مکتب‌های حدیثی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - ' ' به ''

2025-08-30T07:54:48Z

جایگزینی متن - ' ' به ''

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۴
خط ۸:		خط ۸:
	\|زبان		\|زبان
	\| زبان = فارسی		\| زبان = فارسی
	\| کد کنگره =		\| کد کنگره =
	\| موضوع =		\| موضوع =
	\|ناشر		\|ناشر

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - 'مکتب حدیثی (ابهام زدایی)' به 'مکتب حدیثی (ابهام‌زدایی)'

2024-09-14T07:55:33Z

جایگزینی متن - 'مکتب حدیثی (ابهام زدایی)' به 'مکتب حدیثی (ابهام‌زدایی)'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۲۵
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	\| پیش از =		\| پیش از =
	}}		}}
	{{کاربردهای دیگر\|مکتب حدیثی (~~ابهام زدایی~~)}}		{{کاربردهای دیگر\|مکتب حدیثی (ابهام‌زدایی)}}
	'''مکتب‌های حدیثی'''، نوشته [[ربانی، محمدحسن\|محمدحسن ربانی]](1343ش) است. این کتاب فرایند چگونگی تدوین حدیث را از آغاز تا اکنون به ضمیمۀ ویژگی‌های مکتب‌های حدیثی، سرآمدان هریک از آن‌ها و تفاوتشان را با یکدیگر بررسی کرده است.		'''مکتب‌های حدیثی'''، نوشته [[ربانی، محمدحسن\|محمدحسن ربانی]](1343ش) است. این کتاب فرایند چگونگی تدوین حدیث را از آغاز تا اکنون به ضمیمۀ ویژگی‌های مکتب‌های حدیثی، سرآمدان هریک از آن‌ها و تفاوتشان را با یکدیگر بررسی کرده است.

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - 'مکتب های ' به 'مکتب‌های '

2024-02-12T16:58:12Z

جایگزینی متن - 'مکتب های ' به 'مکتب‌های '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۲۸
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	نویسنده، مکتب حدیثی را آن می‌داند که بر اساس یک حرکت و جریان حدیثی، تألیفات فراوان و نگارش‌های گوناگون در وادی حدیث پدیدار شده و پیامدهایی نیز داشته باشد.<ref>ر.ک: مقدمه کتاب، ص 17</ref>		نویسنده، مکتب حدیثی را آن می‌داند که بر اساس یک حرکت و جریان حدیثی، تألیفات فراوان و نگارش‌های گوناگون در وادی حدیث پدیدار شده و پیامدهایی نیز داشته باشد.<ref>ر.ک: مقدمه کتاب، ص 17</ref>

	وی در بررسی ~~مکتب های~~ حدیثی از مکتب حدیثی مدینه به دوره طلایی یاد می‌کند<ref>ر.ک: متن کتاب، ص19</ref> و شکل‌گیری مکتب روایی کوفه را به دوران امام باقر(ع) و [[امام صادق(ع)]] مربوط می‌داند.<ref>ر.ک: همان، ص73</ref> در باور او شکوفایی مکتب بغداد به دوران قدرت آل بویه(448ق –332ق) بازمی‌گردد.<ref>ر.ک: همان، ص120</ref> مکتب قم با ابراهیم بن هاشم(260ق) و فرزندش علی بن ابراهیم(328ق) و سپس، احمد بن محمد بن خالد برقی اوج می‌گیرد.<ref>ر.ک: همان، ص176</ref> مصنف با تردید برای شهر حله مکتب حدیثی برمی‌شمرد چرا که در آن شهر غلبه با فقیهان بوده و رویکرد حدیثی ضعیف داشته است.‏<ref>ر.ک: همان، ص261-260</ref> مکتب حدیثی جبل عامل نیز پدیدآورندۀ علم درایة الحدیث در شیعه است.<ref>ر.ک: همان، ص272</ref> مکتب حدیثی اصفهان به قرن یازدهم و دوازدهم بازمی‌گردد که این شهر در آن زمانه مرکز نشر حدیث شد. [[شیخ بهایی]](1030ق) آغازگر این مکتب است.‏<ref>ر.ک: همان، ص294</ref> مکتب حدیثی نجف با [[نوری، حسین بن محمدتقی\|میرزا حسین نوری]](320ق) در قرن سیزدهم ظهور کرده است.<ref>ر.ک: همان، ص326</ref> پیشینه مکتب حدیثی مشهد به امین السلطان طبرسی(580ق) می‌رسد و با [[شیخ حر عاملی]](1104ق)، [[میرزا مهدی اصفهانی]](1365ق)، [[نمازی شاهرودی، علی\|نمازی شاهرودی]](1405) و [[محمدرضا حکیمی]](1400ق) ادامه می‌یابد.‏<ref>ر.ک: همان، ص341-334</ref> قم در دوره اخیر در مکتب حدیثی [[آیت‌الله بروجردی]](1380ق) جلوه‌گر شده است. <ref>ر.ک: همان، ص343</ref>. پایان‌بخش کتاب، مکتب حدیثی بحرین است. بحرانی‌ها، شیخ یوسف(1186ق)، سید هاشم(1107ق) و شیخ عبدالله چهره‌های شاخص آن هستند.‏<ref>ر.ک: همان، ص362-356</ref> رویکردی که بر این مکتب چیره است، بیش از آن‌که نقد، تحلیل و فقه الحدیث باشد، تجمیع حدیث است.‏<ref>ر.ک: همان، ص 353</ref>		وی در بررسی مکتب‌های حدیثی از مکتب حدیثی مدینه به دوره طلایی یاد می‌کند<ref>ر.ک: متن کتاب، ص19</ref> و شکل‌گیری مکتب روایی کوفه را به دوران امام باقر(ع) و [[امام صادق(ع)]] مربوط می‌داند.<ref>ر.ک: همان، ص73</ref> در باور او شکوفایی مکتب بغداد به دوران قدرت آل بویه(448ق –332ق) بازمی‌گردد.<ref>ر.ک: همان، ص120</ref> مکتب قم با ابراهیم بن هاشم(260ق) و فرزندش علی بن ابراهیم(328ق) و سپس، احمد بن محمد بن خالد برقی اوج می‌گیرد.<ref>ر.ک: همان، ص176</ref> مصنف با تردید برای شهر حله مکتب حدیثی برمی‌شمرد چرا که در آن شهر غلبه با فقیهان بوده و رویکرد حدیثی ضعیف داشته است.‏<ref>ر.ک: همان، ص261-260</ref> مکتب حدیثی جبل عامل نیز پدیدآورندۀ علم درایة الحدیث در شیعه است.<ref>ر.ک: همان، ص272</ref> مکتب حدیثی اصفهان به قرن یازدهم و دوازدهم بازمی‌گردد که این شهر در آن زمانه مرکز نشر حدیث شد. [[شیخ بهایی]](1030ق) آغازگر این مکتب است.‏<ref>ر.ک: همان، ص294</ref> مکتب حدیثی نجف با [[نوری، حسین بن محمدتقی\|میرزا حسین نوری]](320ق) در قرن سیزدهم ظهور کرده است.<ref>ر.ک: همان، ص326</ref> پیشینه مکتب حدیثی مشهد به امین السلطان طبرسی(580ق) می‌رسد و با [[شیخ حر عاملی]](1104ق)، [[میرزا مهدی اصفهانی]](1365ق)، [[نمازی شاهرودی، علی\|نمازی شاهرودی]](1405) و [[محمدرضا حکیمی]](1400ق) ادامه می‌یابد.‏<ref>ر.ک: همان، ص341-334</ref> قم در دوره اخیر در مکتب حدیثی [[آیت‌الله بروجردی]](1380ق) جلوه‌گر شده است. <ref>ر.ک: همان، ص343</ref>. پایان‌بخش کتاب، مکتب حدیثی بحرین است. بحرانی‌ها، شیخ یوسف(1186ق)، سید هاشم(1107ق) و شیخ عبدالله چهره‌های شاخص آن هستند.‏<ref>ر.ک: همان، ص362-356</ref> رویکردی که بر این مکتب چیره است، بیش از آن‌که نقد، تحلیل و فقه الحدیث باشد، تجمیع حدیث است.‏<ref>ر.ک: همان، ص 353</ref>

