آیتی، عبدالحسین: تفاوت میان نسخه‌ها

(صفحه‌ای تازه حاوی «{{جعبه اطلاعات زندگی‌نامه | عنوان = عبدالحسین آیتی بافقی یزدی | تصویر = NUR44855.jpg | اندازه تصویر = | توضیح تصویر = | نام کامل = عبدالحسین آیتی بافقی یزدی | نام‌های دیگر = آواره، ضیایی | لقب = | تخلص = ضیایی، آواره، آیتی | نسب = | نام پدر = شیخ محمد (حاج آخون...» ایجاد کرد)
 
جز (جایگزینی متن - ' ' به '')
 
(۵ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۳۰: خط ۳۰:
| پس از =  
| پس از =  
| پیش از =  
| پیش از =  
| اساتید =
| اساتید =
| مشایخ =  
| مشایخ=  
| معاصرین =  
| معاصرین =  
| شاگردان =  
| شاگردان =  
| اجازه اجتهاد از =  
| اجازه اجتهاد از =  
| آثار = {{فهرست جعبه عمودی | [[کشف الحیل]] | [[آتشکده یزدان]] | [[الکواکب الدریة فی مآثر البهائیة]] | [[کتاب نبی]] | [[نمکدان]]}}
| آثار = {{فهرست جعبه عمودی | [[تاریخ یزد (آیتی)]] | [[کشف الحیل]] | [[آتشکده یزدان]] | [[الکواکب الدریة فی مآثر البهائیة]] | [[نمکدان]]}}
| سبک نوشتاری =  
| سبک نوشتاری =  
| وبگاه =  
| وبگاه =  
خط ۴۲: خط ۴۲:
}}
}}


'''عبدالحسین آیتی بافقی یزدی''' (۱۲۸۸-۱۳۷۲ق/۱۲۴۹-۱۳۳۲ش)، ادیب، شاعر، نویسنده، مورخ و روزنامه‌نگار ایرانی که در دوران مختلف با تخلص‌های ضیایی، آواره و آیتی شعر می‌سرود. وی ابتدا از روحانیون بود، سپس به بهائیت گروید و از مبلغان برجسته آن شد، اما پس از ۱۸ سال با آگاهی از حقایق این فرقه، از آن برگشت و کتاب مشهور "کشف الحیل" را در نقد و افشای بهائیت نوشت.
'''عبدالحسین آیتی بافقی یزدی''' (۱۲۸۸-۱۳۷۲ق/۱۲۴۹-۱۳۳۲ش)، ادیب، شاعر، نویسنده، مورخ و روزنامه‌نگار ایرانی که در دوران مختلف با تخلص‌های ضیایی، آواره و آیتی شعر می‌سرود. وی ابتدا از روحانیون بود، سپس به بهائیت گروید و از مبلغان برجسته آن شد، اما پس از ۱۸ سال با آگاهی از حقایق این فرقه، از آن برگشت و کتاب مشهور "[[کشف الحیل]]" را در نقد و افشای بهائیت نوشت.


==ولادت==
==ولادت==
خط ۵۱: خط ۵۱:


