خلیفة، معز لدین‌الله الخلیفة

    از ویکی‌نور
    (تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
    معد المعز لدین‌الله فاطمی
    NUR00000.jpg
    نام کاملابوتمیم معد بن اسماعیل المنصور بالله بن القائم بن المهدی عبیدالله الفاطمی
    نام‌های دیگرالمعز لدین‌الله
    نسبفاطمی، علوی، حسینی
    نام پدراسماعیل المنصور بالله
    ولادت۱۱ رمضان ۳۱۹ق (۹۳۱م)
    محل تولدمهدیه (افریقیه/تونس کنونی)
    محل زندگیمهدیه، منصوریه، قاهره
    رحلت۱۷ ربیع‌الآخر ۳۶۵ق (۹۷۵م)
    مدفنقاهره
    طول عمر۴۵ سال و ۶ ماه
    فرزنداننزار العزیز بالله، تمیم (شاعر)
    دیناسلام
    مذهباسماعیلی
    پیشهخلیفه، فرمانروا
    منصبچهارمین خلیفه فاطمی
    پس ازالمنصور بالله (پدر)
    پیش ازالعزیز بالله (پسر)
    اطلاعات علمی
    درجه علمیآگاه به حکمت، نجوم، فقه و ادب
    علایق پژوهشیشعر، نجوم، فقه، ادبیات
    برخی آثار
    • أدعیة الأیام السبعة

    ابوتمیم معد بن اسماعیل المنصور بالله، ملقب به المعز لدین‌الله (۳۱۹ – ۳۶۵ق)، چهارمین خلیفه فاطمی و از برجسته‌ترین و تأثیرگذارترین فرمانروایان این سلسله بود. او در سال ۳۴۱ق در افریقیه (تونس کنونی) به خلافت رسید و با فتح مصر در سال ۳۵۸ق و بنای شهر قاهره در سال ۳۵۹ق، نقطه عطفی در تاریخ دولت فاطمیان ایجاد کرد. المعز با انتقال پایتخت از منصوریه به قاهره، پایه‌های حکومت فاطمیان را در مصر مستحکم ساخت و قلمرو خود را تا شام و حجاز گسترش داد. او به عدالت، تدبیر، شجاعت، ادب و سخاوت شهرت داشت و خود نیز شعر می‌سرود. از آثار برجسته او می‌توان به «أدعیة الأیام السبعة» اشاره کرد که مجموعه‌ای از ادعیه و مناجات‌های عرفانی است.

    ولادت

    معد بن اسماعیل در روز دوشنبه، ۱۱ رمضان سال ۳۱۹ هجری قمری (۹۳۱ میلادی) در شهر مهدیه (در ساحل شرقی تونس کنونی، پایتخت نخستین فاطمیان) به دنیا آمد.[۱][۲]

    نسب

    نسب او به امام جعفر صادق(ع) می‌رسد: معد بن اسماعیل المنصور بالله بن القائم بن المهدی عبیدالله بن محمد الحبیب بن جعفر بن محمد بن اسماعیل بن جعفر الصادق.[۳]

    خلافت

    پس از مرگ پدرش المنصور بالله در سال ۳۴۱ق، المعز در سن ۲۴ سالگی در شهر منصوریه (پایتخت جدید فاطمیان در مغرب) به خلافت رسید.[۴]

    فتح مغرب

    او وزیر و فرمانده خود، جوهر صقلی را با سپاهی بزرگ به فتح مناطق باقی‌مانده در مغرب فرستاد. جوهر شهرهای فاس و سجلماسه را فتح کرد و تا ساحل اقیانوس اطلس پیش رفت و از ماهی‌های آن برای المعز فرستاد.[۴][۵]

    فتح مصر و بنای قاهره

    پس از مرگ کافور اخشیدی (حاکم مصر) در سال ۳۵۷ق، المعز به جوهر صقلی دستور فتح مصر را صادر کرد. جوهر در سال ۳۵۸ق وارد مصر شد و در سال‌های ۳۵۹ تا ۳۶۱ق شهر جدیدی به نام «قاهره» (القاهرة المعزیة) بنا نهاد.[۴][۳]

    انتقال به مصر

    المعز در سال ۳۶۱ق حکومت افریقیه را به بلکین بن زیری سپرد و با اموال و خزائن فراوان به سوی مصر حرکت کرد. او در رمضان سال ۳۶۲ق وارد قاهره شد و آن را پایتخت جدید فاطمیان قرار داد.[۳][۵]

    گسترش قلمرو

    در دوران او دعوت فاطمیان در مصر، شام، حجاز (مکه و مدینه) و یمن گسترش یافت و خطبه به نام او خوانده شد.[۴]

    صفات و ویژگی‌ها

    منابع تاریخی المعز را پادشاهی عاقل، حازم، شجاع، عادل و با سیاستمداری قوی توصیف کرده‌اند که به رعیت انصاف می‌ورزید.[۴][۶] او ادیب و شاعر بود و اشعار لطیفی از او نقل شده است.[۴] همچنین به علوم حکمت، نجوم و فقه آگاه بود و به حرمت شرع اهمیت می‌داد.[۵][۶]

    سخاوت و انفاق

    در مراسم ختنه‌سوران فرزندانش، هزینه‌های کلانی را در سراسر قلمرویش تقبل کرد و به گفته مقریزی، در این مراسم ۱۵ هزار کودک در صقلیه ختنه شدند.[۲]

    شعر

    از اشعار اوست:[۶]

    تِلکَ المَحاجِرُ فِي المَعاجِرِتِلکَ المَحاجِرُ فِي المَعاجِرِ
    أَمضى وَأَقضى فِي النُفوسِمِنَ الخَناجِرِ فِي الحَناجِرِ
    لِلَّهِ ما صَنَعَت بِناتَعِبَ المُهاجِرُ فِي الهَواجِرِ

    ترجمه:

    «آن نگاه‌های جادویی در میدان نبرد، در جان‌ها نافذتر و برنده‌تر از خنجرهایی است که در گلوها فرو می‌روند. به خدا سوگند که با ما چه کردند! خسته شد مسافر در آن گرمای سوزان (از فراق شما).»

    وفات

    المعز لدین‌الله در روز جمعه، ۱۷ ربیع‌الآخر (به نقلی ۱۱ یا ۱۳ ربیع‌الآخر) سال ۳۶۵ هجری قمری (۹۷۵ میلادی) در قاهره درگذشت.[۱][۳] عمر او حدود ۴۵ سال و ۶ ماه بود و مدت خلافتش ۲۳ سال و ۵ ماه و چند روز به طول انجامید.[۵][۱]

    پس از مرگ او، پسرش نزار با لقب «العزیز بالله» به خلافت رسید. المعز پیش از مرگ، جانشینی نزار را تعیین کرده بود و پسرش تا عید قربان مرگ او را مخفی نگه داشت.[۵]

    آثار

    از المعز لدین‌الله اثری به نام «أدعیة الأیام السبعة» (دعاهای هفت روز) بر جای مانده است. این مجموعه شامل ادعیه و مناجات‌های عرفانی برای هر یک از هفت روز هفته است که با بیانی شیوا و عمیق، مضامین توحیدی و عرفانی را در بر دارد. این اثر نشان‌دهنده تسلط او بر علوم دینی و عرفان اسلامی است.[۷]

    پانویس

    منابع مقاله

    وابسته‌ها