	فهرست محتوا آغاز و کتاب‌نامه در پایان کتاب آمده است.		فهرست محتوا آغاز و کتاب‌نامه در پایان کتاب آمده است.

Hbaghizadeh در ‏۱۰ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۰۱:۴۵

2023-06-10T01:45:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۱۵
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	\| پیش از =		\| پیش از =
	}}		}}
			{{کاربردهای دیگر\|مکتب حدیثی (ابهام زدایی)}}
	'''مکتب‌های حدیثی'''، نوشته [[ربانی، محمدحسن\|محمدحسن ربانی]](1343ش) است. این کتاب فرایند چگونگی تدوین حدیث را از آغاز تا اکنون به ضمیمۀ ویژگی‌های مکتب‌های حدیثی، سرآمدان هریک از آن‌ها و تفاوتشان را با یکدیگر بررسی کرده است.		'''مکتب‌های حدیثی'''، نوشته [[ربانی، محمدحسن\|محمدحسن ربانی]](1343ش) است. این کتاب فرایند چگونگی تدوین حدیث را از آغاز تا اکنون به ضمیمۀ ویژگی‌های مکتب‌های حدیثی، سرآمدان هریک از آن‌ها و تفاوتشان را با یکدیگر بررسی کرده است.

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - '13سده' به 'سده13'

2023-01-25T19:46:32Z

جایگزینی متن - '13سده' به 'سده13'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۲۳:۱۶
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	\| ناشر = [بی نا]		\| ناشر = [بی نا]
	\| مکان نشر = [بی جا] - [بی جا]		\| مکان نشر = [بی جا] - [بی جا]
	\| سال نشر = ~~13سده~~		\| سال نشر = سده13
	\| کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE75263AUTOMATIONCODE		\| کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE75263AUTOMATIONCODE
	\| چاپ = 1		\| چاپ = 1

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - ' (ع)' به '(ع)'

2023-01-25T15:57:40Z

جایگزینی متن - ' (ع)' به '(ع)'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۲۷
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	نویسنده، مکتب حدیثی را آن می‌داند که بر اساس یک حرکت و جریان حدیثی، تألیفات فراوان و نگارش‌های گوناگون در وادی حدیث پدیدار شده و پیامدهایی نیز داشته باشد.<ref>ر.ک: مقدمه کتاب، ص 17</ref>		نویسنده، مکتب حدیثی را آن می‌داند که بر اساس یک حرکت و جریان حدیثی، تألیفات فراوان و نگارش‌های گوناگون در وادی حدیث پدیدار شده و پیامدهایی نیز داشته باشد.<ref>ر.ک: مقدمه کتاب، ص 17</ref>

