صیمری، عبدالله بن علی بن اسحاق: تفاوت میان نسخه‌ها

    از ویکی‌نور
    جز (A-esmaili صفحهٔ صیمری، عبد الله بن علی بن اسحاق را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به صیمری، عبدالله بن علی بن اسحاق منتقل کرد)
    جز (جایگزینی متن - ' .' به '.')
    برچسب‌ها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه
     
    (۷ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد)
    خط ۴: خط ۴:
    | اندازه تصویر =
    | اندازه تصویر =
    | توضیح تصویر =
    | توضیح تصویر =
    | نام کامل =
    | نام کامل = ابومحمد عبدالله بن علی بن اسحاق صیمری
    | نام‌های دیگر =
    | نام‌های دیگر =
    | لقب =
    | لقب =
    | تخلص =
    | تخلص =
    | نسب =
    | نسب =
    | نام پدر =
    | نام پدر = علی
    | ولادت =
    | ولادت = قرن چهارم هجری
    | محل تولد =
    | محل تولد =
    | کشور تولد =
    | کشور تولد =
    خط ۲۷: خط ۲۷:
    | پس از =
    | پس از =
    | پیش از =
    | پیش از =
    | اساتید =
    | اساتید = {{فهرست جعبه عمودی | [[سیرافی، حسن بن عبدالله|حسن بن عبدالله بن مرزبان ابوسعید قاضی سیرافی]] | [[رمانی، علی بن عیسی|ابوالحسن علی بن عیسی رمانی]]}} 
    | مشایخ =
    | مشایخ =
    | معاصرین =
    | معاصرین =
    خط ۳۷: خط ۳۷:
    | علایق پژوهشی =
    | علایق پژوهشی =
    | سبک نوشتاری =
    | سبک نوشتاری =
    | آثار =
    | آثار = [[التبصرة و التذكرة]]
    | وبگاه =
    | وبگاه =
    | امضا =
    | امضا =
    | کد مؤلف = AUTHORCODE64249AUTHORCODE
    | کد مؤلف = AUTHORCODE64249AUTHORCODE
    }}
    }}
     
    {{کاربردهای دیگر|صیمری (ابهام زدایی)}}
    '''ابومحمد عبدالله بن علی بن اسحاق صیمری'''، از نحویان منسوب به قرن چهارم هجری است. از زندگی و زمانه استاد او (سیرافی) و برخی دیگر از نحویانی که در نوشته‌هایش به آنان اشاره نموده است، برمی‌آید که صیمری در همین قرن می‌زیسته است و انتساب زمانه او به قرن ششم نادرست است<ref>ر.ک: صیمری، عبدالله بن علی،ج1، ص11-9</ref>
    '''ابومحمد عبدالله بن علی بن اسحاق صیمری'''، از نحویان منسوب به قرن چهارم هجری است. از زندگی و زمانه استاد او (سیرافی) و برخی دیگر از نحویانی که در نوشته‌هایش به آنان اشاره نموده است، برمی‌آید که صیمری در همین قرن می‌زیسته است و انتساب زمانه او به قرن ششم نادرست است<ref>ر.ک: صیمری، عبدالله بن علی،ج1، ص11-9</ref>


    خط ۴۸: خط ۴۸:


