شرح گلشن راز (ابن ترکه) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Hbaghizadeh: /* وابسته‌ها */

2023-01-15T12:00:12Z

وابسته‌ها

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۳۰
خط ۵۴:		خط ۵۴:

	[[گلشن راز]]		[[گلشن راز]]

			[[گلشن راز «متن و شرح»]]

	[[شرح گلشن راز (سبزواری)]]		[[شرح گلشن راز (سبزواری)]]

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'سانه' به 'سه‌گانه'

2019-09-22T17:05:07Z

جایگزینی متن - 'سانه' به 'سه‌گانه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۲۰:۳۵
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	\| چاپ =1		\| چاپ =1
	\| تعداد جلد =1		\| تعداد جلد =1
	\| کتابخانۀ دیجیتال نور =~~14961~~		\| کتابخانۀ دیجیتال نور =10254
			\| کتابخوان همراه نور =10254
	\| کد پدیدآور =		\| کد پدیدآور =
	\| پس از =		\| پس از =
خط ۴۱:		خط ۴۲:
	1. در شرح اين بيت:{{شعر}}{{ب\|''«يكى از بحر وحدت گفت انا الحق''\|2=''يكى از قرب و بعد و سير و زورق»''}}{{پایان شعر}}		1. در شرح اين بيت:{{شعر}}{{ب\|''«يكى از بحر وحدت گفت انا الحق''\|2=''يكى از قرب و بعد و سير و زورق»''}}{{پایان شعر}}

	چنين نوشته است: «يعنى يكى از اولياى خدا، به بحر وحدت رسيد كه مشاهده فناى كل موجودات است. در وجود و بقاى حق، خود را و مجموع موجودات را همچون قطره باران ديد كه به بحر چون رسيدند، وجود و تعين ايشان نماند، عين بحر شدند، به جز «انا البحر» چه گويند؛ ديگر سالك و طالب خدا چون وجود خود را در بقاى حق فانى بديد، او را زبان نماند، هر چه گويد به لسان حق گويد. دليل بر اين، قول خداست جلت عظمته: «لا يزال العبديتقرب الى بالنوافل حتى احبه فاذا احببته كنت سمعه و بصره و ~~لسانه~~ و يده و رجله فبى يسمع و بى يبصر و بى ينطق و بى يمشى»؛ حق جل جلاله، مى‌فرمايد كه دائما عبدسالك نزدیک مى‌شود به من به نوافل كه آن سلوك خاص است تا وقتى كه من او را دوست داشتم؛ چون من او را دوست داشتم، سمع و بصر و لسان او منم، پس به سمع من مى‌شنود و به بصر من مى‌بيند و به لسان من مى‌گويد، چنان‌كه [[حلاج، حسین بن منصور\|منصور حلاج]] گفت عليه الرحمة و يكى ديگر از اولياى خدا...»		چنين نوشته است: «يعنى يكى از اولياى خدا، به بحر وحدت رسيد كه مشاهده فناى كل موجودات است. در وجود و بقاى حق، خود را و مجموع موجودات را همچون قطره باران ديد كه به بحر چون رسيدند، وجود و تعين ايشان نماند، عين بحر شدند، به جز «انا البحر» چه گويند؛ ديگر سالك و طالب خدا چون وجود خود را در بقاى حق فانى بديد، او را زبان نماند، هر چه گويد به لسان حق گويد. دليل بر اين، قول خداست جلت عظمته: «لا يزال العبديتقرب الى بالنوافل حتى احبه فاذا احببته كنت سمعه و بصره و لسه‌گانه و يده و رجله فبى يسمع و بى يبصر و بى ينطق و بى يمشى»؛ حق جل جلاله، مى‌فرمايد كه دائما عبدسالك نزدیک مى‌شود به من به نوافل كه آن سلوك خاص است تا وقتى كه من او را دوست داشتم؛ چون من او را دوست داشتم، سمع و بصر و لسان او منم، پس به سمع من مى‌شنود و به بصر من مى‌بيند و به لسان من مى‌گويد، چنان‌كه [[حلاج، حسین بن منصور\|منصور حلاج]] گفت عليه الرحمة و يكى ديگر از اولياى خدا...»

