آملی، سید حیدر: تفاوت میان نسخه‌ها

| عنوان = سید حیدر آملی

| تصویر = NUR02800.jpg

| اندازه تصویر =

| توضیح تصویر =

| نام کامل = رکن‌الدین سید حیدر بن علی بن حیدر

| نام‌های دیگر = عبیدی حسینی آملی، حیدر بن علی؛ علوی حسینی آملی، حیدر بن علی؛ میر حیدر آملی؛ سید حیدر آملی

| لقب = رکن‌الدین

| تخلص =

| نسب = با ۲۴ واسطه به امام سجاد(ع) می‌رسد

| نام پدر = علی

| محل زندگی = آمل، اصفهان، نجف

| رحلت = پس از ۷۸۷ق / ۱۳۸۰م

| شهادت =

| مدفن = نامشخص (احتمالاً حله)

| طول عمر =

| نام همسر =

| فرزندان =

| خویشاوندان =

| دین = اسلام

| مذهب = تشیع

| پیشه = مفسر، محدث، فقیه، متکلم، عارف

| درجه علمی =

| دانشگاه =

| علایق پژوهشی = عرفان، تفسیر، حدیث، فقه، کلام

| منصب =

| پس از =

| پیش از =

| اساتید = {{فهرست جعبه عمودی | پدرش | [[فخرالمحققین، محمد بن حسن|فخرالمحققین حلی]] | نصیرالدین کاشانی حلّی | شیخ نورالدین طهرانی اصفهانی | عبدالرحمن بن احمد قدسی}}

| شاگردان =

| اجازه اجتهاد از =

| آثار = {{فهرست جعبه عمودی | [[تفسیر المحیط الأعظم و البحر الخضم في تأویل کتاب الله العزیز المحکم]] | [[نص النصوص في شرح فصوص الحكم]] | [[جامع الأسرار و منبع الأنوار]] | [[انوار الحقیقة و اطوار الطریق و اسرار الشریعة]] | [[المقدمات من كتاب نص النصوص في شرح فصوص الحكم]]}}

| سبک نوشتاری =

| وبگاه =

| امضا =

| کد مؤلف = AUTHORCODE02800AUTHORCODE

}}

'''رکن‌الدین سید حیدر بن علی بن حیدر''' (۷۲۰- پس از ۷۸۷ق) مفسر، محدث، فقیه، متکلم و عارف بزرگ شیعه در قرن هشتم هجری. وی از سادات علوی آمل بود و با ۲۴ واسطه به امام سجاد(ع) می‌رسید. استادش فخرالمحققین به او لقب «زین‌العابدین ثانی» داد. مهمترین آثار او تفسیر «المحیط الأعظم» و شرح «نص النصوص» بر فصوص الحکم ابن عربی است. در سال ۷۲۰ق در آمل متولد شد. از کودکی نزد پدر به تحصیل علوم دینی مشغول شد و مدت بیست سال با مسافرت به شهرهای استرآباد، خراسان و اصفهان به فراگیری علوم پرداخت. پس از بازگشت به آمل، مدتی در خدمت سلطان فخرالدوله باوندی به وزارت و ارشاد او مشغول بود، اما به زودی از دنیا کناره گرفت و راهی عتبات عالیات شد. در مسیر، در اصفهان شیفته عارف بزرگ شیخ نورالدین طهرانی اصفهانی شد و به دست او خرقه پوشید. سپس به زیارت عتبات و حج رفت و سرانجام در نجف اشرف رحل اقامت افکند. در نجف نزد فخرالمحققین حلی (فرزند علامه حلی) کتاب‌های جوامع الجامع، شرائع الإسلام، مناهج الیقین، تهذیب الأحکام و نهج‌البلاغه را قرائت کرد و نزد عبدالرحمن بن احمد قدسی، کتاب‌های منازل السائرین و فصوص الحکم را آموخت. به تدریج به مقام جامعیت در علوم منقول و معقول رسید و مهمترین آثار خود را تألیف کرد. از جمله آثار متعدد او می‌توان به «تفسیر المحیط الأعظم و البحر الخضم»، «نص النصوص فی شرح فصوص الحکم»، «جامع الأسرار و منبع الأنوار»، «انوار الحقیقة و اطوار الطریق و اسرار الشریعة»، «المقدمات من کتاب نص النصوص»، «الأرکان فی فروع شرائع أهل الإیمان»، «أسرار الشریعة»، «جامع الحقایق»، «کنز الکنوز و کشف الرموز» و «المعاد فی رجوع العباد» اشاره کرد. تاریخ و مکان دقیق وفات و دفن او مشخص نیست. آخرین اثر او رساله «العلوم العالیه» در سال ۷۸۷ق نوشته شده و پس از آن اثری از او یافت نشده است. احتمال دارد در حله مدفون باشد.