من ائمة الموحدین الامام محی‌الدین بن عربی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - 'مى‏' به 'مى‌‏'

2023-03-11T20:55:30Z

جایگزینی متن - 'مى‏' به 'مى‌‏'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۰۰:۲۵
خط ۳۷:		خط ۳۷:
	نویسنده معتقد است که تصوف التزام به کتاب و سنت است و همه صوفیان کوچک و بزرگ با صدای بلند آن را فریاد می‌زنند و کتب تصوف از آن پر است. اما تصوف مدعیان امروزی، کذب محض و افتراء بر خدا و رسول است. او ادامه می‌دهد روزی از استادم «[[علی جمعه]]» که در دانشکده مطالعات اسلامی دانشگاه الازهر استاد است، پرسیدم تفاوت تصوف حقیقی و بسیاری از صوفیه امروزین چیست؟ وی جواب کاملی داد: مانند فرق بین اسلام و بسیاری از مسلمانان امروزین است.<ref>[https://noorlib.ir/book/view/15859/%D9%85%D9%86-%D8%A7%D8%A6%D9%85%D8%A9-%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%88%D8%AD%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A7%D9%84%D8%A5%D9%85%D8%A7%D9%85-%D9%85%D8%AD%D9%8A%D9%8A-%D8%A7%D9%84%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A8%D9%86-%D8%B9%D8%B1%D8%A8%D9%8A?pageNumber=14&viewType=pdf ر.ک: همان، ص14]</ref>		نویسنده معتقد است که تصوف التزام به کتاب و سنت است و همه صوفیان کوچک و بزرگ با صدای بلند آن را فریاد می‌زنند و کتب تصوف از آن پر است. اما تصوف مدعیان امروزی، کذب محض و افتراء بر خدا و رسول است. او ادامه می‌دهد روزی از استادم «[[علی جمعه]]» که در دانشکده مطالعات اسلامی دانشگاه الازهر استاد است، پرسیدم تفاوت تصوف حقیقی و بسیاری از صوفیه امروزین چیست؟ وی جواب کاملی داد: مانند فرق بین اسلام و بسیاری از مسلمانان امروزین است.<ref>[https://noorlib.ir/book/view/15859/%D9%85%D9%86-%D8%A7%D8%A6%D9%85%D8%A9-%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%88%D8%AD%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A7%D9%84%D8%A5%D9%85%D8%A7%D9%85-%D9%85%D8%AD%D9%8A%D9%8A-%D8%A7%D9%84%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A8%D9%86-%D8%B9%D8%B1%D8%A8%D9%8A?pageNumber=14&viewType=pdf ر.ک: همان، ص14]</ref>

	نویسنده هجمه اهل زمان خود به [[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] را با ذکر حدیثی از رسول‌الله(ص) موردنقد قرار داده است. آنحضرت در پاسخ به پرسش از شهادت فرمود: آفتاب را ~~مى‏بينى؟~~ هرگاه موضوع به همين روشنى بود شهادت بده و گرنه خوددارى كن. معنای این کلام این است که مسلمان جایز نیست که علیه مسلمان عالِم، شهادت دهد و به‌مجرداینکه در کتابی از کتبش مطلبی را دید که شایسته او نیست یا نسبتش به او صحیح نیست یا معنای آنچه به او نسبت داده شده یا گفته شده را نفهمید، به دروغ به او نسبت دهد. پس هرگاه حقیقت برایش آشکار شد باید از سخن خود بازگردد. و کسی آبروی علمای مسلمین را نمی‌ریزد مگر کسی که جاهل به دینش باشد.		نویسنده هجمه اهل زمان خود به [[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] را با ذکر حدیثی از رسول‌الله(ص) موردنقد قرار داده است. آنحضرت در پاسخ به پرسش از شهادت فرمود: آفتاب را مى‌‏بينى؟ هرگاه موضوع به همين روشنى بود شهادت بده و گرنه خوددارى كن. معنای این کلام این است که مسلمان جایز نیست که علیه مسلمان عالِم، شهادت دهد و به‌مجرداینکه در کتابی از کتبش مطلبی را دید که شایسته او نیست یا نسبتش به او صحیح نیست یا معنای آنچه به او نسبت داده شده یا گفته شده را نفهمید، به دروغ به او نسبت دهد. پس هرگاه حقیقت برایش آشکار شد باید از سخن خود بازگردد. و کسی آبروی علمای مسلمین را نمی‌ریزد مگر کسی که جاهل به دینش باشد.

	وی همچنین در تأیید سخن خود به روایت پرمغزی از [[امام علی علیه‌السلام\|امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب(ع)]] اشاره می‌کند. روزی شخصی از امام درحالی‌که بر منبر کوفه بود مسئله‌ای پرسید. آنحضرت فرمود: نمی‌دانم. سائل گفت: این [منبر کوفه] جایگاه کسی که می‌گوید نمی‌‌دانم نیست. [[امام علی علیه‌السلام\|امام علی(ع)]] فرمود: بلی، به خداوند سوگند این مکان کسی است که می‌گوید نمی‌دانم. و اما کسی که نمی‌دانم را نمی‌گوید [و به همه‌چیز عالم است] مکان ندارد. منظور آنحضرت خداوند متعال بود<ref>[https://noorlib.ir/book/view/15859/%D9%85%D9%86-%D8%A7%D8%A6%D9%85%D8%A9-%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%88%D8%AD%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A7%D9%84%D8%A5%D9%85%D8%A7%D9%85-%D9%85%D8%AD%D9%8A%D9%8A-%D8%A7%D9%84%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A8%D9%86-%D8%B9%D8%B1%D8%A8%D9%8A?pageNumber=29&viewType=pdf ر.ک: همان، ص30-29]</ref>‏		وی همچنین در تأیید سخن خود به روایت پرمغزی از [[امام علی علیه‌السلام\|امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب(ع)]] اشاره می‌کند. روزی شخصی از امام درحالی‌که بر منبر کوفه بود مسئله‌ای پرسید. آنحضرت فرمود: نمی‌دانم. سائل گفت: این [منبر کوفه] جایگاه کسی که می‌گوید نمی‌‌دانم نیست. [[امام علی علیه‌السلام\|امام علی(ع)]] فرمود: بلی، به خداوند سوگند این مکان کسی است که می‌گوید نمی‌دانم. و اما کسی که نمی‌دانم را نمی‌گوید [و به همه‌چیز عالم است] مکان ندارد. منظور آنحضرت خداوند متعال بود<ref>[https://noorlib.ir/book/view/15859/%D9%85%D9%86-%D8%A7%D8%A6%D9%85%D8%A9-%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%88%D8%AD%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A7%D9%84%D8%A5%D9%85%D8%A7%D9%85-%D9%85%D8%AD%D9%8A%D9%8A-%D8%A7%D9%84%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A8%D9%86-%D8%B9%D8%B1%D8%A8%D9%8A?pageNumber=29&viewType=pdf ر.ک: همان، ص30-29]</ref>‏