	2. در تشريح اين بيت:{{شعر}}{{ب\|''سيه‌رويى ز ممكن در دو عالم''\|2=''جدا هرگز نشد و الله اعلم''}}{{پایان شعر}}		2. در تشريح اين بيت:{{شعر}}{{ب\|''سيه‌رويى ز ممكن در دو عالم''\|2=''جدا هرگز نشد و الله اعلم''}}{{پایان شعر}}

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'نويسنده' به 'نویسنده'

2018-11-10T15:44:11Z

جایگزینی متن - 'نويسنده' به 'نویسنده'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ نوامبر ۲۰۱۸، ساعت ۱۹:۱۴
خط ۴:		خط ۴:
	\| عنوان‌های دیگر =گلشن راز. شرح		\| عنوان‌های دیگر =گلشن راز. شرح
	\| پدیدآوران =		\| پدیدآوران =
	[[ترکه اصفهانی، علی بن محمد]] (~~نويسنده~~)		[[ترکه اصفهانی، علی بن محمد]] (نویسنده)

	[[دزفولیان، کاظم]] (تصحيح و تنظيم)		[[دزفولیان، کاظم]] (تصحيح و تنظيم)

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - '[[ ' به '[['

2018-10-11T06:53:28Z

جایگزینی متن - '[[ ' به '[['

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ اکتبر ۲۰۱۸، ساعت ۱۰:۲۳
خط ۶۰:		خط ۶۰:
	[[مفاتيح الإعجاز في شرح گلشن راز]]		[[مفاتيح الإعجاز في شرح گلشن راز]]

	[[ راز دل؛ شرحی بر منظومه «گلشن راز»، سروده نجم‌الدین شیخ محمود شبستری]]		[[راز دل؛ شرحی بر منظومه «گلشن راز»، سروده نجم‌الدین شیخ محمود شبستری]]

	[[ شرح گلشن راز (اردبیلی)]]		[[شرح گلشن راز (اردبیلی)]]

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - ' ' به ' '

2018-10-05T17:01:27Z

جایگزینی متن - ' ' به ' '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ اکتبر ۲۰۱۸، ساعت ۲۰:۳۱
خط ۴۱:		خط ۴۱:
	1. در شرح اين بيت:{{شعر}}{{ب\|''«يكى از بحر وحدت گفت انا الحق''\|2=''يكى از قرب و بعد و سير و زورق»''}}{{پایان شعر}}		1. در شرح اين بيت:{{شعر}}{{ب\|''«يكى از بحر وحدت گفت انا الحق''\|2=''يكى از قرب و بعد و سير و زورق»''}}{{پایان شعر}}

	چنين نوشته است: «يعنى يكى از اولياى خدا، به بحر وحدت رسيد كه مشاهده فناى كل موجودات است. در وجود و بقاى حق، خود را و مجموع موجودات را همچون قطره باران ديد كه به بحر چون رسيدند، وجود و تعين ايشان نماند، عين بحر شدند، به جز «انا البحر» چه گويند؛ ديگر سالك و طالب خدا چون وجود خود را در بقاى حق فانى بديد، او را زبان نماند، هر چه گويد به لسان حق گويد. دليل بر اين، قول خداست جلت عظمته: «لا يزال العبديتقرب الى بالنوافل حتى احبه فاذا احببته كنت سمعه و بصره و لسانه و يده و رجله فبى يسمع و بى يبصر و بى ينطق و بى يمشى»؛ حق جل جلاله، مى‌فرمايد كه دائما عبدسالك نزدیک مى‌شود به من به نوافل كه آن سلوك خاص است تا وقتى كه من او را دوست داشتم؛ چون من او را دوست داشتم، سمع و بصر و لسان او منم، پس به سمع من مى‌شنود و به بصر من مى‌بيند و به لسان من مى‌گويد، چنان‌كه [[حلاج، حسین بن منصور\|منصور حلاج]] گفت عليه الرحمة و يكى ديگر از اولياى خدا...»		چنين نوشته است: «يعنى يكى از اولياى خدا، به بحر وحدت رسيد كه مشاهده فناى كل موجودات است. در وجود و بقاى حق، خود را و مجموع موجودات را همچون قطره باران ديد كه به بحر چون رسيدند، وجود و تعين ايشان نماند، عين بحر شدند، به جز «انا البحر» چه گويند؛ ديگر سالك و طالب خدا چون وجود خود را در بقاى حق فانى بديد، او را زبان نماند، هر چه گويد به لسان حق گويد. دليل بر اين، قول خداست جلت عظمته: «لا يزال العبديتقرب الى بالنوافل حتى احبه فاذا احببته كنت سمعه و بصره و لسانه و يده و رجله فبى يسمع و بى يبصر و بى ينطق و بى يمشى»؛ حق جل جلاله، مى‌فرمايد كه دائما عبدسالك نزدیک مى‌شود به من به نوافل كه آن سلوك خاص است تا وقتى كه من او را دوست داشتم؛ چون من او را دوست داشتم، سمع و بصر و لسان او منم، پس به سمع من مى‌شنود و به بصر من مى‌بيند و به لسان من مى‌گويد، چنان‌كه [[حلاج، حسین بن منصور\|منصور حلاج]] گفت عليه الرحمة و يكى ديگر از اولياى خدا...»