==فعالیت‌ها==
==فعالیت‌ها==
وی در سال ۱۳۱۱ق به جای پدر نشست و به امامت جماعت و وعظ پرداخت. او از سالهای نوجوانی شعر می‌سرود و «ضیایی» تخلص می‌کرد.<ref> ر.ک: موسوی بجنوردی، کاظم، ج2، ص261 </ref> در سال ۱۳۲۰ق به بهائیان پیوست و حدود ۱۸ سال به سیاحت و تبلیغ بهائیت پرداخت و از مبلغان سرشناس شد.<ref> [https://bahairesearch.org/%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86-%D8%A2%DB%8C%D8%AA%DB%8C-%D8%A2%D9%88%D8%A7%D8%B1%D9%87%D8%8C-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DA%AF%D8%B4%D8%AA%D9%87/ ر.ک: درباره عبدالحسین آیتی (آواره)، بازگشته از بهائیت، پایگاه بهائی پژوهی، ۲۲ خرداد ۱۳۹۷] </ref> و تقریبا ۱۸ سال به سیاحت و تبلیغ بهاییت پرداخت. در این دوران کتاب "الکواکب الدریة فی مآثر البهائیة" را نوشت.<ref> [https://fa.al-shia.org/%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86-%D8%A2%DB%8C%D8%AA%DB%8C-%D8%A8%D8%A7%D9%81%D9%82%DB%8C-%DB%8C%D8%B2%D8%AF%DB%8C/# ر.ک: عبدالحسین آیتی بافقی یزدی،پایگاه علمی فرهنگی اعتقادی الشیعه، ۱۳۹۸-۰۶-۲۰] </ref> او به دستور عبدالبهاء، رهبر بهاییان، تخلص خود را به «آواره» تغییر داد.<ref> ر.ک: موسوی بجنوردی، کاظم، ج2، ص261 </ref> پس از سفر به اروپا و آگاهی از بطلان ادعاهای سران بهائیت، در سال ۱۳۰۳ش از این فرقه برگشت و کتاب "کشف الحیل" را در نقد آن نوشت. از سال ۱۳۰۸ش مجله ادبی "نمکدان" را منتشر کرد و به تدریس در دبیرستان‌های تهران و یزد مشغول شد.
وی در سال ۱۳۱۱ق به جای پدر نشست و به امامت جماعت و وعظ پرداخت. او از سالهای نوجوانی شعر می‌سرود و «ضیایی» تخلص می‌کرد.<ref> ر.ک: موسوی بجنوردی، کاظم، ج2، ص261 </ref> در سال ۱۳۲۰ق به بهائیان پیوست و حدود ۱۸ سال به سیاحت و تبلیغ بهائیت پرداخت و از مبلغان سرشناس شد.<ref> [https://bahairesearch.org/%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86-%D8%A2%DB%8C%D8%AA%DB%8C-%D8%A2%D9%88%D8%A7%D8%B1%D9%87%D8%8C-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DA%AF%D8%B4%D8%AA%D9%87/ ر.ک: درباره عبدالحسین آیتی (آواره)، بازگشته از بهائیت، پایگاه بهائی پژوهی، ۲۲ خرداد ۱۳۹۷] </ref> و تقریبا ۱۸ سال به سیاحت و تبلیغ بهاییت پرداخت.در این دوران کتاب "الکواکب الدریة فی مآثر البهائیة" را نوشت.<ref> [https://fa.al-shia.org/%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86-%D8%A2%DB%8C%D8%AA%DB%8C-%D8%A8%D8%A7%D9%81%D9%82%DB%8C-%DB%8C%D8%B2%D8%AF%DB%8C/# ر.ک: عبدالحسین آیتی بافقی یزدی،پایگاه علمی فرهنگی اعتقادی الشیعه، ۱۳۹۸-۰۶-۲۰] </ref> او به دستور عبدالبهاء، رهبر بهاییان، تخلص خود را به «آواره» تغییر داد.<ref> ر.ک: موسوی بجنوردی، کاظم، ج2، ص261 </ref> پس از سفر به اروپا و آگاهی از بطلان ادعاهای سران بهائیت، در سال ۱۳۰۳ش از این فرقه برگشت و کتاب "کشف الحیل" را در نقد آن نوشت. از سال ۱۳۰۸ش مجله ادبی "نمکدان" را منتشر کرد و به تدریس در دبیرستان‌های تهران و یزد مشغول شد.


==وفات==
==وفات==
خط ۷۸: خط ۷۸:


==منابع مقاله==
==منابع مقاله==
*موسوی بجنوردی، کاظم، ، دایرة‎المعارف بزرگ اسلامی، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، ج2، تهران، مرکز دایرة‎المعارف بزرگ اسلامی، چاپ اول، 1388.
*موسوی بجنوردی، کاظم،، دایرة‎المعارف بزرگ اسلامی، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، ج2، تهران، مرکز دایرة‎المعارف بزرگ اسلامی، چاپ اول، 1388.
*[https://bahairesearch.org/%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86-%D8%A2%DB%8C%D8%AA%DB%8C-%D8%A2%D9%88%D8%A7%D8%B1%D9%87%D8%8C-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DA%AF%D8%B4%D8%AA%D9%87/ پایگاه بهائی پژوهی]
*[https://bahairesearch.org/%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86-%D8%A2%DB%8C%D8%AA%DB%8C-%D8%A2%D9%88%D8%A7%D8%B1%D9%87%D8%8C-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DA%AF%D8%B4%D8%AA%D9%87/ پایگاه بهائی پژوهی]
*[https://fa.al-shia.org/%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86-%D8%A2%DB%8C%D8%AA%DB%8C-%D8%A8%D8%A7%D9%81%D9%82%DB%8C-%DB%8C%D8%B2%D8%AF%DB%8C/# پایگاه علمی فرهنگی اعتقادی الشیعه]
*[https://fa.al-shia.org/%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86-%D8%A2%DB%8C%D8%AA%DB%8C-%D8%A8%D8%A7%D9%81%D9%82%DB%8C-%DB%8C%D8%B2%D8%AF%DB%8C/# پایگاه علمی فرهنگی اعتقادی الشیعه]
==وابسته‌ها==
==وابسته‌ها==
{{وابسته‌ها}}
{{وابسته‌ها}}
[[تاریخ یزد (آیتی)]]
[[نمکدان]]
[[نمکدان]]
[[تاریخ یزد: مشتمل بر سه بخش (قبل از اسلام) هزاره نخست اسلامی از صفویه تا این دوره که دوره شاهنشاهی پهلوی نخست است
کشف الحیل]]


[[انگلیس و سر عبدالبها]]
[[انگلیس و سر عبدالبها]]
خط ۹۹: خط ۹۹:


[[رده:زندگی‌نامه]]
[[رده:زندگی‌نامه]]
[[رده:مقالات بازبینی نشده2]]
[[رده:مقالات بازبینی شده2 آبان 1404]]
[[رده:مؤلفین-آبان]]
[[رده:مؤلفین-آبان]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۶ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۱:۲۲

عبدالحسین آیتی بافقی یزدی (۱۲۸۸-۱۳۷۲ق/۱۲۴۹-۱۳۳۲ش)، ادیب، شاعر، نویسنده، مورخ و روزنامه‌نگار ایرانی که در دوران مختلف با تخلص‌های ضیایی، آواره و آیتی شعر می‌سرود. وی ابتدا از روحانیون بود، سپس به بهائیت گروید و از مبلغان برجسته آن شد، اما پس از ۱۸ سال با آگاهی از حقایق این فرقه، از آن برگشت و کتاب مشهور "کشف الحیل" را در نقد و افشای بهائیت نوشت.

عبدالحسین آیتی بافقی یزدی
NUR44855.jpg
نام کاملعبدالحسین آیتی بافقی یزدی
نام‌های دیگرآواره، ضیایی
تخلصضیایی، آواره، آیتی
نام پدرشیخ محمد (حاج آخوند تفتی)
ولادت۱۲۸۸ق/۱۲۴۹ش/۱۸۷۱م
محل تولدتفت، یزد، ایران
محل زندگییزد، عتبات عالیات، حیفا، تهران
رحلت۱۳۷۲ق/۱۳۳۲ش/۱۹۵۳م
مدفنقبرستان نو قم
دیناسلام
مذهبشیعه
پیشهادیب، شاعر، نویسنده، مورخ، روزنامه‌نگار، معلم
اطلاعات علمی
علایق پژوهشیادبیات فارسی، تاریخ، نقد بهائیت
برخی آثار

ولادت

عبدالحسین آیتی بافقی یزدی در سال ۱۲۸۸ قمری (۱۲۴۹ شمسی، ۱۸۷۱ میلادی) در شهر تفت از توابع یزد در خانواده‌ای روحانی و اهل علم به دنیا آمد.[۱][۲] پدرش شیخ محمد، معروف به حاج آخوند تفتی، از ائمه جماعات و واعظان فاضل یزد و در زادگاه خویش مرجع امور مذهبی بود. از طرف مادر نسبش به ابراهیم ادهم می‌رسد.[۳]

تحصیلات

آیتی در نوجوانی به لباس روحانیت درآمد و به آموختن ادبیات و علوم اسلامی پرداخت. در سال ۱۳۰۳ق به یزد رفت و در مدرسه خان بزرگ به تحصیل مقدمات ادامه داد. در سال ۱۳۰۵ق به عتبات عالیات سفر کرد و به فراگیری فقه و اصول پرداخت. پس از درگذشت پدر در سال ۱۳۰۶ق به زادگاهش بازگشت.[۴]

فعالیت‌ها

وی در سال ۱۳۱۱ق به جای پدر نشست و به امامت جماعت و وعظ پرداخت. او از سالهای نوجوانی شعر می‌سرود و «ضیایی» تخلص می‌کرد.[۵] در سال ۱۳۲۰ق به بهائیان پیوست و حدود ۱۸ سال به سیاحت و تبلیغ بهائیت پرداخت و از مبلغان سرشناس شد.[۶] و تقریبا ۱۸ سال به سیاحت و تبلیغ بهاییت پرداخت.در این دوران کتاب "الکواکب الدریة فی مآثر البهائیة" را نوشت.[۷] او به دستور عبدالبهاء، رهبر بهاییان، تخلص خود را به «آواره» تغییر داد.[۸] پس از سفر به اروپا و آگاهی از بطلان ادعاهای سران بهائیت، در سال ۱۳۰۳ش از این فرقه برگشت و کتاب "کشف الحیل" را در نقد آن نوشت. از سال ۱۳۰۸ش مجله ادبی "نمکدان" را منتشر کرد و به تدریس در دبیرستان‌های تهران و یزد مشغول شد.

وفات

عبدالحسین آیتی سرانجام در سال ۱۳۳۲ شمسی (۱۳۷۲ قمری، ۱۹۵۳ میلادی) در شهر یزد درگذشت و در قبرستان نو قم به خاک سپرده شد.

آثار

  • کشف الحیل (در سه جلد، نقد بهائیت)
  • آتشکده یزدان (تاریخ یزد)
  • الکواکب الدریة فی مآثر البهائیة
  • کتاب نبی (ترجمه فارسی قرآن در سه جلد)
  • نمکدان (مجله ادبی-انتقادی)
  • فرهنگ آیتی
  • تاریخ فلسفه
  • اشعه حیات (شعر)
  • سه عروسی (داستان)
  • سه فراری (داستان)
  • سه گمشده (داستان)
  • خردنامه (شعر)
  • نغمه دل (شعر)
  • روش نگارش یا موضوع‌نویسی
  • ملکه عقل و عفریت جهل
  • هوگوی ایرانی (نخستین پرواز بشر)[۹]

پانويس

منابع مقاله

وابسته‌ها