۱۵۳٬۱۲۹
ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۴۲: | خط ۴۲: | ||
| کد مؤلف = AUTHORCODE00162AUTHORCODE | | کد مؤلف = AUTHORCODE00162AUTHORCODE | ||
}} | }} | ||
'''سید علی حسینی سیستانی''' (متولد ۱۳۰۹ش)، فقیه، اصولی و از مراجع بزرگ تقلید شیعه ساکن در نجف اشرف است که نقش آفرینی مهمی در عرصه سیاسی و اجتماعی عراق داشته است. وی در ۹ ربیعالاول ۱۳۴۹ق (۱۳ مرداد ۱۳۰۹ش) در مشهد در خانوادهای از سادات علوی حسینی زاده شد. خاندان ایشان از نوادگان میرداماد (صاحب کتاب قبسات) هستند که در سده یازدهم هجری در اصفهان میزیستند. تحصیلات ابتدایی را در مشهد آغاز کرد و در پنجسالگی به فراگیری قرآن پرداخت. مقدمات علوم حوزوی را از سال ۱۳۶۰ق نزد اساتیدی چون ادیب نیشابوری و سید احمد مدرس یزدی فراگرفت و سطوح عالیه را از آیتالله میرزا هاشم قزوینی آموخت. فلسفه و حکمت را نزد اساتیدی چون میرزا مهدی آشتیانی و میرزا مهدی اصفهانی خواند. در اواخر سال ۱۳۶۸ق به قم رفت و در درس خارج فقه و اصول آیتالله بروجردی و آیتالله حجت کوهکمرهای شرکت کرد. در اوایل سال ۱۳۷۱ق به نجف اشرف مهاجرت کرد و در درس آیات عظام سید ابوالقاسم خویی و شیخ حسین حلی حاضر شد. در سال ۱۳۸۰ق و در ۳۱ سالگی موفق به دریافت گواهی اجتهاد مطلق از سوی دو استاد خود یعنی آیتالله خویی و شیخ حسین حلی گردید. آیتالله خویی جز برای اندکی از شاگردان خود هرگز چنین اجازهای صادر نکرده و شیخ حسین حلی نیز تنها به ایشان اجازه اجتهاد مطلق داده است. علامه آقابزرگ تهرانی نیز در سال ۱۳۸۰ق مهارت ایشان را در علم رجال و حدیث گواهی کرد. آیتالله سیستانی از اوایل سال ۱۳۸۱ق تدریس خارج فقه را بر مبنای مکاسب شیخ انصاری آغاز کرد و سپس به شرح عروة الوثقی پرداخت. درس خارج اصول را از شعبان ۱۳۸۴ق شروع کرد و دوره سوم آن را در شعبان ۱۴۱۱ق به پایان برد. پس از بیماری آیتالله خویی در سال ۱۴۰۹ق، به درخواست ایشان امامت جماعت مسجد خضرا را بر عهده گرفت و تا بسته شدن مسجد توسط رژیم بعث در سال ۱۴۱۴ق به اقامه نماز پرداخت. در سال ۱۴۱۱ق در جریان سرکوب انتفاضه شعبانیه توسط رژیم بعث، همراه جمعی از علما دستگیر و تحت شکنجه قرار گرفت. از اواخر سال ۱۴۱۸ق تا سقوط صدام در حصر خانگی بود. پس از درگذشت آیتالله خویی در ۸ صفر ۱۴۱۳ق، گروهی از علمای اعلام مردم را به تقلید از ایشان ارجاع دادند و بسیاری از مؤمنان در عراق و دیگر کشورهای اسلامی به سوی او روی آوردند. از آثار متعدد ایشان میتوان به تعلیقه بر عروة الوثقی، «الرافد فی علم الأصول»، «قاعدة لا ضرر و لا ضرار»، «منهاج الصالحین»، «توضیح المسائل»، «رسالة فی قاعدة الید»، «رسالة فی قاعدة الإلزام» و «رسالة فی صیانة الکتاب العزیز عن التحریف» اشاره کرد. | '''سید علی حسینی سیستانی''' (متولد ۱۳۰۹ش)، فقیه، اصولی و از