الوسیط في تاریخ النحو العربي: تفاوت میان نسخهها
Alphabetit (بحث | مشارکتها) (صفحهای تازه حاوی «{{جعبه اطلاعات کتاب | تصویر =NUR75359J1.jpg | عنوان = الوسیط في تاریخ النحو العربي | ع...» ایجاد کرد) |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) جز (جایگزینی متن - 'الوسيط (ابهام زدایی)' به 'الوسيط (ابهامزدایی)') برچسبها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه |
||
| (۴ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۲۴: | خط ۲۴: | ||
| پیش از = | | پیش از = | ||
}} | }} | ||
{{کاربردهای دیگر|الوسيط (ابهامزدایی)}} | |||
==پانویس == | '''الوسيط في تاريخ النحو العربي'''، تألیف [[أسعد، عبدالکریم محمد|عبدالکریم محمد الاسعد]] (معاصر)، به موضوع تاریخ علم نحو، مکاتب نحوی، مشهورین هر مکتب و آثار مهمی که در این زمینه به رشته تحریر درآمده، اختصاص یافته است. | ||
کتاب با مقدمهای به قلم دکتر [[عبدالعزیز خویطر]] آغاز شده است. | |||
نویسنده در این کتاب از علم نحو و جایگاه و همچنین از ظهور لحن و انتشار آن و تأسیس علم نحو و زمان و مکانش و اولین واضع آن سخن گفته است. بحث از مکاتب نحوی و طبقات رجال و اخبار ایشان و اختلافات بین آنها از دیگر مباحث کتاب است<ref>ر.ک: مقدمه، ص7-5</ref>. [[ابن قتیبه، عبدالله بن مسلم|ابن قتیبه]]، [[ابن کیسان نحوی، محمد|ابن کیسان]]، [[سیرافی، حسن بن عبدالله|سیرافی]] و [[زمخشری، محمود بن عمر|زمخشری]] و بسیاری دیگر از مشهورترین نحویون مکتب بغداد در بخش دیگری از کتاب معرفی شدهاند<ref>ر.ک: متن کتاب، ص142-117</ref>. | |||
اندلسیون مکتب چهارمی را در کنار مکاتب بصریون، کوفیون و بغدادیون بنا نهادند<ref>ر.ک: همان، ص144</ref>. حمدون، ابن سید بطلمیوسی، [[ابن مالک، محمد بن عبدالله|ابن مالک]]، [[ابوحیان، محمد بن یوسف|ابوحیان]] و [[شاطبی، ابراهیم بن موسی|شاطبی]] از جمله مشهورین این مکتب هستند<ref>ر.ک: همان، ص176-147</ref>. | |||
در مباحث پایانی کتاب، تألیفات نحوی چون کتاب [[سیبویه، عمرو بن عثمان|سیبویه]]، [[المفصل في النحو|المفصل]] [[زمخشری، محمود بن عمر|زمخشری]]، شروح ابن ناظم و [[ابن عقیل، عبدالله بن عبدالرحمن|ابن عقیل]] بر الفیه و حاشیه صبان معرفی شده است<ref>ر.ک: همان، ص288-247</ref>. | |||
نکته قابل توجه آنکه علم نحو عربی در طول تاریخ این علم به شیوههای مختلفی تدوین و تألیف شده است؛ بهعنوان مثال با تکمیل وضع علم نحو و مسائل آن، علما به شرح کتب متقدمین روی آوردند و در قرن دهم هجری شیوه دیگری رایج شد که عبارت از نظام حواشی و تقریرات بود<ref>ر.ک: همان، ص288-247</ref>. | |||
==پانویس== | |||
<references/> | <references/> | ||
==منابع مقاله== | ==منابع مقاله== | ||
مقدمه و متن کتاب. | |||
==وابستهها== | ==وابستهها== | ||
{{وابستهها}} | {{وابستهها}} | ||
[[رده:کتابشناسی]] | [[رده:کتابشناسی]] | ||
[[رده: | |||
[[رده:زبان و ادبیات شرقی (مصری، قبطی، سامی، آشوری، سومری، عبری، آرامی، سریانی، عربی، حبشی)]] | |||
[[رده:مقالات شهریور 01 موسوی]] | |||
[[رده:مقالات بارگذاری شده 01 قربانی]] | |||
[[رده:دارای صفحه و جدول 01 قربانی]] | |||
[[رده:مقالات بازبینی شده1]] | |||
[[رده:مقالات بازبینی شده2 آبان 1401]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۲۹ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۵
الوسيط في تاريخ النحو العربي، تألیف عبدالکریم محمد الاسعد (معاصر)، به موضوع تاریخ علم نحو، مکاتب نحوی، مشهورین هر مکتب و آثار مهمی که در این زمینه به رشته تحریر درآمده، اختصاص یافته است.
| الوسیط في تاریخ النحو العربي | |
|---|---|
 | |
| پدیدآوران | أسعد، عبدالکریم محمد (نويسنده) |
| ناشر | محمد آقا محمدی |
| مکان نشر | عربستان - ریاض |
| سال نشر | 1413ق - 1992م |
| چاپ | 1 |
| زبان | عربی |
| تعداد جلد | 1 |
| کد کنگره | الف5و5 6172 PJ |
| نورلایب | مطالعه و دانلود pdf |
کتاب با مقدمهای به قلم دکتر عبدالعزیز خویطر آغاز شده است.
نویسنده در این کتاب از علم نحو و جایگاه و همچنین از ظهور لحن و انتشار آن و تأسیس علم نحو و زمان و مکانش و اولین واضع آن سخن گفته است. بحث از مکاتب نحوی و طبقات رجال و اخبار ایشان و اختلافات بین آنها از دیگر مباحث کتاب است[۱]. ابن قتیبه، ابن کیسان، سیرافی و زمخشری و بسیاری دیگر از مشهورترین نحویون مکتب بغداد در بخش دیگری از کتاب معرفی شدهاند[۲].
اندلسیون مکتب چهارمی را در کنار مکاتب بصریون، کوفیون و بغدادیون بنا نهادند[۳]. حمدون، ابن سید بطلمیوسی، ابن مالک، ابوحیان و شاطبی از جمله مشهورین این مکتب هستند[۴].
در مباحث پایانی کتاب، تألیفات نحوی چون کتاب سیبویه، المفصل زمخشری، شروح ابن ناظم و ابن عقیل بر الفیه و حاشیه صبان معرفی شده است[۵].
نکته قابل توجه آنکه علم نحو عربی در طول تاریخ این علم به شیوههای مختلفی تدوین و تألیف شده است؛ بهعنوان مثال با تکمیل وضع علم نحو و مسائل آن، علما به شرح کتب متقدمین روی آوردند و در قرن دهم هجری شیوه دیگری رایج شد که عبارت از نظام حواشی و تقریرات بود[۶].
پانویس
منابع مقاله
مقدمه و متن کتاب.