صد میدان: تفاوت میان نسخه‌ها

'''صد میدان''' تألیف خواجه عبدالله انصاری (۳۹۶-۴۸۱ق)، معروف به پیر هرات، عارف و صوفی نامدار قرن پنجم هجری، با تصحیح و تحشیه سرژ دوبوکوی و به اهتمام عبدالکریم جربزه‌دار؛ کتابی است از نفیس‌ترین و موجزترین آثار تصوف اسلامی به زبان فارسی که مراحل سیر و سلوک عرفانی را در قالب صد میدان از توبه تا بقا تبیین می‌کند.

کتاب مشتمل بر صد میدان یا منزل است که به ترتیب سیر و سلوک عرفانی تنظیم شده‌اند. این میدان‌ها از توبه آغاز و به بقا و محبت ختم می‌شوند. هر میدان با استناد به آیات قرآنی و با نثری موجز و گاه رمزی تعریف و تبیین گردیده است. کتاب توسط یکی از شاگردان خواجه عبدالله انصاری از گفتارها و امالی وی گردآوری و تألیف شده و نگارش آن در محرم سال ۴۴۸ هجری آغاز گردیده است.

کتاب «صد میدان» یکی از ارزشمندترین و موجزترین متون کلاسیک تصوف اسلامی به زبان فارسی است که توسط شاگردی ناشناس از مجالس درس خواجه عبدالله انصاری گردآوری شده است. این کتاب که در حقیقت «فقه‌اللغه» میدان‌ها و منازل سلوک محسوب می‌شود، مراحل تربیت نفس و سیر الی الله را از نخستین گام تا بالاترین درجات قرب الهی ترسیم می‌کند. نثر کتاب بسیار فشرده و کوتاه و گاه سمبولیک است و به همین دلیل، شاگردان پیر هرات از او خواستند تا اثر دیگری پدید آورد که مفسر و شرح‌دهنده این کتاب باشد. بدین ترتیب، خواجه عبدالله کتاب «منازل السائرین» را به زبان عربی تألیف کرد که شرحی مبسوط بر «صد میدان» است.