    ==شیوخ صیمری==
    ==شیوخ صیمری==
    در منابع تاریخی نامی از استادان او نیامده است و به جز نام کسانی که در کتاب تبصره‌اش آمده، در هیچ منبعی نام استادی برای او درج نشده است. <ref>ر.ک: صیمری، عبدالله بن علی، ص15</ref>نخستین استاد صیمری [[حسن بن عبدالله بن مرزبان ابوسعید قاضی سیرافی]] است که داناترین نحویان به مکتب بصریان بوده است. ابوسعید به او قرآن، قرائت‌ها، علوم قرآن، نحو، لغت، فقه، فرایض، شعر، عروض و ... را ‌آموخت<ref>ر.ک: همان، ص17-16</ref>صیمری از سیرافی بسیار بهره برده است و این بهره‌گیری در بیشتر باب‌های کتاب تبصره‌اش نمود یافته است حتی برخی از آرایی که صیمری به خود نسبت می‌دهد، درواقع، از آنِ سیرافی است.<ref>ر.ک: همان، ص52-39</ref>دومین استاد او [[ابوالحسن علی بن عیسی رمانی]] (۲۹۶-۳۸۴ق)، ادیب و متکلم معتزلى و سومین استادش حسین بن علی نمری ابوعبدالله بصری است.<ref>ر.ک: همان، ص16</ref>
    در منابع تاریخی نامی از استادان او نیامده است و به جز نام کسانی که در کتاب تبصره‌اش آمده، در هیچ منبعی نام استادی برای او درج نشده است. <ref>ر.ک: صیمری، عبدالله بن علی، ص15</ref>نخستین استاد صیمری [[سیرافی، حسن بن عبدالله|حسن بن عبدالله بن مرزبان ابوسعید قاضی سیرافی]] است که داناترین نحویان به مکتب بصریان بوده است. ابوسعید به او قرآن، قرائت‌ها، علوم قرآن، نحو، لغت، فقه، فرایض، شعر، عروض و... را ‌آموخت<ref>ر.ک: همان، ص17-16</ref>صیمری از سیرافی بسیار بهره برده است و این بهره‌گیری در بیشتر باب‌های کتاب تبصره‌اش نمود یافته است حتی برخی از آرایی که صیمری به خود نسبت می‌دهد، درواقع، از آنِ سیرافی است.<ref>ر.ک: همان، ص52-39</ref>دومین استاد او [[رمانی، علی بن عیسی|ابوالحسن علی بن عیسی رمانی]] (۲۹۶-۳۸۴ق)، ادیب و متکلم معتزلى و سومین استادش حسین بن علی نمری ابوعبدالله بصری است.<ref>ر.ک: همان، ص16</ref>


    ==شاگردان صیمری==
    ==شاگردان صیمری==
    خط ۵۴: خط ۵۴:


    ==نوآوری‌های صیمری==
    ==نوآوری‌های صیمری==
    او در کتاب تبصره به شواهدی از شعر استشهاد می‌کند که در هیچ‌یک از آثار نحویان بزرگ نیامده است.<ref>ر.ک: همان، ص58-53</ref>همچنین، صیمری آرایی در نحو دارد که مختص او است<ref>ر.ک: ، ص 38-30</ref> مثلاً در باب مفعول معه اجازه می‌دهد که «وضیعته» در جملۀ «کل رجل وضیعته» منصوب باشد.<ref>ر.ک: همان، ص30</ref>
    او در کتاب تبصره به شواهدی از شعر استشهاد می‌کند که در هیچ‌یک از آثار نحویان بزرگ نیامده است.<ref>ر.ک: همان، ص58-53</ref>همچنین، صیمری آرایی در نحو دارد که مختص او است<ref>ر.ک:، ص 38-30</ref> مثلاً در باب مفعول معه اجازه می‌دهد که «وضیعته» در جملۀ «کل رجل وضیعته» منصوب باشد.<ref>ر.ک: همان، ص30</ref>


    ==پانویس ==
    ==پانویس ==
    خط ۷۱: خط ۷۱:


    [[رده:زندگی‌نامه]]
    [[رده:زندگی‌نامه]]
    [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]
    [[رده:مقالات بازبینی شده2 اسفند 1401]]
    [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ بهمن 1401 توسط سید حمید رضا حسینی هاشمی]]
    [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ بهمن 1401 توسط سید حمیدرضا حسینی هاشمی]]
    [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ بهمن 1401 توسط محسن عزیزی]]
    [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ بهمن 1401 توسط محسن عزیزی]]

    نسخهٔ کنونی تا ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۷:۴۹

    صیمری، عبد الله بن علی بن اسحاق
    NUR64249.jpg
    نام کاملابومحمد عبدالله بن علی بن اسحاق صیمری
    نام پدرعلی
    ولادتقرن چهارم هجری
    اطلاعات علمی
    اساتید
    برخی آثارالتبصرة و التذكرة

    ابومحمد عبدالله بن علی بن اسحاق صیمری، از نحویان منسوب به قرن چهارم هجری است. از زندگی و زمانه استاد او (سیرافی) و برخی دیگر از نحویانی که در نوشته‌هایش به آنان اشاره نموده است، برمی‌آید که صیمری در همین قرن می‌زیسته است و انتساب زمانه او به قرن ششم نادرست است[۱]