	2. در تشريح اين بيت:{{شعر}}{{ب\|''سيه‌رويى ز ممكن در دو عالم''\|2=''جدا هرگز نشد و الله اعلم''}}{{پایان شعر}}		2. در تشريح اين بيت:{{شعر}}{{ب\|''سيه‌رويى ز ممكن در دو عالم''\|2=''جدا هرگز نشد و الله اعلم''}}{{پایان شعر}}

Yqorbani@noornet.net: جایگزینی متن - ' | کتابخانۀ دیجیتال نور =' به '| کتابخانۀ دیجیتال نور ='

2018-09-17T04:16:59Z

جایگزینی متن - ' | کتابخانۀ دیجیتال نور =' به '| کتابخانۀ دیجیتال نور ='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ سپتامبر ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۴۶
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	\| چاپ =1		\| چاپ =1
	\| تعداد جلد =1		\| تعداد جلد =1
	\| کتابخانۀ دیجیتال نور =14961		\| کتابخانۀ دیجیتال نور =14961
	\| کد پدیدآور =		\| کد پدیدآور =
	\| پس از =		\| پس از =

Yqorbani@noornet.net: جایگزینی متن - ' | تعداد جلد =' به '| تعداد جلد ='

2018-09-06T08:17:27Z

جایگزینی متن - ' | تعداد جلد =' به '| تعداد جلد ='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ سپتامبر ۲۰۱۸، ساعت ۱۱:۴۷
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	\| کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE10254AUTOMATIONCODE		\| کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE10254AUTOMATIONCODE
	\| چاپ =1		\| چاپ =1
	\| تعداد جلد =1		\| تعداد جلد =1
	\| کتابخانۀ دیجیتال نور =14961		\| کتابخانۀ دیجیتال نور =14961
	\| کد پدیدآور =		\| کد پدیدآور =

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - '}} '''' به '}} ''''

2018-08-25T12:34:28Z

جایگزینی متن - '}} '''' به '}} ''''

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۱۸، ساعت ۱۶:۰۴
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	\| پیش از =		\| پیش از =
	}}		}}

	'''شرح گلشن راز (ابن تركه)'''، يكى از قديمى‌ترين شروحى است كه به زبان فارسى، توسط [[ترکه اصفهانی، علی بن محمد\|صائن‌الدين، على]] بن محمد تركه اصفهانى، از علماى شيعه عصر تيموريان، بر كتاب «گلشن راز» [[شبستری، محمود\|شيخ محمود شبسترى]] نوشته شده است.		'''شرح گلشن راز (ابن تركه)'''، يكى از قديمى‌ترين شروحى است كه به زبان فارسى، توسط [[ترکه اصفهانی، علی بن محمد\|صائن‌الدين، على]] بن محمد تركه اصفهانى، از علماى شيعه عصر تيموريان، بر كتاب «گلشن راز» [[شبستری، محمود\|شيخ محمود شبسترى]] نوشته شده است.

