آیتی، عبدالحسین: تفاوت میان نسخه‌ها

| اساتید =

| مشایخ =  

| آثار = {{فهرست جعبه عمودی | [[تاریخ یزد (آیتی)]] | [[کشف الحیل]] | [[آتشکده یزدان]] | [[الکواکب الدریة فی مآثر البهائیة]] | [[نمکدان]]}}

 

'''عبدالحسین آیتی بافقی یزدی''' (۱۲۸۸-۱۳۷۲ق/۱۲۴۹-۱۳۳۲ش)، ادیب، شاعر، نویسنده، مورخ و روزنامه‌نگار ایرانی که در دوران مختلف با تخلص‌های ضیایی، آواره و آیتی شعر می‌سرود. وی ابتدا از روحانیون بود، سپس به بهائیت گروید و از مبلغان برجسته آن شد، اما پس از ۱۸ سال با آگاهی از حقایق این فرقه، از آن برگشت و کتاب مشهور "کشف الحیل" را در نقد و افشای بهائیت نوشت.

وی در سال ۱۳۱۱ق به جای پدر نشست و به امامت جماعت و وعظ پرداخت. او از سالهای نوجوانی شعر می‌سرود و «ضیایی» تخلص می‌کرد.<ref> ر.ک: موسوی بجنوردی، کاظم، ج2، ص261 </ref> در سال ۱۳۲۰ق به بهائیان پیوست و حدود ۱۸ سال به سیاحت و تبلیغ بهائیت پرداخت و از مبلغان سرشناس شد.<ref> [https://bahairesearch.org/%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86-%D8%A2%DB%8C%D8%AA%DB%8C-%D8%A2%D9%88%D8%A7%D8%B1%D9%87%D8%8C-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DA%AF%D8%B4%D8%AA%D9%87/ ر.ک: درباره عبدالحسین آیتی (آواره)، بازگشته از بهائیت، پایگاه بهائی پژوهی، ۲۲ خرداد ۱۳۹۷] </ref> و تقریبا ۱۸ سال به سیاحت و تبلیغ بهاییت پرداخت. در این دوران کتاب "الکواکب الدریة فی مآثر البهائیة" را نوشت.<ref> [https://fa.al-shia.org/%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86-%D8%A2%DB%8C%D8%AA%DB%8C-%D8%A8%D8%A7%D9%81%D9%82%DB%8C-%DB%8C%D8%B2%D8%AF%DB%8C/# ر.ک: عبدالحسین آیتی بافقی یزدی،پایگاه علمی فرهنگی اعتقادی الشیعه، ۱۳۹۸-۰۶-۲۰] </ref> او به دستور عبدالبهاء، رهبر بهاییان، تخلص خود را به «آواره» تغییر داد.<ref> ر.ک: موسوی بجنوردی، کاظم، ج2، ص261 </ref> پس از سفر به اروپا و آگاهی از بطلان ادعاهای سران بهائیت، در سال ۱۳۰۳ش از این فرقه برگشت و کتاب "کشف الحیل" را در نقد آن نوشت. از سال ۱۳۰۸ش مجله ادبی "نمکدان" را منتشر کرد و به تدریس در دبیرستان‌های تهران و یزد مشغول شد.

*موسوی بجنوردی، کاظم، ، دایرة‎المعارف بزرگ اسلامی، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، ج2، تهران، مرکز دایرة‎المعارف بزرگ اسلامی، چاپ اول، 1388.

[[رده:مقالات بازبینی نشده2]]