۹۲٬۰۷۵
ویرایش
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده: | [[پرونده:NUR00072.jpg|بیقاب|چپ|شیخ بهایی، محمد بن حسین|شیخ بهایی|175px]] | ||
''' | '''محمد بن حسین بن عبدالصمد حارثى''' (953-1030ق)، معروف به '''شیخ بهایى،''' فقیه، شاعر، عارف، حکیم، منجم، ریاضیدان، ادیب، مورخ بزرگ شیعه است. در دوره صفویه مقام «شیخالاسلامی» ریاست علماى شیعه را بر عهده گرفت. در علوم مختلف فقه، اصول، تفسیر، حدیث، رجال، درایه، ادبیات، ریاضیات، جبر، هندسه، اسطرلاب، هیئت، جفر و... آثار فراوانی به زبانهاى فارسى و عربى نوشت. | ||
شیخ بهایى 30 سال در سفر بود. به مصر، سوریه، حجاز، عراق، فلسطین، افغانستان و... رفت و با علما و مردم آن مناطق به گفتگو پرداخت. او مبلغ نستوه تشیع بود و رنج سفر را به جان خرید و براى زندهنگهداشتن فرهنگ شیعى زحمات فراوانى را متحمل شد. | |||
شیخ بهایى پس از سال 1006ق، شیخالاسلام اصفهان شد. اصفهان، در سال 1006ق، از سوى شاه عباس کبیر پایتخت ایران شد. با انتخاب اصفهان به پایتختى، مهاجرت علماى شیعه از سراسر جهان اسلام به این شهر رونق گرفت. مدت زمانى بعد، شیخ از مقام شیخالاسلامى استعفا داد و از سال 1012ق، تا سال 1019ق، به سفر رفت، سپس به اصفهان برگشت و تا آخر عمر در آن شهر ماند و بهعنوان «شیخالاسلام» ریاست علماى شیعه را بر عهده گرفت. | |||
شیخ بهایى از شاعران نامدار صفویه است. شعرهاى او، بهویژه شعرهایى که به سبک عراقى سروده، بسیار زیباست. وى در اشعارش به «بهایى» تخلّص مىکرد. از وى اشعار بسیارى به زبانهاى فارسى و عربى به یادگار مانده است.<span id="mp-more"> [[شیخ بهایی، محمد بن حسین|'''ادامه ...''']] | |||
</span> | </span> |