۱۴۸٬۱۳۹
ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
Wikinoor.ir (بحث | مشارکتها) جز (جایگزینی متن - '}}↵↵↵'''' به '}} '''') |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۳ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۴۷: | خط ۴۷: | ||
|} | |} | ||
</div> | </div> | ||
{{کاربردهای دیگر|طبرسی ( | {{کاربردهای دیگر|طبرسی (ابهامزدایی)}} | ||
{{کاربردهای دیگر|عمادالدین طبری ( | {{کاربردهای دیگر|عمادالدین طبری (ابهامزدایی)}} | ||
'''عمادالدين حسن بن على بن محمد طبرسى (طبرى)'''، معروف به عماد طبری، و عماد طبرسی، از فقيهان، محدثان و متكلمان شيعى در سده هفتم هجرى بشمار مىرود. وى با [[نصیرالدین طوسی، محمد بن محمد|خواجه نصيرالدين طوسى]] (672ق) همروزگار بود و با بهاءالدين محمد بن خواجه شمسالدين صاحب ديوان حكمران اصفهان ارتباط و مجالست داشت و برخى آثار خود را نيز به نام او نگاشت و او را به سبب دوستى اهلبيت(ع) و جانبدارى از تشيع مورد ستايش قرار داد. یکی از آثار معروف او معروف او [[کامل البهائي]] | '''عمادالدين حسن بن على بن محمد طبرسى (طبرى)'''، معروف به عماد طبری، و عماد طبرسی، از فقيهان، محدثان و متكلمان شيعى در سده هفتم هجرى بشمار مىرود. وى با [[نصیرالدین طوسی، محمد بن محمد|خواجه نصيرالدين طوسى]] (672ق) همروزگار بود و با بهاءالدين محمد بن خواجه شمسالدين صاحب ديوان حكمران اصفهان ارتباط و مجالست داشت و برخى آثار خود را نيز به نام او نگاشت و او را به سبب دوستى اهلبيت(ع) و جانبدارى از تشيع مورد ستايش قرار داد. یکی از آثار معروف او معروف او [[کامل البهائي]] | ||
| خط ۶۲: | خط ۶۲: | ||
در سنه 672 كه داعى مؤمنان و مصنف آن كتاب الحسن بن على الطبري از قم به اصفهان رفت به سبب استحضار و التماس و اشارت خواجه جهان بهاء الحق والدين محمد صاحب ديوان، مدت هفت ماه آنجا بود و خلقى به سبب حضور اين بنده كمينه توفيق يافتند به دانستن علوم دينيه از مردم اصفهان و شيراز و ابرقوه و يزد و طرف آذربايجان از سادات و صدور و اكابر كه در آن بساط جهانپناه حاضر بودند، منتفع شدند؛ چنانكه آن حال در عرب و عجم مخفى نماند و امروز مىگويند و خواهند گفت تا روز قيامت. | در سنه 672 كه داعى مؤمنان و مصنف آن كتاب الحسن بن على الطبري از قم به اصفهان رفت به سبب استحضار و التماس و اشارت خواجه جهان بهاء الحق والدين محمد صاحب ديوان، مدت هفت ماه آنجا بود و خلقى به سبب حضور اين بنده كمينه توفيق يافتند به دانستن علوم دينيه از مردم اصفهان و شيراز و ابرقوه و يزد و طرف آذربايجان از سادات و صدور و اكابر كه در آن بساط جهانپناه حاضر بودند، منتفع شدند؛ چنانكه آن حال در عرب و عجم مخفى نماند و امروز مىگويند و خواهند گفت تا روز قيامت. | ||
در سنه673 كه «مناقب الطاهرين» تمام به اصفهان بردم، اما خواستم كه به خدمت خواجه جهان بهاءالدين محمد صاحب الديوان رسانم و در مقدمات كتاب اندك تعصب مكتوب بود. داعى دولت با خداى مشورت كرد كه صلاح هست كه اين كتاب به فلان عالم نمايد كه از جمله مقربان است و اگرچه برخلاف مذهب حق است. اين آيت برآمد كه: ''' «لَئِنِ اِتخَذْتَ إِلهَاً غَيرِي لَأَجْعَلَنكَ مِنَ اَلْمَسْجُونِينَ» '''. | در سنه673 كه «مناقب الطاهرين» تمام به اصفهان بردم، اما خواستم كه به خدمت خواجه جهان بهاءالدين محمد صاحب الديوان رسانم و در مقدمات كتاب اندك تعصب مكتوب بود. داعى دولت با خداى مشورت كرد كه صلاح هست كه اين كتاب به فلان عالم نمايد كه از جمله مقربان است و اگرچه برخلاف مذهب حق است. اين آيت برآمد كه:''' «لَئِنِ اِتخَذْتَ إِلهَاً غَيرِي لَأَجْعَلَنكَ مِنَ اَلْمَسْجُونِينَ»'''. | ||
== آثار == | == آثار == | ||