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'زبان =عربي ' به 'زبان =عربی '

2022-08-05T20:21:46Z

جایگزینی متن - 'زبان =عربي ' به 'زبان =عربی '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۵۱
خط ۸:		خط ۸:
	[[حسن، سعد]] (مصحح)		[[حسن، سعد]] (مصحح)
	\|زبان		\|زبان
	\| زبان =~~عربي~~		\| زبان =عربی
	\| کد کنگره =‏‎‏/‎‏م‎‏3‎‏م‎‏8 / 280/9 BP		\| کد کنگره =‏‎‏/‎‏م‎‏3‎‏م‎‏8 / 280/9 BP
	\| موضوع = ابن عربي، محمد بن علي، 560 - 638ق. - نقد و تفسير		\| موضوع = ابن عربي، محمد بن علي، 560 - 638ق. - نقد و تفسير

Hbaghizadeh@noornet.net در ‏۱۵ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۶

2022-03-15T18:46:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۱۶
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	\| شابک =977-254-058-4		\| شابک =977-254-058-4
	\| تعداد جلد =1		\| تعداد جلد =1
	\| کتابخانۀ دیجیتال نور =		\| کتابخانۀ دیجیتال نور =15859
	\| کتابخوان همراه نور =		\| کتابخوان همراه نور =
	\| کد پدیدآور =08434-08435		\| کد پدیدآور =08434-08435
خط ۳۳:		خط ۳۳:

	==گزارش محتوا==		==گزارش محتوا==
	کتاب با طرح عنوان حرکات تصوف در قاره آفریقا آغاز شده است. در این راستا از کتاب «[[انتشار الاسلام فی القارة الافریقیة]]» نوشته [[حسن ابراهیم حسن]] در معرفی فرق قادریه، شاذلیه، رحمانیه، سامانیه و رفاعیه استفاده شده است.<ref>ر.ک: متن کتاب، ص13-12</ref>‏.		کتاب با طرح عنوان حرکات تصوف در قاره آفریقا آغاز شده است. در این راستا از کتاب «[[انتشار الاسلام فی القارة الافریقیة]]» نوشته [[حسن ابراهیم حسن]] در معرفی فرق قادریه، شاذلیه، رحمانیه، سامانیه و رفاعیه استفاده شده است.<ref>[https://noorlib.ir/book/view/15859/%D9%85%D9%86-%D8%A7%D8%A6%D9%85%D8%A9-%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%88%D8%AD%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A7%D9%84%D8%A5%D9%85%D8%A7%D9%85-%D9%85%D8%AD%D9%8A%D9%8A-%D8%A7%D9%84%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A8%D9%86-%D8%B9%D8%B1%D8%A8%D9%8A?pageNumber=12&viewType=pdf ر.ک: متن کتاب، ص13-12]</ref>‏.

	نویسنده معتقد است که تصوف التزام به کتاب و سنت است و همه صوفیان کوچک و بزرگ با صدای بلند آن را فریاد می‌زنند و کتب تصوف از آن پر است. اما تصوف مدعیان امروزی، کذب محض و افتراء بر خدا و رسول است. او ادامه می‌دهد روزی از استادم «[[علی جمعه]]» که در دانشکده مطالعات اسلامی دانشگاه الازهر استاد است، پرسیدم تفاوت تصوف حقیقی و بسیاری از صوفیه امروزین چیست؟ وی جواب کاملی داد: مانند فرق بین اسلام و بسیاری از مسلمانان امروزین است.<ref>ر.ک: همان، ص14</ref>		نویسنده معتقد است که تصوف التزام به کتاب و سنت است و همه صوفیان کوچک و بزرگ با صدای بلند آن را فریاد می‌زنند و کتب تصوف از آن پر است. اما تصوف مدعیان امروزی، کذب محض و افتراء بر خدا و رسول است. او ادامه می‌دهد روزی از استادم «[[علی جمعه]]» که در دانشکده مطالعات اسلامی دانشگاه الازهر استاد است، پرسیدم تفاوت تصوف حقیقی و بسیاری از صوفیه امروزین چیست؟ وی جواب کاملی داد: مانند فرق بین اسلام و بسیاری از مسلمانان امروزین است.<ref>[https://noorlib.ir/book/view/15859/%D9%85%D9%86-%D8%A7%D8%A6%D9%85%D8%A9-%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%88%D8%AD%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A7%D9%84%D8%A5%D9%85%D8%A7%D9%85-%D9%85%D8%AD%D9%8A%D9%8A-%D8%A7%D9%84%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A8%D9%86-%D8%B9%D8%B1%D8%A8%D9%8A?pageNumber=14&viewType=pdf ر.ک: همان، ص14]</ref>

	نویسنده هجمه اهل زمان خود به [[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] را با ذکر حدیثی از رسول‌الله(ص) موردنقد قرار داده است. آنحضرت در پاسخ به پرسش از شهادت فرمود: آفتاب را مى‏بينى؟ هرگاه موضوع به همين روشنى بود شهادت بده و گرنه خوددارى كن. معنای این کلام این است که مسلمان جایز نیست که علیه مسلمان عالِم، شهادت دهد و به‌مجرداینکه در کتابی از کتبش مطلبی را دید که شایسته او نیست یا نسبتش به او صحیح نیست یا معنای آنچه به او نسبت داده شده یا گفته شده را نفهمید، به دروغ به او نسبت دهد. پس هرگاه حقیقت برایش آشکار شد باید از سخن خود بازگردد. و کسی آبروی علمای مسلمین را نمی‌ریزد مگر کسی که جاهل به دینش باشد.		نویسنده هجمه اهل زمان خود به [[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] را با ذکر حدیثی از رسول‌الله(ص) موردنقد قرار داده است. آنحضرت در پاسخ به پرسش از شهادت فرمود: آفتاب را مى‏بينى؟ هرگاه موضوع به همين روشنى بود شهادت بده و گرنه خوددارى كن. معنای این کلام این است که مسلمان جایز نیست که علیه مسلمان عالِم، شهادت دهد و به‌مجرداینکه در کتابی از کتبش مطلبی را دید که شایسته او نیست یا نسبتش به او صحیح نیست یا معنای آنچه به او نسبت داده شده یا گفته شده را نفهمید، به دروغ به او نسبت دهد. پس هرگاه حقیقت برایش آشکار شد باید از سخن خود بازگردد. و کسی آبروی علمای مسلمین را نمی‌ریزد مگر کسی که جاهل به دینش باشد.

