شاهنامه سید لقمان اورموی: تاریخ سلطان سلیمان: تفاوت میان نسخه‌ها

سیدلقمان اورموی، شاعر و مورخ سلطان سلیم دوم و مراد سوم بود. وی احتمالاً اهل ارومیه بوده و بعد به امپراتوری عثمانی کوچ کرده است. لقمان بعد از مهاجرت به استانبول تحت حمایت فریدون بیگ، رئیس‌الکتاب صدراعظم سوکلو محمد پاشا قرار گرفت؛ او پیش از این در شهر حریر در نزدیکی موصل قاضی بود. او حدود 27 سال شاهنامه‌چی دربار عثمانی بود. از اواسط دسامبر 1574 تا اواسط ژانویه 1575 به سمت دبیر مخصوص محمدپاشا منصوب شد و از سال 1583 یکی از کاتبان دیوان سلطان بود؛ اما با به‌سلطنت‌رسدن محمد سوم، لقمان که از همراهی سلطان در لشکرکشی مجارستان خودداری کرده بود، از منصبش برکنار شد. او در این منظومه از مسائل شخصی و رویدادهای خصوصی زندگی خود سخن چندانی به میان نیاورده است؛ فقط چند بار به نام خود اشاره می‌کند. همچنین دو مرتبه در این منظومه از کتاب دیگرش با عنوان «سلیم‌نامه» یاد کرده است.

«تاریخ سلطان سلیمان» منظومه‌ای حماسی ـ تاریخی در بحر متقارب است که سیدلقمان سرایش آن را در سال 986 قمری در دربار مراد سوم به پایان رساند و به این سلطان عثمانی تقدیم کرد. شاعر در ابیات پایانی منظومه، در ماده‌تاریخ به سال سرایش اشاره می‌کند: «چو کردی ز فیض نوم زنده دم/ بشد سال تاریخ فیض نوم [زیر کلمۀ فیض نوم «سنۀ 986» نوشته است]». تعداد ابیات این منظومه، 6237 بیت است و از نظر تاریخی، رویدادهای زندگی هفت‌سال پایانی سلطان سلیمان قانونی (966 تا 974 قمری) و لشکرکشی‌های او به بالکان، مالته و مجارستان را دربر می‌گیرد.