سیر تطور تفکر سیاسی امام خمینی(ره): تفاوت میان نسخه‌ها

در فصل چهارم اندیشه امام را در دو مرحله اصلاحی و انقلابی طبقه بندی کرده و با اندیشه یکی از فقهای گذشته، یعنی محقق سبزواری مقایسه شده است.  

در فصل پنجم اصول ثابتی را که مبنای تحوّل در اندیشه سیاسی قلمداد می‌شوند مد نظر قرار گرفته و در فصل ششم ضمن گفت  و گو درباره بازتاب های اندیشه سیاسی امام، به بحث عبور از فقه سیاسی به کلام سیاسی نیز پرداخته شده است.

بعنوان مثال تاریخ مبارزات سیاسی امام نشان می‌دهد که ایشان از آغاز مبارزات، شعار نفی سلطنت نداده اند، بلکه در ابتدا تقاضای ایشان انجام برخی اصلاحات در نظام سیاسی و فرهنگی جامعه و جلوگیری از تخلفات شرعی و قانونی بوده است.

به نظر می رسد به دو روش می‌توان چرایی تحول اندیشه سیاسی حضرت امام را توضیح داد؛ یکی به طریق طبقه بندی محتوای اندیشه سیاسی اسلام؛ به بیان دیگر، استفاده از روش «گفتمان سازی» در حوزه اندیشه سیاسی و دوم، از طریق فهم مکانیزم «اجتهاد» در مکتب شیعه و فضای حاکم بر استنباط احکام اسلامی.  

تمامی اندیشه‌هایی که درصدد توجیه نظام های سیاسی استبدادی بوده اند و برای آن‌ها مشروعیت سازی می کرده‌اند، تحت عنوان گفتمان تغلّب قرار می‌گیرند. آن دسته‌اندیشه‌ها که درصدد بهبود بخشیدن به اوضاع سیاسی و اجتماعی را از طرق مسالمت آمیز و تدریجی بوده اند، ذیل عنوان گفتمان اصلاح قرار می‌گیرند. اما اندیشه‌هایی که سودای تعویض نظام سیاسی داشته‌اند، سازنده گفتمان انقلاب می‌باشند.  

به اختصار عبارتند از؛ تشکیل حکومت اسلامی با عنوان جمهوری اسلامی، قطع وابستگی به اجانب، حمایت از مسلمانان و مستضعفان جهان، کسب استقلال اقتصادی و فرهنگی و سیاسی، حاکمیت دین و ارزش های دینی در جامعه، داشتن نیروی نظامی قوی و مستقل، گماردن افراد شایسته به مناصب کلیدی و غیرکلیدی، ساختن انسان مورد نظر اسلام، برقراری آزادی، استکبار ستیزی، عدالت.

'''تأثیرات اندیشه سیاسی امام خمینی در نظام بین الملل:'''  

یکی از عواملی که به نفوذ اندیشه سیاسی اسلام در سطح نظام بین الملل قوت بخشید و قرآن را بصورت اندیشه‌ای جهانی که تمام جهان را به سوی خویش دعوت می کند، درآورد، نامه امام به گورباچف بود. نامه ای که یادآور نامه‌های پیامبر اسلام به پادشاهان جهان بود. در این نامه به صراحت مشکل اصلی کشور شوروی سابق عدم اعتقاد واقعی به خدا معرفی شد.<ref> ر.ک: بی‌نام، ص15-17</ref>