مراجع بزرگ تقلید شیعه ساکن در نجف اشرف است که نقش آفرینی مهمی در عرصه سیاسی و اجتماعی عراق داشته است. وی در ۹ ربیعالاول ۱۳۴۹ق (۱۳ مرداد ۱۳۰۹ش) در مشهد در خانوادهای از سادات علوی حسینی زاده شد. خاندان ایشان از نوادگان میرداماد (صاحب کتاب قبسات) هستند که در سده یازدهم هجری در اصفهان میزیستند. تحصیلات ابتدایی را در مشهد آغاز کرد و در پنجسالگی به فراگیری قرآن پرداخت. مقدمات علوم حوزوی را از سال ۱۳۶۰ق نزد اساتیدی چون ادیب نیشابوری و سید احمد مدرس یزدی فراگرفت و سطوح عالیه را از آیتالله میرزا هاشم قزوینی آموخت. فلسفه و حکمت را نزد اساتیدی چون [[آشتیانی، مهدی|میرزا مهدی آشتیانی]] و میرزا مهدی اصفهانی خواند. در اواخر سال ۱۳۶۸ق به قم رفت و در درس خارج فقه و اصول [[بروجردی، سید حسین|آیتالله بروجردی]] و [[حجت کوهکمری، سید محمد|آیتالله حجت کوهکمرهای]] شرکت کرد. در اوایل سال ۱۳۷۱ق به نجف اشرف مهاجرت کرد و در درس آیات عظام [[خویی، سید ابوالقاسم|سید ابوالقاسم خویی]] و [[حلی، حسین|شیخ حسین حلی]] حاضر شد. در سال ۱۳۸۰ق و در ۳۱ سالگی موفق به دریافت گواهی اجتهاد مطلق از سوی دو استاد خود یعنی [[خویی، سید ابوالقاسم|آیتالله خویی]] و [[حلی، حسین|شیخ حسین حلی]] گردید. [[خویی، سید ابوالقاسم|آیتالله خویی]] جز برای اندکی از شاگردان خود هرگز چنین اجازهای صادر نکرده و [[حلی، حسین|شیخ حسین حلی]] نیز تنها به ایشان اجازه اجتهاد مطلق داده است. [[آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن|علامه آقابزرگ تهرانی]] نیز در سال ۱۳۸۰ق مهارت ایشان را در علم رجال و حدیث گواهی کرد. آیتالله سیستانی از اوایل سال ۱۳۸۱ق تدریس خارج فقه را بر مبنای مکاسب شیخ انصاری آغاز کرد و سپس به شرح عروة الوثقی پرداخت. درس خارج اصول را از شعبان ۱۳۸۴ق شروع کرد و دوره سوم آن را در شعبان ۱۴۱۱ق به پایان برد. پس از بیماری آیتالله خویی در سال ۱۴۰۹ق، به درخواست ایشان امامت جماعت مسجد خضرا را بر عهده گرفت و تا بسته شدن مسجد توسط رژیم بعث در سال ۱۴۱۴ق به اقامه نماز پرداخت. در سال ۱۴۱۱ق در جریان سرکوب انتفاضه شعبانیه توسط رژیم بعث، همراه جمعی از علما دستگیر و تحت شکنجه قرار گرفت. از اواخر سال ۱۴۱۸ق تا سقوط صدام در حصر خانگی بود. پس از درگذشت [[خویی، سید ابوالقاسم|آیتالله خویی]] در ۸ صفر ۱۴۱۳ق، گروهی از علمای اعلام مردم را به تقلید از ایشان ارجاع دادند و بسیاری از مؤمنان در عراق و دیگر کشورهای اسلامی به سوی او روی آوردند. از آثار متعدد ایشان میتوان به تعلیقه بر عروة الوثقی، «الرافد فی علم الأصول»، «قاعدة لا ضرر و لا ضرار»، «منهاج الصالحین»، «توضیح المسائل»، «رسالة فی قاعدة الید»، «رسالة فی قاعدة الإلزام» و «رسالة فی صیانة الکتاب العزیز عن التحریف» اشاره کرد. | ||
== ولادت == | == ولادت == | ||