هشت بهشت: تفاوت میان نسخه‌ها

'''هشت بهشت''' تألیف امیرخسرو دهلوی (651-725ق)، شاعر و نویسنده پارسیگوی هندوستان؛ تصحیح حسن ذوالفقاری و پرویز ارسطو؛ آخرین مثنوی از خمسه امیرخسرو دهلوی که به تقلید از هفت پیکر نظامی سروده شده است.

هشت بهشت آخرین مثنوی از خمسۀ امیرخسرو دهلوی است که شاعر آن را به تقلید از هفت‌پیکر نظامی سروده. داستان‌های این اثر اغلب ابتکاری و شیرین است و عناصر داستان‌های هندی را در خود دارد. شاعر طرح فشردۀ داستان‌ها را به صورت جملات مصدری در یک یا دو سطر ارائه می‌دهد. این مثنوی مانند دیگر آثار شامل حمد و ستایش خدا، درود بر پیامبر(ص)، معراج و مدح نظام الدین اولیا و علاءالدین مسعود چشتی است که کتاب به نام او سروده شده است.

امیرخسرو در این اثر علاوه بر نوآوری در شکل‌بندی و انتخاب افسانه‌های درون‌داستانی، در زبان و بیان نیز ابتکاراتی دارد. از ویژگی‌های کار او بیان جزئیات وقایع و استفاده متعادل از آرایه‌های ادبی است. این اثر آیینۀ زندگی و فرهنگ عامۀ مردم هند در آن دوران محسوب می‌شود و اشارات فراوانی به آیین هندوان و شهرهای هندوستان دارد.

برخی واژگان در منظومه دیده می‌شود که معنای آن در فرهنگ‌ها نیامده و خاص شبه قاره یا کاربرد ویژۀ شاعر است. امیرخسرو در داستان‌های این کتاب به قدرت انسان در برابر کشاکش‌های زندگی تأکید دارد. قهرمانان این داستان‌ها با تکیه بر عقل، نکته‌سنجی و ایمان بر مشکلات غلبه می‌کنند. داستان‌سرایی امیرخسرو در این اثر به داستان کوتاه نزدیک است و عناصر اصلی داستان کوتاه مانند ایجاز و اختصار در آن رعایت شده است.<ref>[https://literaturelib.com/books/1380 ر.ک.پایگاه کتابخانه تخصصی ادبیات]</ref>