مدرس رضوی، محمدتقی: تفاوت میان نسخه‌ها

| کد مؤلف = AUTHORCODE08455AUTHORCODE

}}

'''سید محمدتقى مدرس رضوى'''  (۱۲۷۴-۱۳۶۵ش)، محقق، نویسنده، مصحح برجسته متون کهن و استاد ممتاز دانشگاه تهران بود. وی در ۲۸ اسفند ۱۲۷۴ش (۱۳۱۴ق) در مشهد مقدس در خانواده‌ای علمی دیده به جهان گشود. پدرش میرزا محمدباقر از علماى بزرگ خراسان و مدرس آستان قدس رضوی بود. تا پنج سالگی نزد پدر درس خواند، سپس به مکتب‌خانه رفت و قرآن و کتاب‌های مقدماتی را فراگرفت. پس از تحصیل در مدرسه رحیمیه مشهد، در حالی که کلاس چهارم تا ششم را می‌خواند، در کلاس‌های پایین‌تر تدریس می‌کرد. پس از پایان دوره هفتم، وارد حوزه علمیه شد و کتاب‌های مغنی، مطول، شرح منظومه و بیست مقاله را نزد میرزا عبدالجواد ادیب نیشابوری آموخت. با تشویق پدر به آموختن ریاضیات (جبر، هندسه) پرداخت و تحریر اقلیدس، مجسطی، شرح لمعه و قوانین را نزد پدر خواند. سپس از محضر آقابزرگ حکیم استفاده کرد و شرح هدایت و شرح اشارات را نزد او آموخت و مدتی از درس خارج فقه و اصول آیت‌الله قمی و آیت‌الله میرزا محمد آقازاده بهره برد. در ۱۲۹۸ش به تهران آمد و از محضر سید محمد تنکابنی و میرزا محمدطاهر تنکابنی استفاده کرد. وی زبان فرانسه را نیز آموخت و برای تکمیل تحصیلات در مدرسه «البانس فرانسه» تهران ثبت‌نام کرد. پس از درگذشت پدر در ۱۳۴۲ق، مسئولیت معاش خانواده بر عهده وی نهاده شد و به‌جای پدر در آستان قدس رضوی به تدریس طلاب علوم دینی پرداخت. همچنین امور آموزشی مدرسه عالی سپهسالار (شهید مطهری) را به او محول کردند و بعدها به عنوان معلم و ناظم آن مدرسه منصوب شد. وی در دارالفنون، مدرسه علمیه معرفت و شرافت نیز تدریس می‌کرد. در سال ۱۳۱۷ش به سمت مدیر داخلی و استادی دانشکده علوم معقول و منقول منصوب گردید و حدود دو سال با علامه دهخدا برای تنظیم لغت‌نامه همکاری داشت. در سال ۱۳۲۶ش مدیریت دانشکده ادبیات دانشگاه تهران را پذیرفت و تا بازنشستگی در ۱۳۴۴ش در این سمت فعالیت داشت. پس از دو سال، مجدداً به دانشکده الهیات دعوت شد اما به علت بیماری نتوانست بیش از دو سال تدریس کند. از آثار ارزشمند او می‌توان به تصحیح کتاب‌های «اساس الاقتباس» خواجه نصیر طوسی، «تاریخ بخارا»، «حدیقة الحقیقة» سنایی، «دیوان انوری»، «دیوان سنایی غزنوی»، «دیوان سید حسن غزنوی»، «تنسوخ‌نامه ایلخانی»، «احوال و آثار خواجه نصیرالدین طوسی»، «المعجم فی معاییر اشعار العجم»، ترجمه «میزان الحکمة»، «رساله آثار علوی»، «مجمل التواریخ»، «تاریخ مشهد رضوی»، «تاریخ رجال خراسان»، «شجره طیبه»، «کارنامه بلخ» و «بیست باب اسطرلاب خواجه نصیر» اشاره کرد. وی سرانجام در ۲۸ آبان ۱۳۶۵ش در ۹۱ سالگی درگذشت.