	وی همچنین در تأیید سخن خود به روایت پرمغزی از [[امام علی علیه‌السلام\|امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب(ع)]] اشاره می‌کند. روزی شخصی از امام درحالی‌که بر منبر کوفه بود مسئله‌ای پرسید. آنحضرت فرمود: نمی‌دانم. سائل گفت: این [منبر کوفه] جایگاه کسی که می‌گوید نمی‌‌دانم نیست. [[امام علی علیه‌السلام\|امام علی(ع)]] فرمود: بلی، به خداوند سوگند این مکان کسی است که می‌گوید نمی‌دانم. و اما کسی که نمی‌دانم را نمی‌گوید [و به همه‌چیز عالم است] مکان ندارد. منظور آنحضرت خداوند متعال بود<ref>ر.ک: همان، ص30-29</ref>‏		وی همچنین در تأیید سخن خود به روایت پرمغزی از [[امام علی علیه‌السلام\|امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب(ع)]] اشاره می‌کند. روزی شخصی از امام درحالی‌که بر منبر کوفه بود مسئله‌ای پرسید. آنحضرت فرمود: نمی‌دانم. سائل گفت: این [منبر کوفه] جایگاه کسی که می‌گوید نمی‌‌دانم نیست. [[امام علی علیه‌السلام\|امام علی(ع)]] فرمود: بلی، به خداوند سوگند این مکان کسی است که می‌گوید نمی‌دانم. و اما کسی که نمی‌دانم را نمی‌گوید [و به همه‌چیز عالم است] مکان ندارد. منظور آنحضرت خداوند متعال بود<ref>[https://noorlib.ir/book/view/15859/%D9%85%D9%86-%D8%A7%D8%A6%D9%85%D8%A9-%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%88%D8%AD%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A7%D9%84%D8%A5%D9%85%D8%A7%D9%85-%D9%85%D8%AD%D9%8A%D9%8A-%D8%A7%D9%84%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A8%D9%86-%D8%B9%D8%B1%D8%A8%D9%8A?pageNumber=29&viewType=pdf ر.ک: همان، ص30-29]</ref>‏

	هر علمی زبانی دارد که علمای آن علم به آن زبان سخن می‌گویند؛ و البته همه انسان‌ها نمی‌توانند به زبان هر علمی سخن بگویند مگر آنکه مدخل‌ها‌، محتوا، رموز و اشارات آن علم را بدانند. [[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] نیز به زبان خاصی سخن می‌گفته که مختص خود اوست. [[ابن عطاءالله سکندری]] در گفتگویش با ابن تیمیه در دانشگاه الازهر به این مطلب اشاره کرده است و بین آن دو گفتگوی طولانی رخ داده که علامه [[محمد زکی ابراهیم]] در کتابش «[[اصول الوصول]]» آن را ذکر کرده است. و از جمله اینکه به او می‌گوید: «[[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] زبان خاصی دارد». و معروف است که به رمز و اشاره سخن می‌گفته است. رمز و اشاره زبانی است که بسیاری از علما به دلیلی به آن سخن می‌گفته‌اند.<ref>ر.ک: همان، ص82</ref>‏		هر علمی زبانی دارد که علمای آن علم به آن زبان سخن می‌گویند؛ و البته همه انسان‌ها نمی‌توانند به زبان هر علمی سخن بگویند مگر آنکه مدخل‌ها‌، محتوا، رموز و اشارات آن علم را بدانند. [[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] نیز به زبان خاصی سخن می‌گفته که مختص خود اوست. [[ابن عطاءالله سکندری]] در گفتگویش با ابن تیمیه در دانشگاه الازهر به این مطلب اشاره کرده است و بین آن دو گفتگوی طولانی رخ داده که علامه [[محمد زکی ابراهیم]] در کتابش «[[اصول الوصول]]» آن را ذکر کرده است. و از جمله اینکه به او می‌گوید: «[[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] زبان خاصی دارد». و معروف است که به رمز و اشاره سخن می‌گفته است. رمز و اشاره زبانی است که بسیاری از علما به دلیلی به آن سخن می‌گفته‌اند.<ref>[https://noorlib.ir/book/view/15859/%D9%85%D9%86-%D8%A7%D8%A6%D9%85%D8%A9-%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%88%D8%AD%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A7%D9%84%D8%A5%D9%85%D8%A7%D9%85-%D9%85%D8%AD%D9%8A%D9%8A-%D8%A7%D9%84%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A8%D9%86-%D8%B9%D8%B1%D8%A8%D9%8A?pageNumber=82&viewType=pdf ر.ک: همان، ص82]</ref>‏

	نویسنده سپس مطالبی از فتوحات [[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] گزینش کرده و با ذکر عنوان مطرح می‌کند. به‌عنوان‌مثال تحت عنوان «ختم الاولیاء علی الاطلاق» به موضوع خاتم اولیاء می‌پردازد. او معتقد است که خداوند عیسی بن مریم(ع) را در آخرالزمان نازل می‌کند و او به شرع محمد(ص) در امتش حکم می‌کند. او سپس از کتاب «عنقاء مغرب» خود نام برده که در آن از «مهدی» موعود که در کلام رسول‌الله(ص) آمده سخن گفته است.<ref>ر.ک: همان، ص99</ref>‏		نویسنده سپس مطالبی از فتوحات [[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] گزینش کرده و با ذکر عنوان مطرح می‌کند. به‌عنوان‌مثال تحت عنوان «ختم الاولیاء علی الاطلاق» به موضوع خاتم اولیاء می‌پردازد. او معتقد است که خداوند عیسی بن مریم(ع) را در آخرالزمان نازل می‌کند و او به شرع محمد(ص) در امتش حکم می‌کند. او سپس از کتاب «عنقاء مغرب» خود نام برده که در آن از «مهدی» موعود که در کلام رسول‌الله(ص) آمده سخن گفته است.<ref>[https://noorlib.ir/book/view/15859/%D9%85%D9%86-%D8%A7%D8%A6%D9%85%D8%A9-%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%88%D8%AD%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A7%D9%84%D8%A5%D9%85%D8%A7%D9%85-%D9%85%D8%AD%D9%8A%D9%8A-%D8%A7%D9%84%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A8%D9%86-%D8%B9%D8%B1%D8%A8%D9%8A?pageNumber=99&viewType=pdf ر.ک: همان، ص99]</ref>‏

