ابن علان صدیقی، احمد بن ابراهیم: تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - '<references/>↵==منابع مقاله==↵' به '<references/> ==منابع مقاله== ') |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) جز (جایگزینی متن - 'ه اش ' به 'هاش ') |
||
(۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
خط ۴۰: | خط ۴۰: | ||
==مهاجرت== | ==مهاجرت== | ||
بدون ترديد مىبايست كه مهاجرت خانوادهاش از ایران و اقامتشان در مكه به روزگار پدرش ابراهیم و يا جدش محمد علان اتفاق افتاده باشد؛ زيرا او خود زبان فارسی را چنان خوب مىدانسته كه به ترجمه آثار مكتوب آن پرداخته است و این نكته حاكى از آن است كه وى در خانوادهاى پرورش يافته بوده كه به فارسی آشنايى كامل داشته و بدان تكلم مىكردهاند. از مراتب و مراحل اولیه تحصيلات علمى او اطلاعى در دست نيست، اما به اعتبار قول محبى كه او را در زمره دانشمندان بلند مرتبه بهشمار آورده و هم به لحاظ آنكه | بدون ترديد مىبايست كه مهاجرت خانوادهاش از ایران و اقامتشان در مكه به روزگار پدرش ابراهیم و يا جدش محمد علان اتفاق افتاده باشد؛ زيرا او خود زبان فارسی را چنان خوب مىدانسته كه به ترجمه آثار مكتوب آن پرداخته است و این نكته حاكى از آن است كه وى در خانوادهاى پرورش يافته بوده كه به فارسی آشنايى كامل داشته و بدان تكلم مىكردهاند. از مراتب و مراحل اولیه تحصيلات علمى او اطلاعى در دست نيست، اما به اعتبار قول محبى كه او را در زمره دانشمندان بلند مرتبه بهشمار آورده و هم به لحاظ آنكه برادرزادهاش محمد على به نزد او قرائت قرآن، حديث، فقه، و تصوف آموخته است، مىتوان گفت كه وى پيش از گرايش به تصوف به تحصيل علوم دينى اهتمام داشته و آنگاه دست ارادت به تاجالدين بن زكريا عثمانى نقشبندى (متوفای 1050ق) داده و معارف صوفيه را در طريقه نقشبندى از او فراگرفته و به مقام شيخى و ارشاد رسيده است. | ||
==وفات== | ==وفات== |
نسخهٔ کنونی تا ۲۹ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۵۴
نام | ابن علان صدیقی، احمد بن ابراهیم |
---|---|
نامهای دیگر | شافعی نقشبندی، احمد بن ابراهیم
صدیقی، احمد بن ابراهیم |
نام پدر | ابراهیم |
متولد | 975ق |
محل تولد | مکه |
رحلت | 1033 ق |
اساتید | تاجالدين بن زكريا عثمانى نقشبندى |
برخی آثار | شرح الحكم الغوثية |
کد مؤلف | AUTHORCODE20933AUTHORCODE |
ابن عَلاّن، شهابالديناحمد بن ابراهیم بن محمد علان شافعى (975-1033ق)، از صوفيان نقشبندى است كه به استناد نسب نامهاى منظوم كه خودش سروده، نسبتش با 20 واسطه به ابوبكر مىرسيده است و به همین جهت او را «صديقى» نيز نامیدهاند. از نسبنامه مذكور برمىآيد كه بعضى از اجداد او در ایران مىزيستهاند، چنانكه جد چهارمش على بن مبارکشاه از دانشمندان مشهور شيراز در سده 8ق به شمار مىرفته است. اينكه ابن علان زبان فارسی را هم مىدانسته است، از پيوند او با ایران و به تعبيرى ديگر از ایرانى بودن او حكايت دارد.
ولادت
در تاریخ 975ق در مكه به دنيا آمده است.
مهاجرت
بدون ترديد مىبايست كه مهاجرت خانوادهاش از ایران و اقامتشان در مكه به روزگار پدرش ابراهیم و يا جدش محمد علان اتفاق افتاده باشد؛ زيرا او خود زبان فارسی را چنان خوب مىدانسته كه به ترجمه آثار مكتوب آن پرداخته است و این نكته حاكى از آن است كه وى در خانوادهاى پرورش يافته بوده كه به فارسی آشنايى كامل داشته و بدان تكلم مىكردهاند. از مراتب و مراحل اولیه تحصيلات علمى او اطلاعى در دست نيست، اما به اعتبار قول محبى كه او را در زمره دانشمندان بلند مرتبه بهشمار آورده و هم به لحاظ آنكه برادرزادهاش محمد على به نزد او قرائت قرآن، حديث، فقه، و تصوف آموخته است، مىتوان گفت كه وى پيش از گرايش به تصوف به تحصيل علوم دينى اهتمام داشته و آنگاه دست ارادت به تاجالدين بن زكريا عثمانى نقشبندى (متوفای 1050ق) داده و معارف صوفيه را در طريقه نقشبندى از او فراگرفته و به مقام شيخى و ارشاد رسيده است.
وفات
وى در رمضان 1033ق در مكه وفات يافت و در جانب غربى مزار حضرت خديجه(ع) به خاک سپرده شد.
آثار
از نوشتههاى ابن علان كه بيشتر شرحهایى است بر چند قصيده و سخنان صوفيان پيشين، برمىآيد كه وى اگرچه به قول محبى به مقام پيشوايى در تصوف رسيده بود، اما این نظر درباره او به جنبه عملى وى در تصوف ارتباط دارد نه به وجهه علمى و يافتههاى برخاسته از مواجيد و اذواق صوفيانه.
آثار او به شرح ذیل است:
- شرح قصيده بنت المَيْلَق: شرحى است بر قصيده صوفيانه محمد بن عبدالدائم بن محمد بن سلامه شاذلى؛
- شرح قصيدة ابن مَدْيَن: شرحى است بر قصيدهاى مشهور از شعيب بن الحسن مغربى تلمسانى كه همراه با شرح پيشين منتشر شده است؛
- رسالة في الطريقة النقشبندیة: در بيان آداب خانقاهى و احوال مشايخ نقشبندیه كه مؤلف با ذكر احوال پيرش تاجالدين، آن را شروع كرده است؛
- شرح حكم أبيمدين: شرحى است كه در آن از عادات و آداب خانقاهى سخن رفته است؛
- شرح قصيدة ابن الجليل في التصوف؛
- شفاء الأسقام: رسالهاى است در طب[۱].
پانویس
منابع مقاله
- مایل هروی، نجیب، دائرةالمعارف بزرگ اسلامی زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، مرکز دائرهالمعارف بزرگ اسلامی، چاپ دوم، 1377
- کتابخانه دیجیتال نور