	وی در بررسی مکتب های حدیثی از مکتب حدیثی مدینه به دوره طلایی یاد می‌کند<ref>ر.ک: متن کتاب، ص19</ref> و شکل‌گیری مکتب روایی کوفه را به دوران امام باقر (ع) و [[امام صادق(ع)]] مربوط می‌داند.<ref>ر.ک: همان، ص73</ref> در باور او شکوفایی مکتب بغداد به دوران قدرت آل بویه(448ق –332ق) بازمی‌گردد.<ref>ر.ک: همان، ص120</ref> مکتب قم با ابراهیم بن هاشم(260ق) و فرزندش علی بن ابراهیم(328ق) و سپس، احمد بن محمد بن خالد برقی اوج می‌گیرد.<ref>ر.ک: همان، ص176</ref> مصنف با تردید برای شهر حله مکتب حدیثی برمی‌شمرد چرا که در آن شهر غلبه با فقیهان بوده و رویکرد حدیثی ضعیف داشته است.‏<ref>ر.ک: همان، ص261-260</ref> مکتب حدیثی جبل عامل نیز پدیدآورندۀ علم درایة الحدیث در شیعه است.<ref>ر.ک: همان، ص272</ref> مکتب حدیثی اصفهان به قرن یازدهم و دوازدهم بازمی‌گردد که این شهر در آن زمانه مرکز نشر حدیث شد. [[شیخ بهایی]](1030ق) آغازگر این مکتب است.‏<ref>ر.ک: همان، ص294</ref> مکتب حدیثی نجف با [[نوری، حسین بن محمدتقی\|میرزا حسین نوری]](320ق) در قرن سیزدهم ظهور کرده است.<ref>ر.ک: همان، ص326</ref> پیشینه مکتب حدیثی مشهد به امین السلطان طبرسی(580ق) می‌رسد و با [[شیخ حر عاملی]](1104ق)، [[میرزا مهدی اصفهانی]](1365ق)، [[نمازی شاهرودی، علی\|نمازی شاهرودی]](1405) و [[محمدرضا حکیمی]](1400ق) ادامه می‌یابد.‏<ref>ر.ک: همان، ص341-334</ref> قم در دوره اخیر در مکتب حدیثی [[آیت‌الله بروجردی]](1380ق) جلوه‌گر شده است. <ref>ر.ک: همان، ص343</ref>. پایان‌بخش کتاب، مکتب حدیثی بحرین است. بحرانی‌ها، شیخ یوسف(1186ق)، سید هاشم(1107ق) و شیخ عبدالله چهره‌های شاخص آن هستند.‏<ref>ر.ک: همان، ص362-356</ref> رویکردی که بر این مکتب چیره است، بیش از آن‌که نقد، تحلیل و فقه الحدیث باشد، تجمیع حدیث است.‏<ref>ر.ک: همان، ص 353</ref>		وی در بررسی مکتب های حدیثی از مکتب حدیثی مدینه به دوره طلایی یاد می‌کند<ref>ر.ک: متن کتاب، ص19</ref> و شکل‌گیری مکتب روایی کوفه را به دوران امام باقر(ع) و [[امام صادق(ع)]] مربوط می‌داند.<ref>ر.ک: همان، ص73</ref> در باور او شکوفایی مکتب بغداد به دوران قدرت آل بویه(448ق –332ق) بازمی‌گردد.<ref>ر.ک: همان، ص120</ref> مکتب قم با ابراهیم بن هاشم(260ق) و فرزندش علی بن ابراهیم(328ق) و سپس، احمد بن محمد بن خالد برقی اوج می‌گیرد.<ref>ر.ک: همان، ص176</ref> مصنف با تردید برای شهر حله مکتب حدیثی برمی‌شمرد چرا که در آن شهر غلبه با فقیهان بوده و رویکرد حدیثی ضعیف داشته است.‏<ref>ر.ک: همان، ص261-260</ref> مکتب حدیثی جبل عامل نیز پدیدآورندۀ علم درایة الحدیث در شیعه است.<ref>ر.ک: همان، ص272</ref> مکتب حدیثی اصفهان به قرن یازدهم و دوازدهم بازمی‌گردد که این شهر در آن زمانه مرکز نشر حدیث شد. [[شیخ بهایی]](1030ق) آغازگر این مکتب است.‏<ref>ر.ک: همان، ص294</ref> مکتب حدیثی نجف با [[نوری، حسین بن محمدتقی\|میرزا حسین نوری]](320ق) در قرن سیزدهم ظهور کرده است.<ref>ر.ک: همان، ص326</ref> پیشینه مکتب حدیثی مشهد به امین السلطان طبرسی(580ق) می‌رسد و با [[شیخ حر عاملی]](1104ق)، [[میرزا مهدی اصفهانی]](1365ق)، [[نمازی شاهرودی، علی\|نمازی شاهرودی]](1405) و [[محمدرضا حکیمی]](1400ق) ادامه می‌یابد.‏<ref>ر.ک: همان، ص341-334</ref> قم در دوره اخیر در مکتب حدیثی [[آیت‌الله بروجردی]](1380ق) جلوه‌گر شده است. <ref>ر.ک: همان، ص343</ref>. پایان‌بخش کتاب، مکتب حدیثی بحرین است. بحرانی‌ها، شیخ یوسف(1186ق)، سید هاشم(1107ق) و شیخ عبدالله چهره‌های شاخص آن هستند.‏<ref>ر.ک: همان، ص362-356</ref> رویکردی که بر این مکتب چیره است، بیش از آن‌که نقد، تحلیل و فقه الحدیث باشد، تجمیع حدیث است.‏<ref>ر.ک: همان، ص 353</ref>

	فهرست محتوا آغاز و کتاب‌نامه در پایان کتاب آمده است.		فهرست محتوا آغاز و کتاب‌نامه در پایان کتاب آمده است.

