موسوی خوانساری، سید احمد: تفاوت میان نسخه‌ها

<div class="wikiInfo">

[[پرونده:NUR00073.jpg|بندانگشتی|موسوی خوانساری، سید احمد]]

{| class="wikitable aboutAuthorTable" style="text-align:Right" |+ |

|-

! نام!! data-type="authorName" |موسوی خوانساری، سید احمد

|-

|نام‌های دیگر

| data-type="authorOtherNames" | موسوی، احمد بن یوسف

|-

|نام پدر

| data-type="authorfatherName" |سید یوسف

| data-type="authorBirthPlace" |خوانسار

|-

|رحلت

| data-type="authorTeachers" |[[حائری یزدی، عبدالکریم|آیت‌الله حاج شیخ عبدالکریم حائرى]]

 

[[عراقی، ضیاءالدین|آیت‌الله آقا ضیاءالدین عراقى]]

|-

|برخی آثار

| data-type="authorWritings" |[[جامع المدارک في شرح المختصر النافع|جامع المدارک فی شرح المختصر النافع]]

{{کاربردهای دیگر|خوانساری (ابهام زدایی)}}

{{کاربردهای دیگر|سید احمد خوانسارى (ابهام زدایی)}}

 

'''سید احمد موسوی خوانساری''' (1309-1405ق)، فقیه، اصولی، مدرس حوزه، از مراجع بزرگ شیعه قرن چهاردهم هجرى، او پس از درگذشت [[بروجردی، حسین|آیت‌الله بروجردی]] به مرجعیت شیعیان رسید. او با سى تبار نسب به حضرت موسى بن جعفر علیه‌السلام مى‌رسد.  

پدرش سید یوسف امام جمعه خوانسار، جدش سید محمد مهدی، رجالی معروف و برادرش محمدحسن خوانساری (م 1337ق) از عالمان کامل عصر خود بودند.<ref>پایگاه حوزه نت</ref>

 

 

پس از درگذشت آیت‌الله حاج آقا یحیى سجادى، امام جماعت مسجد سید عزیزالله در محرم 1370 ه‍.ق، جمعى از اهالى تهران از مرجع بزرگ آیت‌الله بروجردى تقاضا مى‌کنند که شخصیت بزرگى را به تهران اعزام نمایند تا در مسجد حاج سید عزیزالله اقامه جماعت نموده و به امور دینى مردم و حل و فصل مسائل مباشرت نماید.  

بعدها فهمیده شد که چه گنجینه‌اى بوده است، به حدى که [[خمینی، سید روح‌الله|حضرت امام]](ره) پس از فوت آیت‌الله بروجردى، پیشنهاد داشته‌اند که آیت‌الله خوانسارى به قم بازگردند و همه پشت سر او بایستند و مرجعیت نیرومند و پایدار شیعه را استحکام‌بخشند، و از تعدد رساله‌ها که همان تشعب و پراکنده ساختن قدرت شیعه است، جلوگیرى به عمل بیاورند. از این پیشنهاد معلوم مى‌گردد که آن مرحوم، شایستگى و لیاقت چنین مدیریت والایى را داشته است که کاندیداى چنین رتبت و منزلت باشند.  

دو اعلامیه تسلیت:

تحلیلى جزئى از دو تسلیت مهم:

در اعلامیه [[گلپایگانی، سید محمدرضا|آیت‌الله گلپایگانى]] نیز آثار سوز و حزن و تأثر موج مى زند. جایى که در آغاز اعلامیه مى‌نویسد: «شکاف غیر قابل انسداد و شکست غیر قابل جبران به حریم دین و مرز روحانیت اسلام وارد آمده است که هرگز قابل جبران نیست.» و آنگاه از وى به عنوان یادگار سلف و ذخیره گذشتگان و الگوى فضایل مخالف هوى و هوس و مطیع امر مولى و تارک دنیا و منقطع الى الله و جامع بین علم و عمل یاد مى‌کند، نشانه‌ها و اماراتى که امام‌ علیه‌السلام در مرجع تقلید تعیین فرموده‌اند، و نکته مهم‌تر آنجا است که مى‌فرمایند: «ایشان بیش از نیم قرن با این اوصاف و صفات، بین اقران و امثال مشار الیه بالبنان و مسلم بین اقران و نظایر بوده است.» طبیعى است رخنه‌اى که با چنین ضایعه‌اى به ارکان دژ اسلام رخ دهد، به این زودیها قابل جبران نخواهد بود.