میرزای شیرازی، سید محمدحسن: تفاوت میان نسخه‌ها

'''ميرزا محمدحسن حسينى شیرازی''' (۱۲۳۰-۱۳۱۲ق)، معروف به میرزای شیرازی، از مراجع بزرگ تقلید شیعه در قرن چهاردهم هجری بود که با صدور فتوای تاریخی تحریم تنباکو، نقش مهمی در مبارزه با استعمار ایفا کرد. وی در شیراز زاده شد و در چهارسالگی تحصیل را آغاز کرد و در هشت‌سالگی مقدمات را به پایان برد. در پانزده‌سالگی به تدریس لمعه پرداخت. در ۱۷ صفر ۱۲۴۸ق به اصفهان رفت و نزد شیخ محمدتقی و سید حسن بیدآبادی و محمدابراهیم کلباسی به تحصیل پرداخت. پس از ده سال، در سال ۱۲۵۹ق عازم عتبات عالیات شد و در نجف از محضر صاحب جواهر و شیخ حسن کاشف‌الغطاء بهره برد و در کربلا در درس صاحب ضوابط شرکت کرد. سپس به پیشنهاد دوستی در درس شیخ مرتضی انصاری حاضر شد و شيفتۀ افکار او گردید و تا پایان عمر شیخ در درس او ماند. شیخ انصاری او را یکی از سه نفری می‌دانست که درس را برای آنان می‌گوید. پس از رحلت شیخ انصاری در سال ۱۲۸۱ق، شاگردان برجسته او میرزای شیرازی را به عنوان مرجع بعدی معرفی کردند. وی در سال ۱۲۹۱ق برای رهایی از فشارهای اجتماعی به سامرا هجرت کرد و این شهر را به مرکز علمی مهمی تبدیل نمود و مدرسه‌ای بزرگ، پل، حمام، بازار و حسینیه ساخت. مهم‌ترین اقدام او صدور فتوای تحریم تنباکو در سال ۱۳۰۷ق در پاسخ به قرارداد استعماری رژی بود که با عبارت «الیوم استعمال تنباکو و توتون بأی نحو کان در حکم محاربه با امام زمان است» مردم را به مقابله با استعمار انگلیس برانگیخت و شاه را مجبور به لغو قرارداد کرد. از آثار او می‌توان به «رساله سراج العباد»، «مجمع الرسائل»، «تقریرات فی اصول الفقه» و رساله عملیه «متاجر» اشاره کرد. وی سرانجام در شب ۲۴ شعبان ۱۳۱۲ق در سامرا درگذشت و پس از تشییع به نجف منتقل و در حرم امام علی(ع) به خاک سپرده شد.