    او دانش نحو را در مکتب نحوی بصریان بخوبی فراگرفت. سپس به مصر آمد و کتابی در علم نحو به نام التبصره نوشت. اهل مغرب مجذوب دانش او شدند و به وی عنایت تامی داشتند.[۲][۳][۴]

    شیوخ صیمری

    در منابع تاریخی نامی از استادان او نیامده است و به جز نام کسانی که در کتاب تبصره‌اش آمده، در هیچ منبعی نام استادی برای او درج نشده است. [۵]نخستین استاد صیمری حسن بن عبدالله بن مرزبان ابوسعید قاضی سیرافی است که داناترین نحویان به مکتب بصریان بوده است. ابوسعید به او قرآن، قرائت‌ها، علوم قرآن، نحو، لغت، فقه، فرایض، شعر، عروض و... را ‌آموخت[۶]صیمری از سیرافی بسیار بهره برده است و این بهره‌گیری در بیشتر باب‌های کتاب تبصره‌اش نمود یافته است حتی برخی از آرایی که صیمری به خود نسبت می‌دهد، درواقع، از آنِ سیرافی است.[۷]دومین استاد او ابوالحسن علی بن عیسی رمانی (۲۹۶-۳۸۴ق)، ادیب و متکلم معتزلى و سومین استادش حسین بن علی نمری ابوعبدالله بصری است.[۸]

    شاگردان صیمری

    در مصدرهای تاریخی از شاگردان او و یا کسانی که از آرای او پیروی کرده باشند، هیچ رد پایی نیست. فقط برخی را می‌توان یافت که در آثارشان به آرای او اشاره کرده‌اند؛ مثلاً سیوطی در «بغیه» می‌گوید که ابو‌حیان دیدگاه‌های او را بسیار نقل می‌کرده است.[۹]همچنین، ابن عقیل، ابن مکتوم و شیخ اندلسی‌ها (ابوعلی شلوبین) آرای او را نقل کرده‌اند.[۱۰]و نیز گفته شده که ابراهیم بن محمد، معروف به ابن ملکون اشبیلی کتابی به نام «النکت علی الصیمری» دارد که فقط نامی از آن به جا مانده است.

    نوآوری‌های صیمری

    او در کتاب تبصره به شواهدی از شعر استشهاد می‌کند که در هیچ‌یک از آثار نحویان بزرگ نیامده است.[۱۱]همچنین، صیمری آرایی در نحو دارد که مختص او است[۱۲] مثلاً در باب مفعول معه اجازه می‌دهد که «وضیعته» در جملۀ «کل رجل وضیعته» منصوب باشد.[۱۳]

    پانویس

    1. ر.ک: صیمری، عبدالله بن علی،ج1، ص11-9
    2. ر.ک: قفطی، جمال‌الدین ابوالحسن علی بن یوسف، جلد 2، ص123
    3. ر.ک: سیوطی، عبدالرحمن،جلد 2، ص89
    4. ر.ک: یعقوب، امیل،جلد 1، ص348
    5. ر.ک: صیمری، عبدالله بن علی، ص15
    6. ر.ک: همان، ص17-16
    7. ر.ک: همان، ص52-39
    8. ر.ک: همان، ص16
    9. ر.ک: همان، ص19
    10. ر.ک: همان، ص 28-20
    11. ر.ک: همان، ص58-53
    12. ر.ک:، ص 38-30
    13. ر.ک: همان، ص30

    منابع مقاله

    1. صیمری، عبدالله بن علی، التبصرة و التذکرة، دمشق، دارالفکر، چاپ اول، 1402ق/1982م.
    2. قفطی، جمال‌الدین ابوالحسن علی بن یوسف، إنباه الرواة علی أنباه النحاة، بیروت، المکتبة العصریة، چاپ اول، 1424ق/2004م.
    3. سیوطی، عبدالرحمن، بغیة الوعاة فی طبقات اللغویین و النحاة، بیروت، دارالکتب العلمیة، چاپ اول، 1425ق/2004م.
    4. یعقوب، امیل، المعجم المفصل فی اللغویین العرب، بیروت، دارالکتب العلمیة، چاپ اول، 1418ق/1997م


    وابسته‌ها