	[[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] در یکی از نامه‌هایش به پسرعمویش علی بن عبدالله بن محمد بن عربی -که نسخه خطی آن در کتابخانه الازهر موجود است- به موضوع خلق قرآن و رد دیدگاه معتزله پرداخته است.<ref>ر.ک: همان، ص107</ref>		[[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] در یکی از نامه‌هایش به پسرعمویش علی بن عبدالله بن محمد بن عربی -که نسخه خطی آن در کتابخانه الازهر موجود است- به موضوع خلق قرآن و رد دیدگاه معتزله پرداخته است.<ref>[https://noorlib.ir/book/view/15859/%D9%85%D9%86-%D8%A7%D8%A6%D9%85%D8%A9-%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%88%D8%AD%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A7%D9%84%D8%A5%D9%85%D8%A7%D9%85-%D9%85%D8%AD%D9%8A%D9%8A-%D8%A7%D9%84%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A8%D9%86-%D8%B9%D8%B1%D8%A8%D9%8A?pageNumber=107&viewType=pdf ر.ک: همان، ص107]</ref>

	نویسنده در بخش دیگری از مباحث کتاب به موضوع علم غیب پرداخته و به نقل از [[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] می‌نویسد: بدان که غیب بر دو قسم است: غیبی که هیچ‌گاه دانسته نمی‌شود که هویت حق و نسبت او به ما و نسبت ما به اوست. دانستن این غیب امکان ندارد و تا ابد دانسته نمی‌شود. قسم دوم غیب اضافی است که برای یکی مشهود و برای دیگری پوشیده است. دقیق‌ترین آن مشاهده موجود توسط خود اوست که برای هر کس غیر خودش پوشیده است.<ref>ر.ک: همان، ص134</ref>‏.		نویسنده در بخش دیگری از مباحث کتاب به موضوع علم غیب پرداخته و به نقل از [[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] می‌نویسد: بدان که غیب بر دو قسم است: غیبی که هیچ‌گاه دانسته نمی‌شود که هویت حق و نسبت او به ما و نسبت ما به اوست. دانستن این غیب امکان ندارد و تا ابد دانسته نمی‌شود. قسم دوم غیب اضافی است که برای یکی مشهود و برای دیگری پوشیده است. دقیق‌ترین آن مشاهده موجود توسط خود اوست که برای هر کس غیر خودش پوشیده است.<ref>[https://noorlib.ir/book/view/15859/%D9%85%D9%86-%D8%A7%D8%A6%D9%85%D8%A9-%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%88%D8%AD%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A7%D9%84%D8%A5%D9%85%D8%A7%D9%85-%D9%85%D8%AD%D9%8A%D9%8A-%D8%A7%D9%84%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A8%D9%86-%D8%B9%D8%B1%D8%A8%D9%8A?pageNumber=134&viewType=pdf ر.ک: همان، ص134]</ref>‏.

	او معتقد است که هر علمی در دنیا برای انسان حاصل می‌شود از علم به خداوند، حضرت محمد(ص) آن را می‌داند<ref>ر.ک: همان، ص135</ref>‏.		او معتقد است که هر علمی در دنیا برای انسان حاصل می‌شود از علم به خداوند، حضرت محمد(ص) آن را می‌داند<ref>[https://noorlib.ir/book/view/15859/%D9%85%D9%86-%D8%A7%D8%A6%D9%85%D8%A9-%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%88%D8%AD%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A7%D9%84%D8%A5%D9%85%D8%A7%D9%85-%D9%85%D8%AD%D9%8A%D9%8A-%D8%A7%D9%84%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A8%D9%86-%D8%B9%D8%B1%D8%A8%D9%8A?pageNumber=135&viewType=pdf ر.ک: همان، ص135]</ref>‏.

	[[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] ادب را چهار قسم ‌می‌داند: ادب شریعت که ادب الهی است و متولی آن خداوند است و تعلیمش به وحی و الهام است؛ ادب خدمت که خداوند کیفیت ادب در خدمتش را برای ما تشریع کرده است؛ ادب حق که همان ادب با حق در پیروی اوست و ادب حقیقت که ترک ادب به فنای در خداوند و رد همه‌چیز به اوست.<ref>ر.ک: همان، ص148-147</ref>‏		[[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] ادب را چهار قسم ‌می‌داند: ادب شریعت که ادب الهی است و متولی آن خداوند است و تعلیمش به وحی و الهام است؛ ادب خدمت که خداوند کیفیت ادب در خدمتش را برای ما تشریع کرده است؛ ادب حق که همان ادب با حق در پیروی اوست و ادب حقیقت که ترک ادب به فنای در خداوند و رد همه‌چیز به اوست.<ref>[https://noorlib.ir/book/view/15859/%D9%85%D9%86-%D8%A7%D8%A6%D9%85%D8%A9-%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%88%D8%AD%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A7%D9%84%D8%A5%D9%85%D8%A7%D9%85-%D9%85%D8%AD%D9%8A%D9%8A-%D8%A7%D9%84%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A8%D9%86-%D8%B9%D8%B1%D8%A8%D9%8A?pageNumber=147&viewType=pdf ر.ک: همان، ص148-147]</ref>‏

	و در تبیین «ان الحق هو عین الوجود» می‌نویسد: بدان که خداوند موصوف به وجود است و هیچ‌یک از ممکنات با او موصوف به وجود نیست. بلکه می‌گویم: «ان الحق هو عین الوجود» که همان سخن رسول‌الله(ص) است: «خداوند بود و چیزی با او نبود».<ref>ر.ک: همان، ص158</ref>‏ این کلام رسول‌الله(ص) باز در صفحه 179 تشریح شده است.		و در تبیین «ان الحق هو عین الوجود» می‌نویسد: بدان که خداوند موصوف به وجود است و هیچ‌یک از ممکنات با او موصوف به وجود نیست. بلکه می‌گویم: «ان الحق هو عین الوجود» که همان سخن رسول‌الله(ص) است: «خداوند بود و چیزی با او نبود».<ref>[https://noorlib.ir/book/view/15859/%D9%85%D9%86-%D8%A7%D8%A6%D9%85%D8%A9-%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%88%D8%AD%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A7%D9%84%D8%A5%D9%85%D8%A7%D9%85-%D9%85%D8%AD%D9%8A%D9%8A-%D8%A7%D9%84%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A8%D9%86-%D8%B9%D8%B1%D8%A8%D9%8A?pageNumber=158&viewType=pdf ر.ک: همان، ص158]</ref>‏ این کلام رسول‌الله(ص) باز در صفحه 179 تشریح شده است.

