۱۶۰٬۳۷۸
ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Hbaghizadeh (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۴۴: | خط ۴۴: | ||
نویسنده سپس، امنیت در ساختار سیاسی ایران را بررسی میکند و بر این باور است که ساختار دیرپای سیاسی در بستر تاریخی ایران، «دوجهی» است. «دوپارگی امنیت»، مهمترین ویژگی این نوع از ساختار سیاسی است؛ بدین شرح که از یکسو، حاکمان امنیتشان را در این ساختار – آنچنانکه بیهقی گفته است - با «ارتش دلانگیزان»، یعنی گزمهها، چکمهپوشان، مزدوران و نوکران تأمین میکنند و از سوی دیگر، مردم با عیّاران، پهلوانان و لوطیان، جان و مال و ناموسشان را امنیت میبخشند. در واقع، امنیت در چنین جامعهای، امنیت «الاکُلنگی» است که سنگینی کفّه هر طرف، به زیان سوی دیگر است و به یکی از دو صیانت منجر میشود؛ یا صیانت از حاکمان و یا صیانت از مردم<ref>ر.ک: همان، ص176-178 و 180</ref>. | نویسنده سپس، امنیت در ساختار سیاسی ایران را بررسی میکند و بر این باور است که ساختار دیرپای سیاسی در بستر تاریخی ایران، «دوجهی» است. «دوپارگی امنیت»، مهمترین ویژگی این نوع از ساختار سیاسی است؛ بدین شرح که از یکسو، حاکمان امنیتشان را در این ساختار – آنچنانکه بیهقی گفته است - با «ارتش دلانگیزان»، یعنی گزمهها، چکمهپوشان، مزدوران و نوکران تأمین میکنند و از سوی دیگر، مردم با عیّاران، پهلوانان و لوطیان، جان و مال و ناموسشان را امنیت میبخشند. در واقع، امنیت در چنین جامعهای، امنیت «الاکُلنگی» است که سنگینی کفّه هر طرف، به زیان سوی دیگر است و به یکی از دو صیانت منجر میشود؛ یا صیانت از حاکمان و یا صیانت از مردم<ref>ر.ک: همان، ص176-178 و 180</ref>. | ||
نویسنده، شکلگرفتن ساختار سهوجهی سیاسی - اجتماعی را بهترین ضمانت امنیت در ایران میداند؛ ساختاری که نهادهای واسط (جامعه مدنی)، میان قدرت سیاسی و آحاد مردم جای میگیرد. ایرانِ پس از انقلاب در حال گذار بهسوی اینگونه ساختار است؛ ارائه قالب «جمهوری» برای نظام اسلامی از سوی امام خمینی(ره) و نمونههای عینی دیگری مانند توجه به توسعه سیاسی و جامعه مدنی در دوره اصلاحات و همچنین طرح «پلیس جامعهمحور» بین سالهای (1384-1380ش)، مؤید روندی برای جامعه نوین ایران با امنیت نهادینهشده است<ref>ر.ک: همان، ص178 و 180-181</ref>. | نویسنده، شکلگرفتن ساختار سهوجهی سیاسی - اجتماعی را بهترین ضمانت امنیت در ایران میداند؛ ساختاری که نهادهای واسط (جامعه مدنی)، میان قدرت سیاسی و آحاد مردم جای میگیرد. ایرانِ پس از انقلاب در حال گذار بهسوی اینگونه ساختار است؛ ارائه قالب «جمهوری» برای نظام اسلامی از سوی [[موسوی خمینی، سید روحالله|امام خمینی(ره)]] و نمونههای عینی دیگری مانند توجه به توسعه سیاسی و جامعه مدنی در دوره اصلاحات و همچنین طرح «پلیس جامعهمحور» بین سالهای (1384-1380ش)، مؤید روندی برای جامعه نوین ایران با امنیت نهادینهشده است<ref>ر.ک: همان، ص178 و 180-181</ref>. | ||
==پانویس == | ==پانویس == | ||