تيسير القرآن الکريم للقراءة و الفهم المستقيم: تفاوت میان نسخهها
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۴۸: | خط ۴۸: | ||
[[رده:کتابشناسی]] | [[رده:کتابشناسی]] | ||
[[رده:اسلام، عرفان، غیره]] | |||
[[رده: تفسیر]] | |||
[[رده: متون تفاسیر]] | |||
[[رده:مقالات بازبینی | [[رده:مقالات بازبینی شده2 اردیبهشت 1402]] | ||
[[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ اردیبهشت 1402 توسط سید مصطفی حسینی]] | [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ اردیبهشت 1402 توسط سید مصطفی حسینی]] | ||
[[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ اردیبهشت 1402 توسط محسن عزیزی]] | [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ اردیبهشت 1402 توسط محسن عزیزی]] | ||
نسخهٔ ۲۵ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۳۳
| تيسير القرآن الکريم للقراءة و الفهم المستقيم | |
|---|---|
| پدیدآوران | عیسی، عبدالجلیل (نويسنده) |
| ناشر | الهیئة المصریة العامة للکتاب |
| مکان نشر | مصر - قاهره |
| سال نشر | 2009م |
| چاپ | 3 |
| شابک | - |
| زبان | عربی |
| تعداد جلد | 3 |
| کد کنگره | /ع9ت9 98 BP |
| نورلایب | مطالعه و دانلود pdf |
تيسير القرآن الكريم للقراءة و الفهم المستقيم، نوشته عبدالجلیل عیسی (1888-1981م)، استاد دانشکده زبان عربی الازهر، در سه جلد و به زبان عربی، تفسیری مختصر، ساده و روان از تمام سور قرآن، برای عموم علاقهمندان است.
نویسنده در بیان انگیزه نگارش این تفسیر مینویسد:
بعد از وارد شدن اقوام گوناگون به دین اسلام، اختلاف در رسمالخط قرآن نیز زیاد شد و ازآنجاکه همه نمیتوانستند، رسمالخط اصلی قرآن را بهآسانی بخوانند، به رسمالخطهای جدید روی آوردند و از طرفی هم گروهی برای محافظت قرآن از تغییر و تحریف، روی استفاده از رسمالخط اصلی و واحد، اصرار دارند و من برای تحصیل دو مصلحت: یکی، تسهیل قرائت قرآن برای قاری و دیگری، محافظت از رسمالخط عثمانی، راهی را در این کتاب برگزیدم و آن استفاده از مصحف اصلی در متن و بیان رسمالخط عادی و آسان در حاشیه است، در مواردی که این دو مختلف میشوند[۱].
خواننده کتاب، گاهی ملاحظه میکند که تفسیر کلمهای بهجای دیگری احاله شده است و این بهخاطر ضیق مکان در آن صفحه بوده است[۲].
مهمترین امتیازات این تفسیر
- کمک به خواننده عادی برای قرائت صحیح قرآن؛
- آسانی و سهولت و وضوح روش، برای رساندن معانی به خواننده؛
- دوری از داستانها و اسرائیلیات؛
- دوری از تعمق در مسائل نحوی و بلاغی و فقهی و دیگر چیزهایی که تفسیر را از جوهر اصلی خود دور میکند[۳].
پانویس
منابع مقاله
مقدمه چاپ دوم و خاتمه چاپ سوم.