۲۰٬۶۱۵
ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲۵: | خط ۲۵: | ||
| نسخ = ندارد | | نسخ = ندارد | ||
}} | }} | ||
''' | '''سورهٔ مَسَد''' (به عربی: سورة المسد) صد و یازدهمین سورهٔ قرآن کریم است که در مکه نازل شده و ۵ آیه، ۲۰ کلمه و ۷۷ حرف دارد. این سوره که با نامهای «تَبَّت»، «اَبولهَب»، «لَهَب» و «تَبَّت یَدا اَبی لَهَب» نیز خوانده میشود، تنها سورهای است که در آن با ذکر نام، یکی از دشمنان سرسخت اسلام یعنی ابولهب و همسرش مورد نکوهش و عذاب الهی قرار گرفتهاند. واژهٔ «مسد» در آخرین آیه به معنای ریسمانی از لیف خرماست که اشاره به عذاب همسر ابولهب دارد و علت نامگذاری این سوره به این نام نیز همین کلمه است. محتوای اصلی این سوره، هشدار به دشمنان اسلام و بیان سرانجام شوم آنان است که در دنیا و آخرت دچار خسران و هلاکت خواهند شد. | ||
==معنای لغوی مسد== | |||
به معنی ريسمانى است كه از ليف خرما بافته شده باشد <ref>اسپرینگر، آلویس، فرهنگ ابجدى الفبايى عربى فارسى: ترجمه كامل المنجد الابجدى، ص ۸۱۸</ref>. | |||
== مفهوم کلی سوره == | == مفهوم کلی سوره == | ||