دیوان مولانا محمد بن حسام خوسفی: تفاوت میان نسخهها
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) (صفحهای تازه حاوی «{{جعبه اطلاعات کتاب | تصویر =NURدیوان مولانا محمد بن حسام خوسفی.jpg | عنوان =دیوان مولانا محمد بن حسام خوسفی | عنوانهای دیگر = |پدیدآورندگان | پدیدآوران = ابن حسام، محمد بن حسامالدین (نویسنده) واعظی، مرادعلی (گردآورنده) |زبان | زبان =فارسی | ک...» ایجاد کرد) |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۲۷: | خط ۲۷: | ||
}} | }} | ||
'''دیوان مولانا محمد بن حسام خوسفی''' به اهتمام مرادعلی | '''دیوان مولانا محمد بن حسام خوسفی''' به اهتمام دکتر [[واعظی، مرادعلی|مرادعلی واعظی]]؛ این دیوان مجموعه کامل اشعار [[ابن حسام، محمد بن حسامالدین|شمسالدین محمد بن حسامالدین خوسفی]] (۷۸۲-۸۷۵ ق)، شاعر متعهد و نامآشنای قرن نهم هجری و از برجستهترین پردازشگران شعر مذهبی و حماسههای دینی در ادب فارسی است. دیوان او که اغلب در قالبهای قصیده، غزل، ترکیببند، ترجیعبند، قطعه و مثنوی سروده شده، مشتمل بر دو مضمون اصلی مدح و منقبت معصومین(ع) و مرثیه—به ویژه مصائب [[امام حسین علیهالسلام|امام حسین(ع)]]—است. این اثر علاوه بر غزلیات و قصاید، شامل مثنویهایی با مضامین خاص مانند «دلایل النبوه» (درباره دلایل بعثت پیامبر) و «نثر اللآلی» (شعرگونهسازی کلمات قصار [[امام علی علیهالسلام|حضرت علی(ع)]] نیز میباشد. ابن حسام با تلفیق هنرمندانه صنایع ادبی و تعهد دینی، آثاری پرشور و جذاب برای دوستداران اهل بیت پدید آورده است. | ||
==ساختار== | ==ساختار== | ||
| خط ۳۳: | خط ۳۳: | ||
==گزارش کتاب== | ==گزارش کتاب== | ||
دیوان مولانا محمد بن حسام خوسفی به اهتمام دکتر مرادعلی | دیوان مولانا محمد بن حسام خوسفی به اهتمام [[واعظی، مرادعلی|دکتر مرادعلی واعظی]]، مجموعهای جامع از اشعار یکی از شاعران بزرگ و متعهد شعر مذهبی فارسی در قرن نهم هجری است. [[ابن حسام، محمد بن حسامالدین|ابن حسام خوسفی]] با انگیزه خدمت به دین و نشر معارف اهل بیت(ع)، ادبیات دینی را به کمال هنری رساند و در این زمینه جایگاهی ممتاز و بیبدیل یافت. دیوان او حدود هفتاد درصد بر دو محور اصلی «مدح و منقبت» و «مرثیه» استوار است. در بخش مدح، فضایل و کمالات پیامبر اکرم(ص) و اهل بیت ایشان با زبانی پرشور و تصاویر بدیع ستوده شدهاند و در بخش مرثیه، مصائب [[امام حسین علیهالسلام|امام حسین(ع)]] و یارانش محور اصلی است—گرچه شاعر در بسیاری از اشعار دیگر نیز به مناسبتهای مختلف به ذکر این مصائب پرداخته است. | ||
ابنحسام به قالب قصیده و مثنوی علاقهای ویژه داشت؛ به طوری که از ۱۲۹ اثر ثبت شده در این دیوان، ۱۱۰ مورد قصیده، ۱۲ ترکیببند، ۴ ترجیعبند و ۳ مسمط است. همچنین مثنویهای وی—از جمله «خاوراننامه» که مهمترین حماسه دینی ادب فارسی شناخته میشود—حکایت از تسلط او در روایتگری حماسی-مذهبی دارد. شاعر در به کارگیری صنایع ادبی—به ویژه تلمیح، مراعاتالنظیر، ارسالالمثل و تضمین آیات و احادیث—ماهرانه عمل کرده و صور خیال استعاری او یادآور سبک شاعرانی چون خاقانی شروانی است. قصیده «سحریه» او از نظر صنعتکاری با بهترین قصاید مصنوع فارسی رقابت میکند. | ابنحسام به قالب قصیده و مثنوی علاقهای ویژه داشت؛ به طوری که از ۱۲۹ اثر ثبت شده در این دیوان، ۱۱۰ مورد قصیده، ۱۲ ترکیببند، ۴ ترجیعبند و ۳ مسمط است. همچنین مثنویهای وی—از جمله «خاوراننامه» که مهمترین حماسه دینی ادب فارسی شناخته میشود—حکایت از تسلط او در روایتگری حماسی-مذهبی دارد. شاعر در به کارگیری صنایع ادبی—به ویژه تلمیح، مراعاتالنظیر، ارسالالمثل و تضمین آیات و احادیث—ماهرانه عمل کرده و صور خیال استعاری او یادآور سبک شاعرانی چون خاقانی شروانی است. قصیده «سحریه» او از نظر صنعتکاری با بهترین قصاید مصنوع فارسی رقابت میکند. | ||