	نویسنده در انتهای کتاب تشویق به آشنایی به کتب [[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] می‌کند: «با تمام توان فریاد می‌زنم: هر کس جایگاه کتابی از کتب [[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] را در خبری که ذکر کردم بشناسد و اسامی آنها را از کشف الظنون و دیگر کتب مختص این کار بشناسد، این کار را باید انجام دهد و جزای او با پروردگار است».<ref>ر.ک: همان، ص185</ref>‏		نویسنده در انتهای کتاب تشویق به آشنایی به کتب [[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] می‌کند: «با تمام توان فریاد می‌زنم: هر کس جایگاه کتابی از کتب [[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] را در خبری که ذکر کردم بشناسد و اسامی آنها را از کشف الظنون و دیگر کتب مختص این کار بشناسد، این کار را باید انجام دهد و جزای او با پروردگار است».<ref>[https://noorlib.ir/book/view/15859/%D9%85%D9%86-%D8%A7%D8%A6%D9%85%D8%A9-%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%88%D8%AD%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A7%D9%84%D8%A5%D9%85%D8%A7%D9%85-%D9%85%D8%AD%D9%8A%D9%8A-%D8%A7%D9%84%D8%AF%D9%8A%D9%86-%D8%A8%D9%86-%D8%B9%D8%B1%D8%A8%D9%8A?pageNumber=185&viewType=pdf ر.ک: همان، ص185]</ref>‏

	==وضعیت کتاب==		==وضعیت کتاب==

Hbaghizadeh@noornet.net در ‏۱۵ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۳۹

2022-03-15T18:39:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۰۹
خط ۷۴:		خط ۷۴:

	[[رده:کتاب‌شناسی]]		[[رده:کتاب‌شناسی]]
	[[رده:~~مقالات جدید~~]]
			[[رده:اسلام، عرفان، غیره]]

			[[رده:تصوف و عرفان]]

			[[رده:طبقات، تراجم، کتب مناقب]]
			[[رده:اسفند(1400)]]

Hbaghizadeh@noornet.net در ‏۱۵ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۳۷

2022-03-15T18:37:10Z

Yqorbani@noornet.net: صفحه‌ای تازه حاوی «{{جعبه اطلاعات کتاب | تصویر =NUR15859J1.jpg | عنوان =من ائمة الموحدین الامام محی‌الدی...» ایجاد کرد

2022-03-15T08:11:34Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{جعبه اطلاعات کتاب | تصویر =NUR15859J1.jpg | عنوان =من ائمة الموحدین الامام محی‌الدی...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{جعبه اطلاعات کتاب
| تصویر =NUR15859J1.jpg
| عنوان =من ائمة الموحدین الامام محی‌الدین بن عربی
| عنوان‌های دیگر =
|پدیدآورندگان
| پدیدآوران = [[محمود، عبدالرحمن حسن]] (نویسنده)

[[حسن، سعد]] (مصحح)
|زبان
| زبان =عربي
| کد کنگره =‏‎‏/‎‏م‎‏3‎‏م‎‏8 / 280/9 BP
| موضوع = ابن عربي، محمد بن علي، 560 - 638ق. - نقد و تفسير
|ناشر
| ناشر =عالم الفکر
| مکان نشر =مصر - قاهره
| سال نشر = 1419ق. = 1998م.

| کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE15859AUTOMATIONCODE
| چاپ =چاپ يکم
| شابک =977-254-058-4
| تعداد جلد =1
| کتابخانۀ دیجیتال نور =
| کتابخوان همراه نور =
| کد پدیدآور =08434-08435
| پس از =
| پیش از =
}}

'''من ائمة الموحدین الامام محی‌الدین بن عربی'''، اثر عبدالرحمن حسن محمود (معاصر) به بررسی آراء و افکار محیی‌الدین بن عربی (متوفی 638ق) اختصاص دارد. این اثر در یک جلد به زبان عربی نگارش شده است.

==ساختار==
کتاب با مقدمه نویسنده آغاز شده است. مباحث کتاب بدون تبویب و فصل‌بندی خاصی به طرح آراء ابن عربی به‌ویژه از فتوحات مکیه پرداخته و به ایرادات وارد بر ابن عربی پرداخته است.

==گزارش محتوا==
کتاب با طرح عنوان حرکات تصوف در قاره آفریقا آغاز شده است. در این راستا از کتاب «انتشار الاسلام فی القارة الافریقیة» نوشته حسن ابراهیم حسن در معرفی فرق قادریه، شاذلیه، رحمانیه، سامانیه و رفاعیه استفاده شده است.<ref>ر.ک: متن کتاب، ص13-12</ref>‏.

نویسنده معتقد است که تصوف التزام به کتاب و سنت است و همه صوفیان کوچک و بزرگ با صدای بلند آن را فریاد می‌زنند و کتب تصوف از آن پر است. اما تصوف مدعیان امروزی، کذب محض و افتراء بر خدا و رسول است. او ادامه می‌دهد روزی از استادم «علی جمعه» که در دانشکده مطالعات اسلامی دانشگاه الازهر استاد است، پرسیدم تفاوت تصوف حقیقی و بسیاری از صوفیه امروزین چیست؟ وی جواب کاملی داد: مانند فرق بین اسلام و بسیاری از مسلمانان امروزین است.<ref>ر.ک: همان، ص14</ref>

نویسنده هجمه اهل زمان خود به ابن عربی را با ذکر حدیثی از رسول‌الله(ص) موردنقد قرار داده است. آنحضرت در پاسخ به پرسش از شهادت فرمود: آفتاب را مى‏بينى؟ هرگاه موضوع به همين روشنى بود شهادت بده و گرنه خوددارى كن. معنای این کلام این است که مسلمان جایز نیست که علیه مسلمان عالِم، شهادت دهد و به‌مجرداینکه در کتابی از کتبش مطلبی را دید که شایسته او نیست یا نسبتش به او صحیح نیست یا معنای آنچه به او نسبت داده شده یا گفته شده را نفهمید، به دروغ به او نسبت دهد. پس هرگاه حقیقت برایش آشکار شد باید از سخن خود بازگردد. و کسی آبروی علمای مسلمین را نمی‌ریزد مگر کسی که جاهل به دینش باشد.

وی همچنین در تأیید سخن خود به روایت پرمغزی از امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب(ع) اشاره می‌کند. روزی شخصی از امام درحالی‌که بر منبر کوفه بود مسئله‌ای پرسید. آنحضرت فرمود: نمی‌دانم. سائل گفت: این [منبر کوفه] جایگاه کسی که می‌گوید نمی‌‌دانم نیست. امام علی(ع) فرمود: بلی، به خداوند سوگند این مکان کسی است که می‌گوید نمی‌دانم. و اما کسی که نمی‌دانم را نمی‌گوید [و به همه‌چیز عالم است] مکان ندارد. منظور آنحضرت خداوند متعال بود<ref>ر.ک: همان، ص30-29</ref>‏