Fsobhani در ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۳۱

2022-11-13T06:31:03Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۰۱
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	'''مکتب‌های حدیثی'''، نوشته [[ربانی، محمدحسن\|محمدحسن ربانی]](1343ش) است. این کتاب فرایند چگونگی تدوین حدیث را از آغاز تا اکنون به ضمیمۀ ویژگی‌های مکتب‌های حدیثی، سرآمدان هریک از آن‌ها و تفاوتشان را با یکدیگر بررسی کرده است.		'''مکتب‌های حدیثی'''، نوشته [[ربانی، محمدحسن\|محمدحسن ربانی]](1343ش) است. این کتاب فرایند چگونگی تدوین حدیث را از آغاز تا اکنون به ضمیمۀ ویژگی‌های مکتب‌های حدیثی، سرآمدان هریک از آن‌ها و تفاوتشان را با یکدیگر بررسی کرده است.

	در این اثر مکتب‌های حدیثی منسوب به شهرهای مدینه، کوفه، بغداد، قم، حله، جبل عامل، اصفهان، نجف، مشهد، قم در دورۀ اخیر و بحرین، بررسی شده‌اند.		در این اثر مکتب‌های حدیثی منسوب به شهرهای مدینه، کوفه، بغداد، قم، حله، جبل عامل، اصفهان، نجف، مشهد، قم در دورۀ اخیر و بحرین، بررسی شده‌اند.

	نویسنده، مکتب حدیثی را آن می‌داند که بر اساس یک حرکت و جریان حدیثی، تألیفات فراوان و نگارش‌های گوناگون در وادی حدیث پدیدار شده و پیامدهایی نیز داشته باشد.<ref>ر.ک: مقدمه کتاب، ص 17</ref>		نویسنده، مکتب حدیثی را آن می‌داند که بر اساس یک حرکت و جریان حدیثی، تألیفات فراوان و نگارش‌های گوناگون در وادی حدیث پدیدار شده و پیامدهایی نیز داشته باشد.<ref>ر.ک: مقدمه کتاب، ص 17</ref>

	وی در بررسی مکتب های حدیثی از مکتب حدیثی مدینه به دوره طلایی یاد می‌کند<ref>ر.ک: متن کتاب، ص19</ref> و شکل‌گیری مکتب روایی کوفه را به دوران امام باقر (ع) و [[امام صادق(ع)]] مربوط می‌داند.<ref>ر.ک: همان، ص73</ref> در باور او شکوفایی مکتب بغداد به دوران قدرت آل بویه(448ق –332ق) بازمی‌گردد.<ref>ر.ک: همان، ص120</ref> مکتب قم با ابراهیم بن هاشم(260ق) و فرزندش علی بن ابراهیم(328ق) و سپس، احمد بن محمد بن خالد برقی اوج می‌گیرد.<ref>ر.ک: همان، ص176</ref> مصنف با تردید برای شهر حله مکتب حدیثی برمی‌شمرد چرا که در آن شهر غلبه با فقیهان بوده و رویکرد حدیثی ضعیف داشته است.‏<ref>ر.ک: همان، ص261-260</ref> مکتب حدیثی جبل عامل نیز پدیدآورندۀ علم درایة الحدیث در شیعه است.<ref>ر.ک: همان، ص272</ref> مکتب حدیثی اصفهان به قرن یازدهم و دوازدهم بازمی‌گردد که این شهر در آن زمانه مرکز نشر حدیث شد. [[شیخ بهایی]](1030ق) آغازگر این مکتب است.‏<ref>ر.ک: همان، ص294</ref> مکتب حدیثی نجف با [[نوری، حسین بن محمدتقی\|میرزا حسین نوری]](320ق) در قرن سیزدهم ظهور کرده است.<ref>ر.ک: همان، ص326</ref> پیشینه مکتب حدیثی مشهد به امین السلطان طبرسی(580ق) می‌رسد و با [[شیخ حر عاملی]](1104ق)، [[میرزا مهدی اصفهانی]](1365ق)، [[نمازی شاهرودی، علی\|نمازی شاهرودی]](1405) و [[محمدرضا حکیمی]](1400ق) ادامه می‌یابد.‏<ref>ر.ک: همان، ص341-334</ref> قم در دوره اخیر در مکتب حدیثی [[آیت‌الله بروجردی]](1380ق) جلوه‌گر شده است. <ref>ر.ک: همان، ص343</ref>. پایان‌بخش کتاب، مکتب حدیثی بحرین است. بحرانی‌ها، شیخ یوسف(1186ق)، سید هاشم(1107ق) و شیخ عبدالله چهره‌های شاخص آن هستند.‏<ref>ر.ک: همان، ص362-356</ref> رویکردی که بر این مکتب چیره است، بیش از آن‌که نقد، تحلیل و فقه الحدیث باشد، تجمیع حدیث است.‏<ref>ر.ک: همان، ص 353</ref>		وی در بررسی مکتب های حدیثی از مکتب حدیثی مدینه به دوره طلایی یاد می‌کند<ref>ر.ک: متن کتاب، ص19</ref> و شکل‌گیری مکتب روایی کوفه را به دوران امام باقر (ع) و [[امام صادق(ع)]] مربوط می‌داند.<ref>ر.ک: همان، ص73</ref> در باور او شکوفایی مکتب بغداد به دوران قدرت آل بویه(448ق –332ق) بازمی‌گردد.<ref>ر.ک: همان، ص120</ref> مکتب قم با ابراهیم بن هاشم(260ق) و فرزندش علی بن ابراهیم(328ق) و سپس، احمد بن محمد بن خالد برقی اوج می‌گیرد.<ref>ر.ک: همان، ص176</ref> مصنف با تردید برای شهر حله مکتب حدیثی برمی‌شمرد چرا که در آن شهر غلبه با فقیهان بوده و رویکرد حدیثی ضعیف داشته است.‏<ref>ر.ک: همان، ص261-260</ref> مکتب حدیثی جبل عامل نیز پدیدآورندۀ علم درایة الحدیث در شیعه است.<ref>ر.ک: همان، ص272</ref> مکتب حدیثی اصفهان به قرن یازدهم و دوازدهم بازمی‌گردد که این شهر در آن زمانه مرکز نشر حدیث شد. [[شیخ بهایی]](1030ق) آغازگر این مکتب است.‏<ref>ر.ک: همان، ص294</ref> مکتب حدیثی نجف با [[نوری، حسین بن محمدتقی\|میرزا حسین نوری]](320ق) در قرن سیزدهم ظهور کرده است.<ref>ر.ک: همان، ص326</ref> پیشینه مکتب حدیثی مشهد به امین السلطان طبرسی(580ق) می‌رسد و با [[شیخ حر عاملی]](1104ق)، [[میرزا مهدی اصفهانی]](1365ق)، [[نمازی شاهرودی، علی\|نمازی شاهرودی]](1405) و [[محمدرضا حکیمی]](1400ق) ادامه می‌یابد.‏<ref>ر.ک: همان، ص341-334</ref> قم در دوره اخیر در مکتب حدیثی [[آیت‌الله بروجردی]](1380ق) جلوه‌گر شده است. <ref>ر.ک: همان، ص343</ref>. پایان‌بخش کتاب، مکتب حدیثی بحرین است. بحرانی‌ها، شیخ یوسف(1186ق)، سید هاشم(1107ق) و شیخ عبدالله چهره‌های شاخص آن هستند.‏<ref>ر.ک: همان، ص362-356</ref> رویکردی که بر این مکتب چیره است، بیش از آن‌که نقد، تحلیل و فقه الحدیث باشد، تجمیع حدیث است.‏<ref>ر.ک: همان، ص 353</ref>

