تاریخ اندیشه سیاسی در اسلام: تفاوت میان نسخه‌ها

→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر

تاریخ اندیشه سیاسی در اسلام (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۱ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۲۲:۱۶

۱۲۴ بایت اضافه‌شده ، دیروز در ‏۲۲:۱۶

بدون خلاصۀ ویرایش

Hbaghizadeh

دیوان‌سالاران، مدیران

۱۵۲٬۵۰۳

ویرایش

@@ خط ۲۷: / خط ۲۷: @@
 }}
-'''تاریخ اندیشه سیاسی در اسلام''' تألیف پاتریشیا کرون، ترجمه مسعود جعفری؛ روایتی است تحلیلی از سیر تحول اندیشه سیاسی در تمدن اسلامی از آغاز تا حملۀ مغول که با رویکردی دانشگاهی و روشمند و با اتکا به منابع اصلی و فرعی تاریخ سیاسی اسلام به رشته تحریر درآمده است.
+'''تاریخ اندیشه سیاسی در اسلام''' تألیف [[کرون، پاتریشیا|پاتریشیا کرون]]، ترجمه [[جعفری، مسعود|مسعود جعفری]]؛ روایتی است تحلیلی از سیر تحول اندیشه سیاسی در تمدن اسلامی از آغاز تا حملۀ مغول که با رویکردی دانشگاهی و روشمند و با اتکا به منابع اصلی و فرعی تاریخ سیاسی اسلام به رشته تحریر درآمده است.
 ==ساختار==
@@ خط ۳۳: / خط ۳۳: @@
 ==گزارش کتاب==
-کتاب «تاریخ اندیشه سیاسی در اسلام» نوشته پاتریشیا کرون، اسلام‌شناس و مورخ برجسته، یکی از آثار مهم و تأثیرگذار در حوزه مطالعات اندیشه سیاسی در تمدن اسلامی به شمار می‌رود. کرون که از منظر یک پژوهشگر دانشگاهی و از بیرون به تحولات سیاسی تاریخ اسلام می‌نگرد، در این کتاب کوشیده است تا روند شکل‌گیری و تحول اندیشه‌های سیاسی را میان مسلمانان از عصر فتوحات تا حملۀ مغول ترسیم کند.
+کتاب «تاریخ اندیشه سیاسی در اسلام» نوشته [[کرون، پاتریشیا|پاتریشیا کرون]]، اسلام‌شناس و مورخ برجسته، یکی از آثار مهم و تأثیرگذار در حوزه مطالعات اندیشه سیاسی در تمدن اسلامی به شمار می‌رود. [[کرون، پاتریشیا|کرون]] که از منظر یک پژوهشگر دانشگاهی و از بیرون به تحولات سیاسی تاریخ اسلام می‌نگرد، در این کتاب کوشیده است تا روند شکل‌گیری و تحول اندیشه‌های سیاسی را میان مسلمانان از عصر فتوحات تا حملۀ مغول ترسیم کند.
 مهم‌ترین ویژگی این کتاب، قرار دادن مفاهیم و عقاید انتزاعی و ذهنی در بافت و موقعیت تاریخی آنهاست. کرون با این روش به مفاهیم سیاسی کیفیتی انضمامی و عینی می‌بخشد و به جای مجموعه‌ای از عقاید پراکنده، زنجیره‌ای پیوسته از واقعیت‌های تاریخی را پیش روی خواننده می‌گذارد. رویکرد او در سراسر کتاب، رویکردی توصیفی است و آنچه را که در دورۀ مورد بحث رایج بوده و مسلمانان عملاً در باب سامان اجتماعی و سیاسی داشته‌اند، وصف می‌کند، نه آنچه را که اسلام «حقیقتاً هست».