اراکی، محسن: تفاوت میان نسخه‌ها

'''محسن محمدی عراقى''' (متولد ۱۳۳۴ش) معروف به محسن اراکی، مجتهد علوم اسلامی، دکترای فلسفه تطبیقی از دانشگاه پورتموث لندن، مدرس خارج فقه و اصول حوزه علمیه قم و دبیرکل سابق مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی، نماینده سابق مقام معظم رهبری در انگلستان و نماینده استان مرکزی در مجلس خبرگان رهبری. در سال ۱۳۳۴ش در نجف اشرف متولد شد. پدرش شیخ حبیب‌الله اراکی از فقها و اساتید حوزه علمیه نجف و مادرش دختر آیت‌الله صفرعلی اراکی بود. قرآن، گلستان سعدی و کتاب‌های درس ابتدایی را نزد پدر و مادر فراگرفت و برای آموزش کامل زبان عربی به مدرسه «منتدی النشر» آیت‌الله مظفر رفت. حدود سال ۱۳۴۸ تحصیلات حوزوی را در نجف آغاز کرد. مقدمات و بخشی از سطوح را نزد پدر خواند و بخش دیگر را نزد آیات [[حسینی حائری، کاظم|سید کاظم حائری]]، [[هاشمی شاهرودی، سید محمود|سید محمود هاشمی شاهرودی]]، مرتضوی و شیخ محمدتقی جواهری به پایان رساند. در تفسیر از محضر [[حکیم، سید محمدباقر|سید محمدباقر حکیم]]، [[معرفت، محمدهادی|محمدهادی معرفت]] و [[خمینی، مصطفی|حاج آقا مصطفی خمینی]] و در فلسفه و عرفان از محضر شیخ عباس قوچانی بهره برد. پس از پایان سطح، در خارج فقه از [[خویی، ابوالقاسم|آیت‌الله خویی]] و [[صدر، محمدباقر|شهید سید محمدباقر صدر]] استفاده کرد. در آغاز سال ۱۳۵۴ به دلیل تعقیب از سوی رژیم بعثی صدام به ایران آمد و در درس خارج فقه میرزا کاظم تبریزی شرکت کرد. یک دوره خارج اصول از [[وحید خراسانی، حسین|آیت‌الله وحید خراسانی]] و یک دوره نیز از [[حسینی حائری، کاظم|آیت‌الله حائری]] بهره برد. در فلسفه بخشی از اسفار را نزد [[جوادی آملی، عبدالله|آیت‌الله جوادی آملی]] و بخشی را نزد [[مطهری، مرتضی|شهید مطهری]] و نهایة الحکمة را نزد [[مصباح یزدی، محمدتقی|آیت‌الله مصباح یزدی]] و فلسفه غرب را نزد [[بهشتی، محمد|شهید بهشتی]] فراگرفت. از سال ۱۳۴۹ تدریس را آغاز کرد و در مدارس حقانی، گلپایگانی، رضویه، شهیدین، باقرالعلوم(ع) و الهادی به تدریس لمعه، رسائل، مکاسب، کفایه، فلسفه و تفسیر پرداخت. در سال ۱۳۵۸ حوزه علمیه خرمشهر را تأسیس کرد که با شروع جنگ متوقف شد. در سال ۱۳۶۵ حوزه علمیه دزفول را راه‌اندازی نمود. در سال ۱۳۶۶ مجمع الفکر الاسلامی را تأسیس کرد و در سال ۱۳۷۳ کنگره شیخ انصاری را برپا نمود. از سال ۱۳۷۴ تا ۱۳۸۳ در لندن به عنوان نماینده مقام معظم رهبری حضور داشت و مؤسساتی مانند مرکز اسلامی انگلیس، کالج اسلامی لندن و آکادمی اسلامی را تأسیس کرد. در سال ۱۳۷۶ دانشکده اصول دین دزفول را بنیان نهاد. از آثار او می‌توان به «[[نظرية الحکم في الإسلام]]»، «[[الولاية الإلهية و ولاية الفقيه]]»، «[[مقالات الأصول]]»، «اصول فقه نوین»، «فقه نظام اقتصادی اسلام»، «بیداری اسلامی معاصر»، «صلح الحسن(ع) و ثورة الحسین(ع)»، «مبانی جهان‌بینی اسلامی»، «نظرية النص علی الإمامة»، «درآمدی بر عرفان اسلامی» و «کتاب القضاء» اشاره کرد.