Fsobhani@noornet.net در ‏۳۰ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۱۳

2022-10-30T07:13:13Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۳
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	\| پیش از =		\| پیش از =
	}}		}}
	'''مکتب‌های حدیثی'''، نوشته [[ربانی، محمدحسن\|محمدحسن ربانی]](1343ش) است. در این کتاب مکتب‌های حدیثی منسوب به شهرهای مدینه، کوفه، بغداد، قم، حله، جبل عامل، اصفهان، نجف، مشهد، قم در دورۀ اخیر و بحرین، بررسی شده‌اند. این کتاب فرایند چگونگی تدوین حدیث را از آغاز تا اکنون به ضمیمۀ ویژگی‌های مکتب‌های حدیثی، سرآمدان هریک از آن‌ها و تفاوتشان را با یکدیگر بررسی کرده است. نویسنده، مکتب حدیثی را آن می‌داند که بر اساس یک حرکت و جریان حدیثی، تألیفات فراوان و نگارش‌های گوناگون در وادی حدیث پدیدار شده و پیامدهایی نیز داشته باشد.<ref>ر.ک: مقدمه کتاب، ص 17</ref>		'''مکتب‌های حدیثی'''، نوشته [[ربانی، محمدحسن\|محمدحسن ربانی]](1343ش) است. این کتاب فرایند چگونگی تدوین حدیث را از آغاز تا اکنون به ضمیمۀ ویژگی‌های مکتب‌های حدیثی، سرآمدان هریک از آن‌ها و تفاوتشان را با یکدیگر بررسی کرده است.

			در این اثر مکتب‌های حدیثی منسوب به شهرهای مدینه، کوفه، بغداد، قم، حله، جبل عامل، اصفهان، نجف، مشهد، قم در دورۀ اخیر و بحرین، بررسی شده‌اند.

			نویسنده، مکتب حدیثی را آن می‌داند که بر اساس یک حرکت و جریان حدیثی، تألیفات فراوان و نگارش‌های گوناگون در وادی حدیث پدیدار شده و پیامدهایی نیز داشته باشد.<ref>ر.ک: مقدمه کتاب، ص 17</ref>

			وی در بررسی مکتب های حدیثی از مکتب حدیثی مدینه به دوره طلایی یاد می‌کند<ref>ر.ک: متن کتاب، ص19</ref> و شکل‌گیری مکتب روایی کوفه را به دوران امام باقر (ع) و [[امام صادق(ع)]] مربوط می‌داند.<ref>ر.ک: همان، ص73</ref> در باور او شکوفایی مکتب بغداد به دوران قدرت آل بویه(448ق –332ق) بازمی‌گردد.<ref>ر.ک: همان، ص120</ref> مکتب قم با ابراهیم بن هاشم(260ق) و فرزندش علی بن ابراهیم(328ق) و سپس، احمد بن محمد بن خالد برقی اوج می‌گیرد.<ref>ر.ک: همان، ص176</ref> مصنف با تردید برای شهر حله مکتب حدیثی برمی‌شمرد چرا که در آن شهر غلبه با فقیهان بوده و رویکرد حدیثی ضعیف داشته است.‏<ref>ر.ک: همان، ص261-260</ref> مکتب حدیثی جبل عامل نیز پدیدآورندۀ علم درایة الحدیث در شیعه است.<ref>ر.ک: همان، ص272</ref> مکتب حدیثی اصفهان به قرن یازدهم و دوازدهم بازمی‌گردد که این شهر در آن زمانه مرکز نشر حدیث شد. [[شیخ بهایی]](1030ق) آغازگر این مکتب است.‏<ref>ر.ک: همان، ص294</ref> مکتب حدیثی نجف با [[نوری، حسین بن محمدتقی\|میرزا حسین نوری]](320ق) در قرن سیزدهم ظهور کرده است.<ref>ر.ک: همان، ص326</ref> پیشینه مکتب حدیثی مشهد به امین السلطان طبرسی(580ق) می‌رسد و با [[شیخ حر عاملی]](1104ق)، [[میرزا مهدی اصفهانی]](1365ق)، [[نمازی شاهرودی، علی\|نمازی شاهرودی]](1405) و [[محمدرضا حکیمی]](1400ق) ادامه می‌یابد.‏<ref>ر.ک: همان، ص341-334</ref> قم در دوره اخیر در مکتب حدیثی [[آیت‌الله بروجردی]](1380ق) جلوه‌گر شده است. <ref>ر.ک: همان، ص343</ref>. پایان‌بخش کتاب، مکتب حدیثی بحرین است. بحرانی‌ها، شیخ یوسف(1186ق)، سید هاشم(1107ق) و شیخ عبدالله چهره‌های شاخص آن هستند.‏<ref>ر.ک: همان، ص362-356</ref> رویکردی که بر این مکتب چیره است، بیش از آن‌که نقد، تحلیل و فقه الحدیث باشد، تجمیع حدیث است.‏<ref>ر.ک: همان، ص 353</ref>