هر علمی زبانی دارد که علمای آن علم به آن زبان سخن می‌گویند؛ و البته همه انسان‌ها نمی‌توانند به زبان هر علمی سخن بگویند مگر آنکه مدخل‌ها‌، محتوا، رموز و اشارات آن علم را بدانند. ابن عربی نیز به زبان خاصی سخن می‌گفته که مختص خود اوست. ابن عطاءالله سکندری در گفتگویش با ابن تیمیه در دانشگاه الازهر به این مطلب اشاره کرده است و بین آن دو گفتگوی طولانی رخ داده که علامه محمد زکی ابراهیم در کتابش «اصول الوصول» آن را ذکر کرده است. و از جمله اینکه به او می‌گوید: «ابن عربی زبان خاصی دارد». و معروف است که به رمز و اشاره سخن می‌گفته است. رمز و اشاره زبانی است که بسیاری از علما به دلیلی به آن سخن می‌گفته‌اند.<ref>ر.ک: همان، ص82</ref>‏

نویسنده سپس مطالبی از فتوحات ابن عربی گزینش کرده و با ذکر عنوان مطرح می‌کند. به‌عنوان‌مثال تحت عنوان «ختم الاولیاء علی الاطلاق» به موضوع خاتم اولیاء می‌پردازد. او معتقد است که خداوند عیسی بن مریم(ع) را در آخرالزمان نازل می‌کند و او به شرع محمد(ص) در امتش حکم می‌کند. او سپس از کتاب «عنقاء مغرب» خود نام برده که در آن از «مهدی» موعود که در کلام رسول‌الله(ص) آمده سخن گفته است.<ref>ر.ک: همان، ص99</ref>‏

ابن عربی در یکی از نامه‌هایش به پسرعمویش علی بن عبدالله بن محمد بن عربی -که نسخه خطی آن در کتابخانه الازهر موجود است- به موضوع خلق قرآن و رد دیدگاه معتزله پرداخته است.<ref>ر.ک: همان، ص107</ref>

نویسنده در بخش دیگری از مباحث کتاب به موضوع علم غیب پرداخته و به نقل از ابن عربی می‌نویسد: بدان که غیب بر دو قسم است: غیبی که هیچ‌گاه دانسته نمی‌شود که هویت حق و نسبت او به ما و نسبت ما به اوست. دانستن این غیب امکان ندارد و تا ابد دانسته نمی‌شود. قسم دوم غیب اضافی است که برای یکی مشهود و برای دیگری پوشیده است. دقیق‌ترین آن مشاهده موجود توسط خود اوست که برای هر کس غیر خودش پوشیده است.<ref>ر.ک: همان، ص134</ref>‏.

او معتقد است که هر علمی در دنیا برای انسان حاصل می‌شود از علم به خداوند، حضرت محمد(ص) آن را می‌داند<ref>ر.ک: همان، ص135</ref>‏.

ابن عربی ادب را چهار قسم ‌می‌داند: ادب شریعت که ادب الهی است و متولی آن خداوند است و تعلیمش به وحی و الهام است؛ ادب خدمت که خداوند کیفیت ادب در خدمتش را برای ما تشریع کرده است؛ ادب حق که همان ادب با حق در پیروی اوست و ادب حقیقت که ترک ادب به فنای در خداوند و رد همه‌چیز به اوست.<ref>ر.ک: همان، ص148-147</ref>‏

و در تبیین «ان الحق هو عین الوجود» می‌نویسد: بدان که خداوند موصوف به وجود است و هیچ‌یک از ممکنات با او موصوف به وجود نیست. بلکه می‌گویم: «ان الحق هو عین الوجود» که همان سخن رسول‌الله(ص) است: «خداوند بود و چیزی با او نبود».<ref>ر.ک: همان، ص158</ref>‏ این کلام رسول‌الله(ص) باز در صفحه 179 تشریح شده است.

نویسنده در انتهای کتاب تشویق به آشنایی به کتب ابن عربی می‌کند: «با تمام توان فریاد می‌زنم: هر کس جایگاه کتابی از کتب ابن عربی را در خبری که ذکر کردم بشناسد و اسامی آنها را از کشف الظنون و دیگر کتب مختص این کار بشناسد، این کار را باید انجام دهد و جزای او با پروردگار است».<ref>ر.ک: همان، ص185</ref>‏

==وضعیت کتاب==
معنا و معرفی برخی الفاظ و اعلام و توضیح برخی عبارات در پاورقی‌های کتاب ذکر شده است.

فهرست مطالب در انتهای کتاب ذکر شده است.

==پانویس==
<references/>

==منابع مقاله==
مقدمه و متن کتاب.

==وابسته‌ها==
{{وابسته‌ها}}

[[رده:کتاب‌شناسی]]
[[رده:مقالات جدید]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۰۷
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	}}		}}

	'''من ائمة الموحدین الامام محی‌الدین بن عربی'''، اثر عبدالرحمن حسن محمود (معاصر) به بررسی آراء و افکار محیی‌الدین بن عربی (متوفی 638ق) اختصاص دارد. این اثر در یک جلد به زبان عربی نگارش شده است.		'''من ائمة الموحدین الامام محی‌الدین بن عربی'''، اثر [[محمود، عبدالرحمن حسن\|عبدالرحمن حسن محمود]] (معاصر) به بررسی آراء و افکار [[ابن عربی، محمد بن علی\|محیی‌الدین بن عربی]] (متوفی 638ق) اختصاص دارد. این اثر در یک جلد به زبان عربی نگارش شده است.

	==ساختار==		==ساختار==
	کتاب با مقدمه نویسنده آغاز شده است. مباحث کتاب بدون تبویب و فصل‌بندی خاصی به طرح آراء ابن عربی به‌ویژه از فتوحات مکیه پرداخته و به ایرادات وارد بر ابن عربی پرداخته است.		کتاب با مقدمه نویسنده آغاز شده است. مباحث کتاب بدون تبویب و فصل‌بندی خاصی به طرح آراء [[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] به‌ویژه از فتوحات مکیه پرداخته و به ایرادات وارد بر [[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] پرداخته است.

	==گزارش محتوا==		==گزارش محتوا==
	کتاب با طرح عنوان حرکات تصوف در قاره آفریقا آغاز شده است. در این راستا از کتاب ~~«انتشار~~ الاسلام فی القارة ~~الافریقیة»~~ نوشته حسن ابراهیم حسن در معرفی فرق قادریه، شاذلیه، رحمانیه، سامانیه و رفاعیه استفاده شده است.<ref>ر.ک: متن کتاب، ص13-12</ref>‏.		کتاب با طرح عنوان حرکات تصوف در قاره آفریقا آغاز شده است. در این راستا از کتاب «[[انتشار الاسلام فی القارة الافریقیة]]» نوشته [[حسن ابراهیم حسن]] در معرفی فرق قادریه، شاذلیه، رحمانیه، سامانیه و رفاعیه استفاده شده است.<ref>ر.ک: متن کتاب، ص13-12</ref>‏.

