نمایش مبدأ برای ترجمه و شرح صحيفه سجاديه

{{جعبه اطلاعات کتاب
| تصویر =NUR126426J1.jpg
| عنوان = ترجمه و شرح صحيفه سجاديه
| عنوان‌های دیگر = الصحیفة السجادیة. فارسی - عربی. شرح
| پدیدآورندگان
| پدیدآوران = 
[[اشکوری، محمد بن علی]] (نويسنده)
[[امام سجاد علیه‌السلام]] (نویسنده)
[[ثقفیان، اکبر]] (محقق)
|زبان
| زبان = عربی - فارسی
| کد کنگره =  304225ص8ع 267/1 BP 
| موضوع =امام سجاد علیه‌السلام، 38 - 94ق. صحیفه سجادیه - نقد و تفسیر - دعاها
|ناشر 
| ناشر = 
| مکان نشر = 
| سال نشر = 1391ش
| کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE126426AUTOMATIONCODE
| چاپ = 1
| شابک = 978-600-220-135-5
| تعداد جلد = 1
| کتابخانۀ دیجیتال نور = 126426
| کتابخوان همراه نور = 126426
| کد پدیدآور = 5120
| پس از = 
| پیش از = 
}}
'''ترجمه و شرح صحیفه سجادیه'''، اثر [[اشکوری، محمد بن علی|قطب‌الدین محمد بن علی شریف لاهیجی]] (سده 11ق)، ترجمه و شرحی است حدیثی، فلسفی و عرفانی از کتاب «[[الصحيفة السجادية الكاملة|صحیفه سجادیه]]»، مربوط به قرن یازدهم هجری.

شرح و ترجمه حاضر که به نام شاه سلیمان صفوی به انجام رسیده، نوعی ترجمه - شرح است که افزون بر آنکه جنبه حدیثی دارد، از نوعی معرفت فلسفی - عرفانی هم در آن استفاده شده است<ref>ر.ک: مقدمه رسول جعفریان، ص8</ref>.

برای سهولت کار خوانندگان، متن کامل هر دعا قبل از شرح و تفسیر آمده است. همچنین دعاهای صحیفه بر اساس [[ترجمه و شرح صحیفه کامله سجادیه (فیض‌الاسلام)|صحیفه سجادیه فیض‌الاسلام]]، تقطیع و شماره‌گذاری شده است تا ارتباط منطقی بین چاپ‌های متعدد صحیفه به وجود آید<ref>ر.ک: مقدمه مصحح، صفحه سی‌وچهار</ref>.

نثر و زبان شرح و ترجمه، نثر ادبی مربوط به قرن یازدهم هجری بوده و شارح، از آیات، روایات و اشعار، در شرح و توضیح فرازهای دعای صحیفه، استفاده شایانی کرده است. نوع ترجمه، تقریبا ترجمه‌ای تحت‌اللفظی است و بعد از ترجمه هر فراز، به شرح مطالب و محتوای آن پرداخته شده است.

به‌منظور آشنایی با سبک و روش کتاب، به بخشی از آن اشاره می‌شود:

[1.] «الحمد لله الأول بلا أول كان قبله»؛ یعنی: سپاس و ثنای جمیل مر معبودی را عز و جل سزاست که اول علی‌الاطلاق است بی‌آنکه اولی باشد پیش از او؛

و معنی «اولیت» او سبحانه، بودن اوست به حیثیتی که مبدأ هر موجود باشد و ماسوای او از موجودات، معلول ذات او باشند. پس مبدأ جمیع مبادی خواهد بود که چیزی پیش از او نبوده باشد. «و الآخر بلا آخر يكون بعده» و «آخر» است بی‌آنکه آخری باشد بعد از او؛
و معنی آخریت او سبحانه، بودن اوست غاية الغايات؛ چه، غایت هر شیء آن چیزی است که شوق پیدا کنند به‌سوی آن همه چیز...

[2.] «الذي قصرت عن رؤيته أبصار الناظرين»؛ یعنی: آن خدایی که عاجزند از دیدن او چشم‌های بینندگان... و لقای مؤمنین در بهشت... به معنای انکشاف تمام و ظهور قلبی است؛ چنانچه [[امام علی علیه‌السلام|حضرت امیرالمؤمنین(ع)]] فرمود: «لا تدركه العيون في مشاهدة الأبصار ولكن رأته القلوب بحقائق الإيمان»؛ یعنی: دیده ظاهر را به مشاهده عیانی طاقت ادراک او نیست؛ ولیکن دیده باطن به نور ایمان و عمل صالح به مشاهده جمال او فایز است.

{{شعر}}
{{ب|''به چشم سِرّ جمالش می‌توان دید''|2=''که چشم سَر در آن محرم نباشد''<ref>ر.ک: متن کتاب، ص46-47</ref>}}
{{پایان شعر}}