این چاپ از دیوان، با مقدمهای درباره زندگی و سبک شعری ابنحسام آغاز میشود و سپس اشعار را بر اساس قالبهای مختلف در اختیار خواننده قرار میدهد. بخش قصاید شامل ستایش خداوند، پیامبر و ائمه اطهار است. غزلیات نیز اغلب عاشقانههایی با رنگ و بوی عرفانی و مذهبی هستند. در بخش مثنویها، علاوه بر «دلایل النبوه» و «نثر اللآلی»، اشعار روایی دیگری نیز دیده میشود. کتاب با فهرستهای مناسب به پایان میرسد. این دیوان نه تنها به لحاظ ادبی و زبانی حائز اهمیت است، بلکه به عنوان سندی از باورها و ارادت عمیق جامعه شیعی در قرون میانه ایران، منبعی ارزشمند برای پژوهشهای تاریخی و مذهبی نیز به شمار میرود.<ref>[https://literaturelib.com/books/1793 ر.ک.پایگاه کتابخانه تخصصی ادبیات]</ref> | این چاپ از دیوان، با مقدمهای درباره زندگی و سبک شعری ابنحسام آغاز میشود و سپس اشعار را بر اساس قالبهای مختلف در اختیار خواننده قرار میدهد. بخش قصاید شامل ستایش خداوند، پیامبر و ائمه اطهار است. غزلیات نیز اغلب عاشقانههایی با رنگ و بوی عرفانی و مذهبی هستند. در بخش مثنویها، علاوه بر «دلایل النبوه» و «نثر اللآلی»، اشعار روایی دیگری نیز دیده میشود. کتاب با فهرستهای مناسب به پایان میرسد. این دیوان نه تنها به لحاظ ادبی و زبانی حائز اهمیت است، بلکه به عنوان سندی از باورها و ارادت عمیق جامعه شیعی در قرون میانه ایران، منبعی ارزشمند برای پژوهشهای تاریخی و مذهبی نیز به شمار میرود.<ref>[https://literaturelib.com/books/1793 ر.ک.پایگاه کتابخانه تخصصی ادبیات]</ref> | ||
| خط ۴۷: | خط ۴۷: | ||
[[رده:کتابشناسی]] | [[رده:کتابشناسی]] | ||
[[رده:زبانشناسی، زبان و ادبیات]] | |||
[[رده:زبان و ادبیات شرقی (آسیایی)]] | |||
[[رده:زبان و ادبیات فارسی]] | |||
[[رده:مقالات(بهمن 1404) باقی زاده]] | [[رده:مقالات(بهمن 1404) باقی زاده]] | ||
[[رده:مقالات بازبینی | [[رده:مقالات بازبینی شده2 بهمن 1404]] | ||
[[رده:فاقد اتوماسیون]] | [[رده:فاقد اتوماسیون]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۷ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۹:۲۲
| دیوان مولانا محمد بن حسام خوسفی | |
|---|---|
 | |
| پدیدآوران | ابن حسام، محمد بن حسامالدین (نویسنده) واعظی، مرادعلی (گردآورنده) |
| ناشر | فکربکر |
| مکان نشر | تهران |
| سال نشر | 1390 |
| چاپ | اول |
| شابک | 978-964-2860-13-5 |
| موضوع | شعر فارسی - قرن 9ق. |
| زبان | فارسی |
| تعداد جلد | 1 |
| کد کنگره | PIR 5657 |
دیوان مولانا محمد بن حسام خوسفی به اهتمام دکتر مرادعلی واعظی؛ این دیوان مجموعه کامل اشعار شمسالدین محمد بن حسامالدین خوسفی (۷۸۲-۸۷۵ ق)، شاعر متعهد و نامآشنای قرن نهم هجری و از برجستهترین پردازشگران شعر مذهبی و حماسههای دینی در ادب فارسی است. دیوان او که اغلب در قالبهای قصیده، غزل، ترکیببند، ترجیعبند، قطعه و مثنوی سروده شده، مشتمل بر دو مضمون اصلی مدح و منقبت معصومین(ع) و مرثیه—به ویژه مصائب امام حسین(ع)—است. این اثر علاوه بر غزلیات و قصاید، شامل مثنویهایی با مضامین خاص مانند «دلایل النبوه» (درباره دلایل بعثت پیامبر) و «نثر اللآلی» (شعرگونهسازی کلمات قصار حضرت علی(ع) نیز میباشد. ابن حسام با تلفیق هنرمندانه صنایع ادبی و تعهد دینی، آثاری پرشور و جذاب برای دوستداران اهل بیت پدید آورده است.