			فهرست محتوا آغاز و کتاب‌نامه در پایان کتاب آمده است.

	وی در بررسی مکتب های حدیثی از مکتب حدیثی مدینه به دوره طلایی یاد می‌کند<ref>ر.ک: متن کتاب، ص 19</ref>و شکل‌گیری مکتب روایی کوفه را به دوران امام باقر (ع) و [[امام صادق(ع)]] مربوط می‌داند.<ref>ر.ک: همان، ص 73</ref>در باور او شکوفایی مکتب بغداد به دوران قدرت آل بویه(448ق –332ق) بازمی‌گردد.<ref>ر.ک: همان، ص 120</ref>مکتب قم با ابراهیم بن هاشم(260ق) و فرزندش علی بن ابراهیم(328ق) و سپس، احمد بن محمد بن خالد برقی اوج می‌گیرد.<ref>ر.ک: همان، ص 176</ref>مصنف با تردید برای شهر حله مکتب حدیثی برمی‌شمرد چرا که در آن شهر غلبه با فقیهان بوده و رویکرد حدیثی ضعف داشته است.‏<ref>ر.ک: همان، ص 261-260</ref>مکتب حدیثی جبل عامل نیز پدیدآورندۀ علم درایة الحدیث در شیعه است.<ref>ر.ک: همان، ص 272</ref>مکتب حدیثی اصفهان به قرن یازدهم و دوازدهم بازمی‌گردد که این شهر در آن زمانه مرکز نشر حدیث شد. [[شیخ بهایی]](1030ق) آغازگر این مکتب است.‏<ref>ر.ک: همان، ص 294</ref>مکتب حدیثی نجف با [[نوری، حسین بن محمدتقی\|میرزا حسین نوری]](320ق) در قرن سیزدهم ظهور کرده است.<ref>ر.ک: همان، ص 326</ref>پیشینه مکتب حدیثی مشهد به امین السلطان طبرسی(580ق) می‌رسد و با [[شیخ حر عاملی]](1104ق)، [[میرزا مهدی اصفهانی]](1365ق)، [[نمازی شاهرودی، علی\|نمازی شاهرودی]](1405) و [[محمدرضا حکیمی]](1400ق) ادامه می‌یابد.‏<ref>ر.ک: همان، ص 342-334</ref>قم در دوره اخیر در مکتب حدیثی [[آیت‌الله بروجردی]](1380ق) جلوه گر شده است. پایان‌بخش کتاب، مکتب حدیثی بحرین است. بحرانی ها، شیخ یوسف(1186ق)، سید هاشم(1107ق) و شیخ عبدالله چهره های شاخص آن اند.‏<ref>ر.ک: همان، ص 362-356</ref> رویکردی که بر این مکتب چیره است، بیش از آنکه نقد، تحلیل و فقه الحدیث باشد، تجمیع حدیث است.‏<ref>ر.ک: همان، ص 353</ref>

	==پانویس ==		==پانویس ==
خط ۳۸:		خط ۴۵:
	[[رده:کتاب‌شناسی]]		[[رده:کتاب‌شناسی]]
	[[رده:مقالات شهریور 01 حسینی هاشمی]]		[[رده:مقالات شهریور 01 حسینی هاشمی]]
	[[رده:مقالات بازبینی ~~نشده1~~]]		[[رده:مقالات بازبینی شده1]]
	[[رده:مقالات بازبینی شده2 آبان 1401]]		[[رده:مقالات بازبینی شده2 آبان 1401]]
	[[رده:فاقد تصویر روی جلد1]]		[[رده:فاقد تصویر روی جلد1]]

Hbaghizadeh@noornet.net در ‏۳۰ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۴:۱۲

2022-10-30T04:12:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۴۲
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	\| پیش از =		\| پیش از =
	}}		}}
	'''مکتب‌های حدیثی'''، نوشته ~~محمد حسن~~ ربانی(1343ش) است. در این کتاب مکتب‌های حدیثی منسوب به شهرهای مدینه، کوفه، بغداد، قم، حله، جبل عامل، اصفهان، نجف، مشهد، قم در دورۀ اخیر و بحرین، بررسی شده‌اند. این کتاب فرایند چگونگی تدوین حدیث را از آغاز تا اکنون به ضمیمۀ ویژگی‌های مکتب‌های حدیثی، سرآمدان هریک از آن‌ها و تفاوتشان را با یکدیگر بررسی کرده است. نویسنده، مکتب حدیثی را آن می‌داند که بر اساس یک حرکت و جریان حدیثی، تألیفات فراوان و نگارش‌های گوناگون در وادی حدیث پدیدار شده و پیامدهایی نیز داشته باشد.<ref>ر.ک: مقدمه کتاب، ص 17</ref>		'''مکتب‌های حدیثی'''، نوشته [[ربانی، محمدحسن\|محمدحسن ربانی]](1343ش) است. در این کتاب مکتب‌های حدیثی منسوب به شهرهای مدینه، کوفه، بغداد، قم، حله، جبل عامل، اصفهان، نجف، مشهد، قم در دورۀ اخیر و بحرین، بررسی شده‌اند. این کتاب فرایند چگونگی تدوین حدیث را از آغاز تا اکنون به ضمیمۀ ویژگی‌های مکتب‌های حدیثی، سرآمدان هریک از آن‌ها و تفاوتشان را با یکدیگر بررسی کرده است. نویسنده، مکتب حدیثی را آن می‌داند که بر اساس یک حرکت و جریان حدیثی، تألیفات فراوان و نگارش‌های گوناگون در وادی حدیث پدیدار شده و پیامدهایی نیز داشته باشد.<ref>ر.ک: مقدمه کتاب، ص 17</ref>