	نویسنده معتقد است که تصوف التزام به کتاب و سنت است و همه صوفیان کوچک و بزرگ با صدای بلند آن را فریاد می‌زنند و کتب تصوف از آن پر است. اما تصوف مدعیان امروزی، کذب محض و افتراء بر خدا و رسول است. او ادامه می‌دهد روزی از استادم ~~«علی جمعه»~~ که در دانشکده مطالعات اسلامی دانشگاه الازهر استاد است، پرسیدم تفاوت تصوف حقیقی و بسیاری از صوفیه امروزین چیست؟ وی جواب کاملی داد: مانند فرق بین اسلام و بسیاری از مسلمانان امروزین است.<ref>ر.ک: همان، ص14</ref>		نویسنده معتقد است که تصوف التزام به کتاب و سنت است و همه صوفیان کوچک و بزرگ با صدای بلند آن را فریاد می‌زنند و کتب تصوف از آن پر است. اما تصوف مدعیان امروزی، کذب محض و افتراء بر خدا و رسول است. او ادامه می‌دهد روزی از استادم «[[علی جمعه]]» که در دانشکده مطالعات اسلامی دانشگاه الازهر استاد است، پرسیدم تفاوت تصوف حقیقی و بسیاری از صوفیه امروزین چیست؟ وی جواب کاملی داد: مانند فرق بین اسلام و بسیاری از مسلمانان امروزین است.<ref>ر.ک: همان، ص14</ref>

	نویسنده هجمه اهل زمان خود به ابن عربی را با ذکر حدیثی از رسول‌الله(ص) موردنقد قرار داده است. آنحضرت در پاسخ به پرسش از شهادت فرمود: آفتاب را مى‏بينى؟ هرگاه موضوع به همين روشنى بود شهادت بده و گرنه خوددارى كن. معنای این کلام این است که مسلمان جایز نیست که علیه مسلمان عالِم، شهادت دهد و به‌مجرداینکه در کتابی از کتبش مطلبی را دید که شایسته او نیست یا نسبتش به او صحیح نیست یا معنای آنچه به او نسبت داده شده یا گفته شده را نفهمید، به دروغ به او نسبت دهد. پس هرگاه حقیقت برایش آشکار شد باید از سخن خود بازگردد. و کسی آبروی علمای مسلمین را نمی‌ریزد مگر کسی که جاهل به دینش باشد.		نویسنده هجمه اهل زمان خود به [[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] را با ذکر حدیثی از رسول‌الله(ص) موردنقد قرار داده است. آنحضرت در پاسخ به پرسش از شهادت فرمود: آفتاب را مى‏بينى؟ هرگاه موضوع به همين روشنى بود شهادت بده و گرنه خوددارى كن. معنای این کلام این است که مسلمان جایز نیست که علیه مسلمان عالِم، شهادت دهد و به‌مجرداینکه در کتابی از کتبش مطلبی را دید که شایسته او نیست یا نسبتش به او صحیح نیست یا معنای آنچه به او نسبت داده شده یا گفته شده را نفهمید، به دروغ به او نسبت دهد. پس هرگاه حقیقت برایش آشکار شد باید از سخن خود بازگردد. و کسی آبروی علمای مسلمین را نمی‌ریزد مگر کسی که جاهل به دینش باشد.

	وی همچنین در تأیید سخن خود به روایت پرمغزی از امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب(ع) اشاره می‌کند. روزی شخصی از امام درحالی‌که بر منبر کوفه بود مسئله‌ای پرسید. آنحضرت فرمود: نمی‌دانم. سائل گفت: این [منبر کوفه] جایگاه کسی که می‌گوید نمی‌‌دانم نیست. امام علی(ع) فرمود: بلی، به خداوند سوگند این مکان کسی است که می‌گوید نمی‌دانم. و اما کسی که نمی‌دانم را نمی‌گوید [و به همه‌چیز عالم است] مکان ندارد. منظور آنحضرت خداوند متعال بود<ref>ر.ک: همان، ص30-29</ref>‏		وی همچنین در تأیید سخن خود به روایت پرمغزی از [[امام علی علیه‌السلام\|امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب(ع)]] اشاره می‌کند. روزی شخصی از امام درحالی‌که بر منبر کوفه بود مسئله‌ای پرسید. آنحضرت فرمود: نمی‌دانم. سائل گفت: این [منبر کوفه] جایگاه کسی که می‌گوید نمی‌‌دانم نیست. [[امام علی علیه‌السلام\|امام علی(ع)]] فرمود: بلی، به خداوند سوگند این مکان کسی است که می‌گوید نمی‌دانم. و اما کسی که نمی‌دانم را نمی‌گوید [و به همه‌چیز عالم است] مکان ندارد. منظور آنحضرت خداوند متعال بود<ref>ر.ک: همان، ص30-29</ref>‏

	هر علمی زبانی دارد که علمای آن علم به آن زبان سخن می‌گویند؛ و البته همه انسان‌ها نمی‌توانند به زبان هر علمی سخن بگویند مگر آنکه مدخل‌ها‌، محتوا، رموز و اشارات آن علم را بدانند. ابن عربی نیز به زبان خاصی سخن می‌گفته که مختص خود اوست. ابن عطاءالله سکندری در گفتگویش با ابن تیمیه در دانشگاه الازهر به این مطلب اشاره کرده است و بین آن دو گفتگوی طولانی رخ داده که علامه محمد زکی ابراهیم در کتابش ~~«اصول الوصول»~~ آن را ذکر کرده است. و از جمله اینکه به او می‌گوید: ~~«ابن~~ عربی زبان خاصی دارد». و معروف است که به رمز و اشاره سخن می‌گفته است. رمز و اشاره زبانی است که بسیاری از علما به دلیلی به آن سخن می‌گفته‌اند.<ref>ر.ک: همان، ص82</ref>‏		هر علمی زبانی دارد که علمای آن علم به آن زبان سخن می‌گویند؛ و البته همه انسان‌ها نمی‌توانند به زبان هر علمی سخن بگویند مگر آنکه مدخل‌ها‌، محتوا، رموز و اشارات آن علم را بدانند. [[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] نیز به زبان خاصی سخن می‌گفته که مختص خود اوست. [[ابن عطاءالله سکندری]] در گفتگویش با ابن تیمیه در دانشگاه الازهر به این مطلب اشاره کرده است و بین آن دو گفتگوی طولانی رخ داده که علامه [[محمد زکی ابراهیم]] در کتابش «[[اصول الوصول]]» آن را ذکر کرده است. و از جمله اینکه به او می‌گوید: «[[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] زبان خاصی دارد». و معروف است که به رمز و اشاره سخن می‌گفته است. رمز و اشاره زبانی است که بسیاری از علما به دلیلی به آن سخن می‌گفته‌اند.<ref>ر.ک: همان، ص82</ref>‏

