نمایش مبدأ برای مونس جان

{{جعبه اطلاعات کتاب
| تصویر =NUR12806J1.jpg
| عنوان = مونس جان 
| عنوان‌های دیگر = مناجات نامه
| پدیدآورندگان
| پدیدآوران = 
[[انصاریان، حسین]] (نويسنده)
|زبان
| زبان = فارسی
| کد کنگره =/‎‏الف‎‏8‎‏م‎‏8 271/8 BP 
| موضوع =دعاها - مناجات
|ناشر 
| ناشر = [بی نا]
| مکان نشر = [بی جا] - [بی جا]
| سال نشر = 13سده
| کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE12806AUTOMATIONCODE
| چاپ = 1
| شابک = -
| تعداد جلد = 1
| کتابخانۀ دیجیتال نور = 12806
| کتابخوان همراه نور = 12806
| کد پدیدآور = 1626
| پس از = 
| پیش از = 
}}
'''مونس جان''' تألیف [[انصاریان، حسین|حسین انصاریان]]، مناجات هايى است با خداوند و توصيف اسماء و صفات الهى. 

در اين كتاب ابتدا شرح حال مختصرى از زندگى استاد [[انصاریان، حسین|حسين انصاريان]] و دروان طلبگى وى و كسب مراحل تربيت عرفانى بيان شده و از زبان خود ايشان اوصافى از اساتيد اخلاق و عرفان وى از جمله شيخ على اكبر برهان مطالبى بيان شده است. 

آنگاه دوران پرفراز ونشيب تحصيل در حوزه‌هاى علميه از زبان خود [[انصاریان، حسین|استاد انصاريان]] نقل شده و آثارى از وى كه به چاب رسيده است معرفى گرديده است. نگارنده به صورت سبك مسجّع و شبيه به نظم و شعر جملاتى به صورت مناجات و راز و نياز با پروردگار بيان كرده است كه حكايت از حالات درونى وى نسبت به خداوند و اولياى الهى دارد. 

وى جملاتش را با كلمه «الهى» شروع كرده و در هر جمله به ستايش خداوند متعال و اوصاف و اسماى حسناى الهى می‌پردازد. در ضمن بيان اين اسماء و صفات، خواسته‌هاى معنوى خويش را از خداوند مطرح كرده و از او هدايت و عاقبت به خيرى و قرب درگاه او را طلب مى‌نمايد. 

اميد به بخشش گناهان، توصيف قدرت خداوند در مظاهر طبيعى مانند آسمان‌ها، كوه‌ها، درياها، ستارگان و كهكشان‌ها، توصيف حكمت و رحمت واسعه الهى، تعابيرى لطيف در وصف خالقيت، رازقيت و فريادرسى مظلومان و ضعيفان، درخواست تهذيب نفس و درك معارف باطنى از خداوند، اعتراف به گناهان و شرمسارى به درگاه الهى، درخواست بصيرت و حكمت، اظهار و دردمندى و ذليلى به درگاه ذات اقدس الهى و درخواست ايمنى از عذاب از جمله ويژگی‌های مناجات‌هاى ذكر شده در اين نوشتار است. 

نگارنده از تعابير عاشقانه كه حاكى از پريشان حالى عاشق نسبت به معشوق است بهره فراوانى گرفته و همواره خود را مقصر و مسكين و ضعيف توصيف مى‌نمايد.<ref> ر.ک: حبیبی، سلمان، ص363-365</ref>