۱۵۳٬۲۵۴
ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۴۳: | خط ۴۳: | ||
}} | }} | ||
'''محمدحسن (عبدالجلیل) بُشرویهای'''(۱۲۷۶-۱۳۴۹ش)، معروف به بدیعالزمان | '''محمدحسن (عبدالجلیل) بُشرویهای'''(۱۲۷۶-۱۳۴۹ش)، معروف به '''بدیعالزمان فروزانفر'''، ادیب، نویسنده، مترجم، پژوهشگر برجسته، استاد ممتاز دانشگاه تهران و از بزرگترین چهرههای مولویپژوهی در ایران معاصر بود. وی در ۱۴ شهریور ۱۲۷۶ش در بشرویه خراسان در خانوادهای اهل علم دیده به جهان گشود. پدرش شیخ علی بشرویهای از بزرگان منطقه و از شعرای دوره مشروطه بود. فروزانفر مقدمات علوم را در زادگاه خود نزد پدر و برادر آموخت و بیشتر قرآن مجید را از بر کرد. در نوجوانی به مشهد رفت و از محضر استاد ادیب نیشابوری بهره برد و در مدت چهار سال علوم ادبی و منطق را فراگرفت. در سال ۱۳۰۳ش به تهران آمد و در مدرسه سپهسالار ساکن شد و از محضر استادانی چون [[تنکابنی، میرزا محمدطاهر|میرزا طاهر تنکابنی]] (در شرح اشارات، شفا و کلیات قانون)، آقا حسین نجمآبادی (در فقه و اصول)، [[آشتیانی، مهدی|میرزا مهدی آشتیانی]] (در اسفار و تحریر اقلیدس) و ادیب پیشاوری بهره برد. فروزانفر پس از مدتی تدریس در دارالفنون و دارالمعلمین عالی، در سال ۱۳۱۳ش به معاونت دانشکده معقول و منقول (الهیات) منصوب شد. در سال ۱۳۱۴ش با ارائه رساله «زندگانی مولانا جلالالدین محمد بلخی» و تألیف کتاب «سخن و سخنوران» موفق به اخذ درجه دکتری شد و بهعنوان استاد دانشگاه تهران برگزیده شد. او نزدیک به ۴۰ سال از عمر خود را صرف تحقیق و پژوهش درباره مولانا و آثارش کرد و حاصل آن، تصحیح «کلیات شمس» (در ۱۰ جلد)، «فیه ما فیه»، «مآخذ قصص و تمثیلات مثنوی»، «احادیث مثنوی» و «شرح مثنوی شریف» (تا بخشی از دفتر اول) بود. فروزانفر همچنین «ترجمه رساله قشیریه» را پس از هشت سال تصحیح و مقابله نسخ، در سال ۱۳۴۵ش منتشر کرد و آثار ارزشمندی در شناخت عطار نیشابوری و دیگر عرفا از خود به جای گذاشت. وی از ابتدای تأسیس دانشگاه تهران، استاد تاریخ ادبیات فارسی شد و در سال ۱۳۲۳ش به ریاست دانشکده معقول و منقول برگزیده شد و تا سال ۱۳۴۶ش (۲۳ سال) در این سمت باقی ماند. او در سال ۱۳۱۶ش با پیگیریهای خود دوره دکتری زبان و ادبیات فارسی را در دانشگاه تهران تأسیس کرد و نسلهای متمادی از استادان برجسته ادبیات ایران را تربیت نمود. فروزانفر در سال ۱۳۲۸ش به نمایندگی مجلس سنا انتخاب شد و پس از بازنشستگی در ۱۳۴۶ش، به ریاست کتابخانه سلطنتی منصوب گردید. وی سرانجام در ۱۶ اردیبهشت ۱۳۴۹ش بر اثر سکته قلبی در تهران درگذشت و در باغ طوطی، جوار حرم حضرت عبدالعظیم حسنی به خاک سپرده شد. | ||
== ولادت == | == ولادت == | ||