مفتاح النجات: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) جز (جایگزینی متن - 'ژندهپیل، احمد' به 'ژندهپیل، احمد بن ابوالحسن') برچسبها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه |
||
| (یک نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۵: | خط ۵: | ||
| پدیدآورندگان | | پدیدآورندگان | ||
| پدیدآوران = | | پدیدآوران = | ||
[[ژندهپیل، احمد بن ابوالحسن]] (نويسنده) | [[ژندهپیل، احمد بن ابوالحسن بن ابوالحسن]] (نويسنده) | ||
[[فاضل، علی]] (مصحح) | [[فاضل، علی]] (مصحح) | ||
|زبان | |زبان | ||
| خط ۲۵: | خط ۲۵: | ||
| پیش از = | | پیش از = | ||
}} | }} | ||
'''مفتاح النجات''' نوشته | '''مفتاح النجات'''، نوشته [[ژندهپیل، احمد بن ابوالحسن|احمد بن ابوالحسن ژندهپیل]] (441-536ق)، از عرفای نیمه اول قرن ششم هجری، در بیان اعتقادات اهل سنت و جماعت و مسائل اخلاقی و عرفانی به زبان فارسی است. | ||
این کتاب با مقابله پنج نسخه و مقدمه و تصحیح و حاشیهنویسی [[علی فاضل]]، آماده برای چاپ، | این کتاب با مقابله پنج نسخه و مقدمه و تصحیح و حاشیهنویسی [[علی فاضل]]، آماده برای چاپ، شده است. | ||
[[ژندهپیل، احمد|شیخ احمد]] این کتاب را در اواخر شعبان سنه | [[ژندهپیل، احمد بن ابوالحسن|شیخ احمد]] این کتاب را در اواخر شعبان سنه 522ق در 82سالگی بهمناسبت توبه فرزندش، خواجه نجمالدین ابوبکر و درخواست وی از پدر، نوشته است<ref>ر.ک: مقدمه کتاب، ص29</ref>. | ||
از میان نسخ پنجگانه موجود از کتاب مفتاح النجات، نسخه متعلق به کتابخانه و موزه سلطنتی وین، بهسبب صحت و قدمت بیشتر، بهعنوان نسخه اساس، مدار کار تصحیح این متن، قرارگرفت؛ این نسخه با | از میان نسخ پنجگانه موجود از کتاب مفتاح النجات، نسخه متعلق به کتابخانه و موزه سلطنتی وین، بهسبب صحت و قدمت بیشتر، بهعنوان نسخه اساس، مدار کار تصحیح این متن، قرارگرفت؛ این نسخه با چهار نسخه دیگر، بهدقت و حوصله، مقابله و تفاوت نسخهها، در حاشیه ذکر شد<ref>ر.ک: همان، ص37</ref>. | ||
برای | برای اینکه متن مصحّح، به حجم زیاد، مبتلا نشود و خواننده از مقصود، دور نیفتد، از شرح لغات دشوار و توضیح اصطلاحات و استعمالات نادر و امثال و اشعار کتاب، در پاورقی صفحات، خودداری شد و تفصیل و توضیح آنها به بخش «تعلیقات» در پایان کتاب، با ذکر صفحه و سطر مربوط، حواله گردید<ref>ر.ک: همان، ص40</ref>. | ||
این کتاب، یکی از متون نفیس و | این کتاب، یکی از متون نفیس و گرانبهای زبان فارسی در قرن پنجم و ششم هجری است؛ متنی صوفیانه است با رنگی خاص، در کیفیت بیان مطالب عرفانی و اخلاقی نزدیک به لهجه محاوره، مشحون از اصطلاحات شیرین و ترکیباتی موافق با ذوق و مشرب عامه<ref>ر.ک: همان، ص41</ref>. | ||
==پانویس== | ==پانویس== | ||
<references /> | <references/> | ||
== | |||
مقدمه کتاب. | ==منابع مقاله== | ||
مقدمه کتاب.َ | |||
==وابستهها== | ==وابستهها== | ||
| خط ۴۸: | خط ۴۹: | ||
[[رده:آثار کلی تصوف و عرفان]] | [[رده:آثار کلی تصوف و عرفان]] | ||
[[رده:مقالات شهریور 01 حسینی]] | [[رده:مقالات شهریور 01 حسینی]] | ||
[[رده:مقالات بازبینی | [[رده:مقالات بازبینی شده آبان 01]] | ||
[[رده:مقالات بازبینی شده2 آبان 1401]] | [[رده:مقالات بازبینی شده2 آبان 1401]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۱ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۵۱
مفتاح النجات، نوشته احمد بن ابوالحسن ژندهپیل (441-536ق)، از عرفای نیمه اول قرن ششم هجری، در بیان اعتقادات اهل سنت و جماعت و مسائل اخلاقی و عرفانی به زبان فارسی است. این کتاب با مقابله پنج نسخه و مقدمه و تصحیح و حاشیهنویسی علی فاضل، آماده برای چاپ، شده است.
| مفتاح النجات | |
|---|---|
 | |
| پدیدآوران | ژندهپیل، احمد بن ابوالحسن بن ابوالحسن (نويسنده) فاضل، علی (مصحح) |
| ناشر | بنياد فرهنگ ايران |
| مکان نشر | ایران |
| چاپ | 1 |
| زبان | فارسی |
| تعداد جلد | 1 |
| کد کنگره | ژ9م7 282/7 BP |
| نورلایب | مطالعه و دانلود pdf |
شیخ احمد این کتاب را در اواخر شعبان سنه 522ق در 82سالگی بهمناسبت توبه فرزندش، خواجه نجمالدین ابوبکر و درخواست وی از پدر، نوشته است[۱].
از میان نسخ پنجگانه موجود از کتاب مفتاح النجات، نسخه متعلق به کتابخانه و موزه سلطنتی وین، بهسبب صحت و قدمت بیشتر، بهعنوان نسخه اساس، مدار کار تصحیح این متن، قرارگرفت؛ این نسخه با چهار نسخه دیگر، بهدقت و حوصله، مقابله و تفاوت نسخهها، در حاشیه ذکر شد[۲].
برای اینکه متن مصحّح، به حجم زیاد، مبتلا نشود و خواننده از مقصود، دور نیفتد، از شرح لغات دشوار و توضیح اصطلاحات و استعمالات نادر و امثال و اشعار کتاب، در پاورقی صفحات، خودداری شد و تفصیل و توضیح آنها به بخش «تعلیقات» در پایان کتاب، با ذکر صفحه و سطر مربوط، حواله گردید[۳].
این کتاب، یکی از متون نفیس و گرانبهای زبان فارسی در قرن پنجم و ششم هجری است؛ متنی صوفیانه است با رنگی خاص، در کیفیت بیان مطالب عرفانی و اخلاقی نزدیک به لهجه محاوره، مشحون از اصطلاحات شیرین و ترکیباتی موافق با ذوق و مشرب عامه[۴].
پانویس
منابع مقاله
مقدمه کتاب.َ