زنجانی، ابوعبدالله: تفاوت میان نسخه‌ها

|}

</div>

'''ابوعبدالله زنجانى''' (1309-جمادى الآخر 1360 ق)، فقیه، مفسر، قرآن شناس و نویسندۀ برجستۀ معاصر ایرانى.

== تحصیلات ==

وى سپس براى ادامۀ تحصیل به تهران رفت، ولى اندکى بعد همراه برادر بزرگ‌تر خود میرزا فضل‌للّه عزم نجف کرد و سالها نزد استادان و مجتهدان برجسته‌اى نظیر [[یزدی، محمدکاظم بن عبدالعظیم|سید محمد کاظم یزدى]]، [[اصفهانی، سید ابوالحسن|سید ابوالحسن اصفهانى]]، [[شریعت اصفهانی، فتح‌الله|شیخ الشریعۀ اصفهانى]]، [[عراقی، ضیاء‎الدین|شیخ ضیاءالدین عراقى]] و [[نایینی، محمدحسین|میرزا حسین نائینى]] به تحصیل علوم دینى پرداخت.در اواخر 1338ق پس از احراز درجۀ اجتهاد به زنجان بازگشت و مدتى بعد به حج رفت.وى در همین سفر رهسپار سوریه، فلسطین و مصر شد و با دانشمندان آن نواحى ملاقات کرد و به ایران بازگشت.

در محرم 1347 به عنوان اولین ایرانى، به عضویت «المجمع العلمى العربى» دمشق برگزیده شد و رسالۀ ورودى او با عنوان «الفیلسوف الفارسى الکبیر، صدرالدین الشیرازى» در مجلة المجمع العلمى العربى به چاپ رسید'

سپس به ایران بازگشت و مدت 4 سال تا 1358ق در دانشکدۀ معقول و منقول و یک سال در دانشسراى عالى به تدریس تفسیر و فلسفه پرداخت، اما به سبب سکتۀ قلبى به زنجان رفت و همانجا سکنى گزید تا در گذشت. ابوعبدالله زنجانى از کسانى چون [[صدر، سید حسن|سید حسن صدر]] عاملى، [[آلوسی، محمود بن عبدالله|سید محمود شکرى آلوسى]] و سید محمد بدرالدین مغربى محدث دمشقى اجازۀ روایت داشت و طى سالها تحقیق و تألیف و تدریس، مجموعۀ بسیار نفیسى از کتب خطى و چاپى گرد آورد که پس از مرگش، کتابخانۀ مجلس شوراى ملى آن را خریدارى کرد. برادر او میرزا فضل‌الله نیز از دانشمندان برجسته و شیخ‌الاسلام زنجان بود.

[[رده:زندگی‌نامه]]