در مشهد به اتمام رساند، سپس در سبزوار از درس حاج ملا هادی سبزواری بهره برد و مدتی بعد به تهران رفت و فلسفه را نزد میرزا ابوالحسن جلوه آموخت. در ۲۲ سالگی (۱۲۷۷ق) راهی نجف اشرف شد و از محضر اساتید بزرگی همچون شیخ مرتضی انصاری، میرزای شیرازی و سید مهدی قزوینی استفاده کرد. پس از عزیمت میرزای شیرازی به سامرا، آخوند در نجف ماند و به تدریس اصول پرداخت و حوزه درس او چنان گیرا بود که بیش از هزار نفر شاگرد در آن حاضر می‌شدند. پس از رحلت میرزای شیرازی و آیت‌الله رشتی، به مرجعیت عامه مسلمین رسید. آخوند خراسانی همراه با دیگر علما به حمایت از مشروطیت برخاست و پیشوایی نهضت ملی اسلامی را در عصر مشروطیت عه‌دار شد. تلگراف‌های اعتراض‌آمیز او به دربار محمدعلی شاه قاجار و تشویق مردم برای ایستادگی در برابر استبداد، منجر به سقوط آن پادشاه ستمگر شد. با تجاوز روس‌ها به ایران، فرمان جهاد صادر کرد و تصمیم گرفت خود در رأس علما برای سرکوبی روسیان وارد عمل شود، اما پیش از حرکت، در پگاه روز سه‌شنبه ۲۰ ذی‌الحجه ۱۳۲۹ق درگذشت. مرگ ناگهانی او درست در روز عزیمت به جهاد، این شایعه را به‌وجود آورد که به دست عوامل بیگانه مسموم شده است. از مهم‌ترین آثار او می‌توان به کتاب ارزشمند «کفایة الأصول»، «فوائد الأصول»، «حاشیه بر مکاسب شیخ انصاری» و «کتاب فی الوقف» اشاره کرد.