صدرالدین شیرازی، محمد بن ابراهیم: تفاوت میان نسخه‌ها

'''صدرالدین محمد بن ابراهیم قوام شیرازی'''  (۹۷۹-۱۰۵۰ق)، ملقب به صدرالمتألهین و مشهور به ملا صدرا، حکیم، فیلسوف و عارف برجسته ایرانی و بنیان‌گذار حکمت متعالیه است. وی در نهم جمادی‌الاولی ۹۷۹ق در شیراز، محله قوام، دیده به جهان گشود. پدرش ابراهیم بن یحیی قوامی از وزیران دولت فارس بود و پس از سال‌ها انتظار، صاحب این فرزند شد. ملاصدرا در شیراز رشد یافت و پس از وفات پدر، برای تکمیل تحصیلات به اصفهان که مرکز دانش و دولت در عهد صفویه بود، مهاجرت کرد. در آنجا از محضر استادان بزرگی چون شیخ بهایی، میرداماد و میرفندرسکی بهره برد. او همه اموال به‌جا مانده از پدر را در راه تحصیل دانش صرف کرد. ملاصدرا به دلیل بیان نظریه‌های خود و عدم خودداری از اظهار علنی آنها، مورد آزار و تکفیر معاندان قرار گرفت و ناگزیر به مدت پانزده سال در کهک (از روستاهای قم) به گوشه‌نشینی و عبادت و ریاضت پرداخت. در این دوره، نور الهی در درون جانش تابیدن گرفت و به اسراری دست یافت که از طریق برهان نیافته بود. پس از این دوره، به شیراز بازگشت و به تألیف آثار ارزشمند خود پرداخت. مهم‌ترین اثر او «اسفار اربعه» (الحکمة المتعالیة) است که نخستین و گران‌مایه‌ترین محصول این دوره و اساس دیگر نوشته‌های اوست. مکتب فلسفی ملاصدرا مبتنی بر جمع میان سه روش برهان، عرفان و قرآن است. او معتقد بود دانش از دو راه به دست می‌آید: گفت‌وگو و فراگیری (برهان) و علم لدنی (کشف و شهود). وی بر این باور بود که انسان به هر دو علم نیازمند است و باید برهان و عرفان را با هم جمع کند. از دیگر آثار او می‌توان به «الشواهد الربوبیة»، «المبدأ و المعاد»، «مفاتیح الغیب»، «أسرار الآیات»، «المشاعر»، «عرشیه»، «شرح اصول کافی» و «تفسیر القرآن الکریم» اشاره کرد. ملاصدرا بارها با پای پیاده به زیارت بیت‌الله شتافت و در آغاز یا پایان هفتمین سفر، در سال ۱۰۵۰ق در بصره درگذشت و پیکرش به نجف منتقل و در صحن حرم امام علی(ع) به خاک سپرده شد.