	وی در بررسی مکتب های حدیثی از مکتب حدیثی مدینه به دوره طلایی یاد می‌کند<ref>ر.ک: متن کتاب، ص 19</ref>و شکل‌گیری مکتب روایی کوفه را به دوران امام باقر (ع) و امام صادق (ع) مربوط می‌داند.<ref>ر.ک: همان، ص 73</ref>در باور او شکوفایی مکتب بغداد به دوران قدرت آل بویه(448ق –332ق) بازمی‌گردد.<ref>ر.ک: همان، ص 120</ref>مکتب قم با ابراهیم بن هاشم(260ق) و فرزندش علی بن ابراهیم(328ق) و سپس، احمد بن محمد بن خالد برقی اوج می‌گیرد.<ref>ر.ک: همان، ص 176</ref>مصنف با تردید برای شهر حله مکتب حدیثی برمی‌شمرد چرا که در آن شهر غلبه با فقیهان بوده و رویکرد حدیثی ضعف داشته است.‏<ref>ر.ک: همان، ص 261-260</ref>مکتب حدیثی جبل عامل نیز پدیدآورندۀ علم درایة الحدیث در شیعه است.<ref>ر.ک: همان، ص 272</ref>مکتب حدیثی اصفهان به قرن یازدهم و دوازدهم بازمی‌گردد که این شهر در آن زمانه مرکز نشر حدیث شد. شیخ بهایی(1030ق) آغازگر این مکتب است.‏<ref>ر.ک: همان، ص 294</ref>مکتب حدیثی نجف با میرزا حسین نوری(320ق) در قرن سیزدهم ظهور کرده است.<ref>ر.ک: همان، ص 326</ref>پیشینه مکتب حدیثی مشهد به امین السلطان طبرسی(580ق) می‌رسد و با شیخ حر عاملی(1104ق)، میرزا مهدی اصفهانی(1365ق)، نمازی شاهرودی(1405) و محمدرضا حکیمی(1400ق) ادامه می‌یابد.‏<ref>ر.ک: همان، ص 342-334</ref>قم در دوره اخیر در مکتب حدیثی ~~آیت الله~~ بروجردی(1380ق) جلوه گر شده است. پایان‌بخش کتاب، مکتب حدیثی بحرین است. بحرانی ها، شیخ یوسف(1186ق)، سید هاشم(1107ق) و شیخ عبدالله چهره های شاخص آن اند.‏<ref>ر.ک: همان، ص 362-356</ref> رویکردی که بر این مکتب چیره است، بیش از آنکه نقد، تحلیل و فقه الحدیث باشد، تجمیع حدیث است.‏<ref>ر.ک: همان، ص 353</ref>		وی در بررسی مکتب های حدیثی از مکتب حدیثی مدینه به دوره طلایی یاد می‌کند<ref>ر.ک: متن کتاب، ص 19</ref>و شکل‌گیری مکتب روایی کوفه را به دوران امام باقر (ع) و [[امام صادق(ع)]] مربوط می‌داند.<ref>ر.ک: همان، ص 73</ref>در باور او شکوفایی مکتب بغداد به دوران قدرت آل بویه(448ق –332ق) بازمی‌گردد.<ref>ر.ک: همان، ص 120</ref>مکتب قم با ابراهیم بن هاشم(260ق) و فرزندش علی بن ابراهیم(328ق) و سپس، احمد بن محمد بن خالد برقی اوج می‌گیرد.<ref>ر.ک: همان، ص 176</ref>مصنف با تردید برای شهر حله مکتب حدیثی برمی‌شمرد چرا که در آن شهر غلبه با فقیهان بوده و رویکرد حدیثی ضعف داشته است.‏<ref>ر.ک: همان، ص 261-260</ref>مکتب حدیثی جبل عامل نیز پدیدآورندۀ علم درایة الحدیث در شیعه است.<ref>ر.ک: همان، ص 272</ref>مکتب حدیثی اصفهان به قرن یازدهم و دوازدهم بازمی‌گردد که این شهر در آن زمانه مرکز نشر حدیث شد. [[شیخ بهایی]](1030ق) آغازگر این مکتب است.‏<ref>ر.ک: همان، ص 294</ref>مکتب حدیثی نجف با [[نوری، حسین بن محمدتقی\|میرزا حسین نوری]](320ق) در قرن سیزدهم ظهور کرده است.<ref>ر.ک: همان، ص 326</ref>پیشینه مکتب حدیثی مشهد به امین السلطان طبرسی(580ق) می‌رسد و با [[شیخ حر عاملی]](1104ق)، [[میرزا مهدی اصفهانی]](1365ق)، [[نمازی شاهرودی، علی\|نمازی شاهرودی]](1405) و [[محمدرضا حکیمی]](1400ق) ادامه می‌یابد.‏<ref>ر.ک: همان، ص 342-334</ref>قم در دوره اخیر در مکتب حدیثی [[آیت‌الله بروجردی]](1380ق) جلوه گر شده است. پایان‌بخش کتاب، مکتب حدیثی بحرین است. بحرانی ها، شیخ یوسف(1186ق)، سید هاشم(1107ق) و شیخ عبدالله چهره های شاخص آن اند.‏<ref>ر.ک: همان، ص 362-356</ref> رویکردی که بر این مکتب چیره است، بیش از آنکه نقد، تحلیل و فقه الحدیث باشد، تجمیع حدیث است.‏<ref>ر.ک: همان، ص 353</ref>

