نمایش مبدأ برای آتشی

'''آتشی'''  تخلص چند تن از شاعران فارسی‌زبان است. در منابع تاریخی و کتاب‌شناختی از چند شاعر با این تخلص یاد شده است که از آن جمله می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

# میرزا حسن آتشی

میرزا حسن متخلص به آتشی، شاعر سدهٔ سیزدهم هجری قمری/نوزدهم میلادی است. وی گاه خود را با تخلص‌های سلمی، سلیمی، عبدی و قاسم نیز نامیده است.

آتشی سرایندهٔ منظومه‌ای است به نام **جنگ‌نامه** که در شرح نبردهای حضرت علی(ع) و مناقب ائمهٔ شیعه سروده شده است. این منظومه به دو شکل ارائه شده: بخشی از آن به صورت مثنوی و در بحر متقارب، و بخش دیگر به شکل قصاید سست و مفصل.

شاعر در تاریخ سرودن جنگ‌نامه به سال‌های مختلفی از جمله ۸۸۰، ۱۱۸۸ و ۱۲۵۵ هجری قمری (مطابق با ۱۴۷۶، ۱۷۷۵ و ۱۸۴۰ میلادی) اشاره کرده است. این پریشان‌گویی برخی از پژوهشگران را بر آن داشته تا آن را نشانهٔ اختلال حواس او تلقی کنند.

نسخهٔ خطی این منظومه در کتابخانهٔ آستان قدس رضوی در مشهد نگهداری می‌شود. همچنین به گزارش صفا، از این منظومه در سال ۱۲۷۱ هجری قمری/۱۸۵۴ میلادی چاپ سنگی منتشر شده است.

##. آتشی قندهاری (درگذشتهٔ ۹۷۶ هجری قمری/۱۵۶۸ میلادی)

آتشی قندهاری از شاعران دربار **ظهیرالدین بابر** بود. وی همراه بابر به هندوستان رفت و وقایع‌نگار دربار او بود.

##. آتشی مراغه‌ای

آتشی مراغه‌ای، شاعر و شیخ‌الاسلام در زمان **فتحعلی شاه قاجار** بود. او اشعاری به دو زبان فارسی و ترکی سروده است.

##. مهدی آتشی

مهدی آتشی سرایندهٔ **قصیدهٔ لامیه** در مدح فریدون میرزا والی است. میرزا احمد قراچه‌داغی این قصیده را شرح کرده است.

این قصیده در بحر متقارب مثمن سالم سروده شده و با وصف بهار آغاز می‌شود. نسخهٔ خطی آن همراه با شرح میرزا احمد قراچه‌داغی در جزء دوم **حدیقةالبدایع**، در کتابخانهٔ مرکزی دانشگاه تهران نگهداری می‌شود.
[[رده:ابهام‌زدایی نام‌های کوچک]]
[[رده:شاعران فارسی‌زبان]]
[[رده:تخلص‌های شعری]]
[[رده:شاعران سده ۱۳ (قمری)]]
[[رده:شاعران سده ۱۰ (قمری)]]
[[رده:شاعران دوره قاجار]]
[[رده:شاعران اهل مراغه]]
[[رده:شاعران اهل قندهار]]
[[رده:اهالی مشهد]]
[[رده:ادبیات شیعی]]
[[رده:منظومه‌های فارسی]]