	نویسنده سپس مطالبی از فتوحات ابن عربی گزینش کرده و با ذکر عنوان مطرح می‌کند. به‌عنوان‌مثال تحت عنوان «ختم الاولیاء علی الاطلاق» به موضوع خاتم اولیاء می‌پردازد. او معتقد است که خداوند عیسی بن مریم(ع) را در آخرالزمان نازل می‌کند و او به شرع محمد(ص) در امتش حکم می‌کند. او سپس از کتاب «عنقاء مغرب» خود نام برده که در آن از «مهدی» موعود که در کلام رسول‌الله(ص) آمده سخن گفته است.<ref>ر.ک: همان، ص99</ref>‏		نویسنده سپس مطالبی از فتوحات [[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] گزینش کرده و با ذکر عنوان مطرح می‌کند. به‌عنوان‌مثال تحت عنوان «ختم الاولیاء علی الاطلاق» به موضوع خاتم اولیاء می‌پردازد. او معتقد است که خداوند عیسی بن مریم(ع) را در آخرالزمان نازل می‌کند و او به شرع محمد(ص) در امتش حکم می‌کند. او سپس از کتاب «عنقاء مغرب» خود نام برده که در آن از «مهدی» موعود که در کلام رسول‌الله(ص) آمده سخن گفته است.<ref>ر.ک: همان، ص99</ref>‏

	ابن عربی در یکی از نامه‌هایش به پسرعمویش علی بن عبدالله بن محمد بن عربی -که نسخه خطی آن در کتابخانه الازهر موجود است- به موضوع خلق قرآن و رد دیدگاه معتزله پرداخته است.<ref>ر.ک: همان، ص107</ref>		[[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] در یکی از نامه‌هایش به پسرعمویش علی بن عبدالله بن محمد بن عربی -که نسخه خطی آن در کتابخانه الازهر موجود است- به موضوع خلق قرآن و رد دیدگاه معتزله پرداخته است.<ref>ر.ک: همان، ص107</ref>

	نویسنده در بخش دیگری از مباحث کتاب به موضوع علم غیب پرداخته و به نقل از ابن عربی می‌نویسد: بدان که غیب بر دو قسم است: غیبی که هیچ‌گاه دانسته نمی‌شود که هویت حق و نسبت او به ما و نسبت ما به اوست. دانستن این غیب امکان ندارد و تا ابد دانسته نمی‌شود. قسم دوم غیب اضافی است که برای یکی مشهود و برای دیگری پوشیده است. دقیق‌ترین آن مشاهده موجود توسط خود اوست که برای هر کس غیر خودش پوشیده است.<ref>ر.ک: همان، ص134</ref>‏.		نویسنده در بخش دیگری از مباحث کتاب به موضوع علم غیب پرداخته و به نقل از [[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] می‌نویسد: بدان که غیب بر دو قسم است: غیبی که هیچ‌گاه دانسته نمی‌شود که هویت حق و نسبت او به ما و نسبت ما به اوست. دانستن این غیب امکان ندارد و تا ابد دانسته نمی‌شود. قسم دوم غیب اضافی است که برای یکی مشهود و برای دیگری پوشیده است. دقیق‌ترین آن مشاهده موجود توسط خود اوست که برای هر کس غیر خودش پوشیده است.<ref>ر.ک: همان، ص134</ref>‏.

	او معتقد است که هر علمی در دنیا برای انسان حاصل می‌شود از علم به خداوند، حضرت محمد(ص) آن را می‌داند<ref>ر.ک: همان، ص135</ref>‏.		او معتقد است که هر علمی در دنیا برای انسان حاصل می‌شود از علم به خداوند، حضرت محمد(ص) آن را می‌داند<ref>ر.ک: همان، ص135</ref>‏.

	ابن عربی ادب را چهار قسم ‌می‌داند: ادب شریعت که ادب الهی است و متولی آن خداوند است و تعلیمش به وحی و الهام است؛ ادب خدمت که خداوند کیفیت ادب در خدمتش را برای ما تشریع کرده است؛ ادب حق که همان ادب با حق در پیروی اوست و ادب حقیقت که ترک ادب به فنای در خداوند و رد همه‌چیز به اوست.<ref>ر.ک: همان، ص148-147</ref>‏		[[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] ادب را چهار قسم ‌می‌داند: ادب شریعت که ادب الهی است و متولی آن خداوند است و تعلیمش به وحی و الهام است؛ ادب خدمت که خداوند کیفیت ادب در خدمتش را برای ما تشریع کرده است؛ ادب حق که همان ادب با حق در پیروی اوست و ادب حقیقت که ترک ادب به فنای در خداوند و رد همه‌چیز به اوست.<ref>ر.ک: همان، ص148-147</ref>‏

	و در تبیین «ان الحق هو عین الوجود» می‌نویسد: بدان که خداوند موصوف به وجود است و هیچ‌یک از ممکنات با او موصوف به وجود نیست. بلکه می‌گویم: «ان الحق هو عین الوجود» که همان سخن رسول‌الله(ص) است: «خداوند بود و چیزی با او نبود».<ref>ر.ک: همان، ص158</ref>‏ این کلام رسول‌الله(ص) باز در صفحه 179 تشریح شده است.		و در تبیین «ان الحق هو عین الوجود» می‌نویسد: بدان که خداوند موصوف به وجود است و هیچ‌یک از ممکنات با او موصوف به وجود نیست. بلکه می‌گویم: «ان الحق هو عین الوجود» که همان سخن رسول‌الله(ص) است: «خداوند بود و چیزی با او نبود».<ref>ر.ک: همان، ص158</ref>‏ این کلام رسول‌الله(ص) باز در صفحه 179 تشریح شده است.

	نویسنده در انتهای کتاب تشویق به آشنایی به کتب ابن عربی می‌کند: «با تمام توان فریاد می‌زنم: هر کس جایگاه کتابی از کتب ابن عربی را در خبری که ذکر کردم بشناسد و اسامی آنها را از کشف الظنون و دیگر کتب مختص این کار بشناسد، این کار را باید انجام دهد و جزای او با پروردگار است».<ref>ر.ک: همان، ص185</ref>‏		نویسنده در انتهای کتاب تشویق به آشنایی به کتب [[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] می‌کند: «با تمام توان فریاد می‌زنم: هر کس جایگاه کتابی از کتب [[ابن عربی، محمد بن علی\|ابن عربی]] را در خبری که ذکر کردم بشناسد و اسامی آنها را از کشف الظنون و دیگر کتب مختص این کار بشناسد، این کار را باید انجام دهد و جزای او با پروردگار است».<ref>ر.ک: همان، ص185</ref>‏

	==وضعیت کتاب==		==وضعیت کتاب==
خط ۶۳:		خط ۶۳:

	==پانویس==		==پانویس==
	<references/>		<references />

	==منابع مقاله==		==منابع مقاله==