حسنی، عبدالحی: تفاوت میان نسخه‌ها

| کد مؤلف = AUTHORCODE04097AUTHORCODE

}}

'''ابوالحسنات سید عبدالحی بن فخرالدین بن عبدالعلی حسنی''' (۱۲۸۶ – ۱۳۴۱ هجری قمری) معروف به '''عبدالحی حسنی'''، محدث، فقیه، مورخ، ادیب و طبیب برجسته شبه‌قاره هند در قرن چهاردهم هجری بود. نسب وی از طرف پدر و مادر به [[امام حسن علیه‌السلام|امام حسن مجتبی(ع)]] می‌رسد. او از شاگردان برجسته حسین بن محسن انصاری یمانی و از جمله کسانی بود که در احیای علمی و فرهنگی هند نقش مؤثری ایفا کرد. عبدالحی حسنی با وجود اشتغال به طبابت، به مدت هشت سال (۱۹۱۵-۱۹۲۳) به عنوان ناظم (مدیر اجرایی) «ندوة العلماء» در لکهنو خدمت کرد. مهم‌ترین اثر او «[[نزهة الخواطر و بهجة المسامع و النواظر]]» (مشهور به «الإعلام بمن في تاریخ الهند من الأعلام») در هشت جلد است که به تراجم علمای هند از قرن اول تا چهاردهم هجری می‌پردازد. او پدر ابوالحسن علی ندوی، نویسنده و عالم مشهور معاصر، است.