ساختار
این دیوان در یک جلد و در قالبهای مختلف شعری شامل قصاید، غزلیات، ترکیببند، مسمط، مثنویها، رساله نثر اللآلی، دلایل النبوه، نسبنامه، قطعهها و رباعیها سازمان یافته است.
گزارش کتاب
دیوان مولانا محمد بن حسام خوسفی به اهتمام دکتر مرادعلی واعظی، مجموعهای جامع از اشعار یکی از شاعران بزرگ و متعهد شعر مذهبی فارسی در قرن نهم هجری است. ابن حسام خوسفی با انگیزه خدمت به دین و نشر معارف اهل بیت(ع)، ادبیات دینی را به کمال هنری رساند و در این زمینه جایگاهی ممتاز و بیبدیل یافت. دیوان او حدود هفتاد درصد بر دو محور اصلی «مدح و منقبت» و «مرثیه» استوار است. در بخش مدح، فضایل و کمالات پیامبر اکرم(ص) و اهل بیت ایشان با زبانی پرشور و تصاویر بدیع ستوده شدهاند و در بخش مرثیه، مصائب امام حسین(ع) و یارانش محور اصلی است—گرچه شاعر در بسیاری از اشعار دیگر نیز به مناسبتهای مختلف به ذکر این مصائب پرداخته است. ابنحسام به قالب قصیده و مثنوی علاقهای ویژه داشت؛ به طوری که از ۱۲۹ اثر ثبت شده در این دیوان، ۱۱۰ مورد قصیده، ۱۲ ترکیببند، ۴ ترجیعبند و ۳ مسمط است. همچنین مثنویهای وی—از جمله «خاوراننامه» که مهمترین حماسه دینی ادب فارسی شناخته میشود—حکایت از تسلط او در روایتگری حماسی-مذهبی دارد. شاعر در به کارگیری صنایع ادبی—به ویژه تلمیح، مراعاتالنظیر، ارسالالمثل و تضمین آیات و احادیث—ماهرانه عمل کرده و صور خیال استعاری او یادآور سبک شاعرانی چون خاقانی شروانی است. قصیده «سحریه» او از نظر صنعتکاری با بهترین قصاید مصنوع فارسی رقابت میکند. این چاپ از دیوان، با مقدمهای درباره زندگی و سبک شعری ابنحسام آغاز میشود و سپس اشعار را بر اساس قالبهای مختلف در اختیار خواننده قرار میدهد. بخش قصاید شامل ستایش خداوند، پیامبر و ائمه اطهار است. غزلیات نیز اغلب عاشقانههایی با رنگ و بوی عرفانی و مذهبی هستند. در بخش مثنویها، علاوه بر «دلایل النبوه» و «نثر اللآلی»، اشعار روایی دیگری نیز دیده میشود. کتاب با فهرستهای مناسب به پایان میرسد. این دیوان نه تنها به لحاظ ادبی و زبانی حائز اهمیت است، بلکه به عنوان سندی از باورها و ارادت عمیق جامعه شیعی در قرون میانه ایران، منبعی ارزشمند برای پژوهشهای تاریخی و مذهبی نیز به شمار میرود.[۱]
پانويس
منابع مقاله
پایگاه کتابخانه تخصصی ادبیات