دیوان کاتبی نیشابوری (ترشیزی): تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
جز (جایگزینی متن - 'آستان قدس رضوي' به 'آستان قدس رضوی')
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۲۶: خط ۲۶:
}}
}}
   
   
'''دیوان کاتبی نیشابوری (ترشیزی)'''، مجموعه غزلیات [[کات‍ب‍ی ترشیزی، محمد بن عبدالله|محمد بن عبدالله کاتبی نیشابوری (ترشیزی)]]، شاعر نیمه اول قرن نهم هجری است که در زمان خود سرآمد شعرا بوده است. این دیوان توسط تقی وحیدیان کامیار، سعید خومحمدی خیرآبادی و مجتبی جوادی‌نیا تصحیح شده است. مقدمه تحقیقی اثر نیز به قلم تقی وحیدیان کامیار نوشته شده است.  
'''دیوان کاتبی نیشابوری (ترشیزی)'''، مجموعه غزلیات [[کات‍ب‍ی ترشیزی، محمد بن عبدالله|محمد بن عبدالله کاتبی نیشابوری (ترشیزی)]]، شاعر نیمه اول قرن نهم هجری است که در زمان خود سرآمد شعرا بوده است. این دیوان توسط [[وحیدیان، تقی|تقی وحیدیان کامیار]]، سعید خومحمدی خیرآبادی و مجتبی جوادی‌نیا تصحیح شده است. مقدمه تحقیقی اثر نیز به قلم [[وحیدیان، تقی|تقی وحیدیان کامیار]] نوشته شده است.  


==ساختار==
==ساختار==
خط ۵۰: خط ۵۰:


هنروری کاتبی نه‌تنها در قصاید و مثنوی‌های وی متجلی است، که در وادی غزل نیز مورد توجه شاعران هم‌روزگار و پس از خود شده است. غزلیات او به رسم غزل‌گویان زمانه‌اش، چون شیخ کمال خجندی، بیشتر شش و هفت بیتی است و در سادگی به زبان اهل کوی و برزن می‌ماند؛ در قطعه‌ای می‌گوید:
هنروری کاتبی نه‌تنها در قصاید و مثنوی‌های وی متجلی است، که در وادی غزل نیز مورد توجه شاعران هم‌روزگار و پس از خود شده است. غزلیات او به رسم غزل‌گویان زمانه‌اش، چون شیخ کمال خجندی، بیشتر شش و هفت بیتی است و در سادگی به زبان اهل کوی و برزن می‌ماند؛ در قطعه‌ای می‌گوید:
{{شعر}}{{ب|''جهتی هست که اکثر غزلم شش بیت است ''|2='' بشنو این معنی و جز فرد جهان مشمارم''}}{{ب|''پنج نیست مرا رسم ولی شش اولی ''|2='' تا بدانند که در شعر یکی دینارم''}}{{پایان شعر}}<ref>ر.ک: حیدری یساولی، علی، ص137</ref>.
{{شعر}}{{ب|''جهتی هست که اکثر غزلم شش بیت است ''|2='' بشنو این معنی و جز فرد جهان مشمارم''}}{{ب|''پنج نیست مرا رسم ولی شش اولی ''|2='' تا بدانند که در شعر یکی دینارم''<ref>ر.ک: حیدری یساولی، علی، ص137</ref>}}{{پایان شعر}}


غزل‎های کاتبی با این ابیات در پشیمانی از گناه و امید به رحمت و بخشش الهی آغاز شده است:  
غزل‎های کاتبی با این ابیات در پشیمانی از گناه و امید به رحمت و بخشش الهی آغاز شده است: