آتش اصفهانی، میرزا حسن: تفاوت میان نسخهها
A-esmaeili (بحث | مشارکتها) (صفحهای تازه حاوی «{{جعبه اطلاعات اعلام | تصویر = | زیر نویس تصویر = | نام کامل = میرزا حسن فرزند حاج ملامحمد صادق | نام های دیگر = | لقب = | کنیه = | تخلص = آتش (پیشتر: بینوا) | نسب / تبار = | نام پدر = حاج ملامحمدصادق | ولادت = ۱۲۸۶قمری | محل تولد = | محل زندگی = اصفهان | رحلت...» ایجاد کرد) |
(بدون تفاوت)
|
نسخهٔ ۳ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۴۴
| اطلاعات شخصی | |
|---|---|
| تخلص | آتش (پیشتر: بینوا) |
| نام پدر | حاج ملامحمدصادق |
| ولادت | ۱۲۸۶قمری |
| محل زندگی | اصفهان |
| رحلت | ۱۳۴۹قمری |
| مدفن | تکیه سرآب، نزدیکی تخت فولاد (اصفهان) |
| پیشه | بازرگان (پیشتر: یراقدوز، زنجیرهباف، گلدوز) |
| اطلاعات علمی | |
| سبک نوشتاری | سبک هندی (پیروی از شیوه صائب و کلیم) |
| برخی آثار | دیوان اشعار (چاپ ۱۳۳۸ش به کوشش سیدعلی نوربخش آزاد با مقدمه جلالالدین همایی) |
- آتش اصفهانی
- آتش اصفهانی**، با نام کامل **میرزا حسن فرزند حاج ملامحمد صادق** (۱۲۸۶–۱۳۴۹ق/۱۸۶۹–۱۹۳۰م)، از شاعران متاخر فارسی زبان بود که به «آتش» تخلص میکرد.
- زندگی
پدرش حاج ملامحمدصادق (درگذشته ۱۳۲۸ق/۱۹۱۰م) از روحانیان اصفهان بود و در جامعه روحانیت آن ناحیه دارای احترام و اعتبار بود. میرزا حسن از هنرمندان نامی زمان خود به شمار میرفت و در یراقدوزی و زنجیرهبافی و گلدوزی مهارت تمام داشت، ولی پس از چندی به بازرگانی پرداخت و تا پایان زندگی در این کار بود.
میرزا حسن در آغاز شاعری «بینوا» تخلص میکرد، ولی بعداً آن را به «آتش» تغییر داد. وی در محافل ادبی و انجمنهایی که در آن زمان در اصفهان تشکیل میشد، مانند انجمن ابوالفقراء شیخ محمد باقر گزی و انجمن ملکالشعراء محمدحسین عنقا و انجمن ادبی شیدا، شرکت داشت و محل کار خود او نیز مجمع شاعران و ادیبان آن شهر بود.
- درگذشت
او در ۲۱ رجب ۱۳۴۹ق/۱۲ دسامبر ۱۹۳۰م درگذشت و در تکیه سرآب، نزدیکی تخت فولاد، به خاک سپرده شد.
- سبک شعری و آثار
آتش بیشتر غزل میگفت و در غزلسرایی از شیوه صائب و کلیم (سبک معروف به هندی) پیروی میکرد. دیوان اشعارش در سال ۱۳۳۸ش به کوشش سیدعلی نوربخش آزاد و با مقدمه جلالالدین همایی به چاپ رسیده است.
پانویس