	==پانویس ==		==پانویس ==
خط ۳۹:		خط ۳۹:
	[[رده:مقالات شهریور 01 حسینی هاشمی]]		[[رده:مقالات شهریور 01 حسینی هاشمی]]
	[[رده:مقالات بازبینی نشده1]]		[[رده:مقالات بازبینی نشده1]]
	[[رده:مقالات بازبینی ~~نشده2~~]]		[[رده:مقالات بازبینی شده2 آبان 1401]]
	[[رده:فاقد تصویر روی جلد1]]		[[رده:فاقد تصویر روی جلد1]]

A-esmaili@noornet.net در ‏۲۶ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۴:۳۸

2022-10-26T04:38:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۰۸
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	\| پیش از =		\| پیش از =
	}}		}}
	~~لطفا~~ از ~~اینجا شروع~~ به ~~نوشتن کنید~~.		'''مکتب‌های حدیثی'''، نوشته محمد حسن ربانی(1343ش) است. در این کتاب مکتب‌های حدیثی منسوب به شهرهای مدینه، کوفه، بغداد، قم، حله، جبل عامل، اصفهان، نجف، مشهد، قم در دورۀ اخیر و بحرین، بررسی شده‌اند. این کتاب فرایند چگونگی تدوین حدیث را از آغاز تا اکنون به ضمیمۀ ویژگی‌های مکتب‌های حدیثی، سرآمدان هریک از آن‌ها و تفاوتشان را با یکدیگر بررسی کرده است. نویسنده، مکتب حدیثی را آن می‌داند که بر اساس یک حرکت و جریان حدیثی، تألیفات فراوان و نگارش‌های گوناگون در وادی حدیث پدیدار شده و پیامدهایی نیز داشته باشد.<ref>ر.ک: مقدمه کتاب، ص 17</ref>

			وی در بررسی مکتب های حدیثی از مکتب حدیثی مدینه به دوره طلایی یاد می‌کند<ref>ر.ک: متن کتاب، ص 19</ref>و شکل‌گیری مکتب روایی کوفه را به دوران امام باقر (ع) و امام صادق (ع) مربوط می‌داند.<ref>ر.ک: همان، ص 73</ref>در باور او شکوفایی مکتب بغداد به دوران قدرت آل بویه(448ق –332ق) بازمی‌گردد.<ref>ر.ک: همان، ص 120</ref>مکتب قم با ابراهیم بن هاشم(260ق) و فرزندش علی بن ابراهیم(328ق) و سپس، احمد بن محمد بن خالد برقی اوج می‌گیرد.<ref>ر.ک: همان، ص 176</ref>مصنف با تردید برای شهر حله مکتب حدیثی برمی‌شمرد چرا که در آن شهر غلبه با فقیهان بوده و رویکرد حدیثی ضعف داشته است.‏<ref>ر.ک: همان، ص 261-260</ref>مکتب حدیثی جبل عامل نیز پدیدآورندۀ علم درایة الحدیث در شیعه است.<ref>ر.ک: همان، ص 272</ref>مکتب حدیثی اصفهان به قرن یازدهم و دوازدهم بازمی‌گردد که این شهر در آن زمانه مرکز نشر حدیث شد. شیخ بهایی(1030ق) آغازگر این مکتب است.‏<ref>ر.ک: همان، ص 294</ref>مکتب حدیثی نجف با میرزا حسین نوری(320ق) در قرن سیزدهم ظهور کرده است.<ref>ر.ک: همان، ص 326</ref>پیشینه مکتب حدیثی مشهد به امین السلطان طبرسی(580ق) می‌رسد و با شیخ حر عاملی(1104ق)، میرزا مهدی اصفهانی(1365ق)، نمازی شاهرودی(1405) و محمدرضا حکیمی(1400ق) ادامه می‌یابد.‏<ref>ر.ک: همان، ص 342-334</ref>قم در دوره اخیر در مکتب حدیثی آیت الله بروجردی(1380ق) جلوه گر شده است. پایان‌بخش کتاب، مکتب حدیثی بحرین است. بحرانی ها، شیخ یوسف(1186ق)، سید هاشم(1107ق) و شیخ عبدالله چهره های شاخص آن اند.‏<ref>ر.ک: همان، ص 362-356</ref> رویکردی که بر این مکتب چیره است، بیش از آنکه نقد، تحلیل و فقه الحدیث باشد، تجمیع حدیث است.‏<ref>ر.ک: همان، ص 353</ref>

	==پانویس ==		==پانویس ==
	<references/>		<references/>
	==منابع مقاله==		==منابع مقاله==
			# مقدمه کتاب
			# متن کتاب.

	==وابسته‌ها==		==وابسته‌ها==
	{{وابسته‌ها}}		{{وابسته‌ها}}
	[[رده:کتاب‌شناسی]]		[[رده:کتاب‌شناسی]]
	[[رده:فاقد ~~مقاله~~]]		[[رده:مقالات شهریور 01 حسینی هاشمی]]
			[[رده:مقالات بازبینی نشده1]]
			[[رده:مقالات بازبینی نشده2]]
			[[رده:فاقد تصویر روی جلد1]]