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - '==وابسته‌ها=={{وابسته‌ها}}' به '==وابسته‌ها== {{وابسته‌ها}} '

2018-08-03T11:15:11Z

جایگزینی متن - '==وابسته‌ها=={{وابسته‌ها}}' به '==وابسته‌ها== {{وابسته‌ها}} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ اوت ۲۰۱۸، ساعت ۱۴:۴۵
خط ۴۷:		خط ۴۷:
	مى‌نويسد: «سيه‌رويى كه آن عدم ادراك اوست به حقيقت خود و وجود مطلق در دو عالم كه آن عالم حقيقى است و وحدت مطلق است و عالم كثرت كه آن وجودات خارجى است، از سالك ممكن هرگز جدا نمى‌شود، زيرا كه سالك ممكن گرد امكانى از وجود خود فانى نيفشانده و ادراكات حقيقت خود و وجود مطلق باقى نكرده، پس در هر دو عالم كه گفته شد، سيه‌رويى از وى جدا نشده باشد؛ از آن‌جا مانده و از اين‌جا رانده.»		مى‌نويسد: «سيه‌رويى كه آن عدم ادراك اوست به حقيقت خود و وجود مطلق در دو عالم كه آن عالم حقيقى است و وحدت مطلق است و عالم كثرت كه آن وجودات خارجى است، از سالك ممكن هرگز جدا نمى‌شود، زيرا كه سالك ممكن گرد امكانى از وجود خود فانى نيفشانده و ادراكات حقيقت خود و وجود مطلق باقى نكرده، پس در هر دو عالم كه گفته شد، سيه‌رويى از وى جدا نشده باشد؛ از آن‌جا مانده و از اين‌جا رانده.»

	==وابسته‌ها=={{وابسته‌ها}}		==وابسته‌ها==
			{{وابسته‌ها}}


	[[گلشن راز]]		[[گلشن راز]]

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - ' {{' به '{{'

2018-08-02T19:49:06Z

جایگزینی متن - ' {{' به '{{'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ اوت ۲۰۱۸، ساعت ۲۳:۱۹
خط ۳۸:		خط ۳۸:
	وى، ابيات «گلشن راز» را به ترتيب ذكر كرده و در ذيل هر بيتى كه محتاج به تفسير بوده، به شرح و توضيح پرداخته است. نثر وى، گر چه قديمى است، ولى به سادگى قابل فهم مى‌باشد. به نمونه‌هايى از كار وى توجه كنيد:		وى، ابيات «گلشن راز» را به ترتيب ذكر كرده و در ذيل هر بيتى كه محتاج به تفسير بوده، به شرح و توضيح پرداخته است. نثر وى، گر چه قديمى است، ولى به سادگى قابل فهم مى‌باشد. به نمونه‌هايى از كار وى توجه كنيد:

	1. در شرح اين بيت:		1. در شرح اين بيت:{{شعر}}{{ب\|''«يكى از بحر وحدت گفت انا الحق''\|2=''يكى از قرب و بعد و سير و زورق»''}}{{پایان شعر}}
	{{شعر}}
	{{ب\|''«يكى از بحر وحدت گفت انا الحق''\|2=''يكى از قرب و بعد و سير و زورق»''}}
	{{پایان شعر}}

	چنين نوشته است: «يعنى يكى از اولياى خدا، به بحر وحدت رسيد كه مشاهده فناى كل موجودات است. در وجود و بقاى حق، خود را و مجموع موجودات را همچون قطره باران ديد كه به بحر چون رسيدند، وجود و تعين ايشان نماند، عين بحر شدند، به جز «انا البحر» چه گويند؛ ديگر سالك و طالب خدا چون وجود خود را در بقاى حق فانى بديد، او را زبان نماند، هر چه گويد به لسان حق گويد. دليل بر اين، قول خداست جلت عظمته: «لا يزال العبديتقرب الى بالنوافل حتى احبه فاذا احببته كنت سمعه و بصره و لسانه و يده و رجله فبى يسمع و بى يبصر و بى ينطق و بى يمشى»؛ حق جل جلاله، مى‌فرمايد كه دائما عبدسالك نزدیک مى‌شود به من به نوافل كه آن سلوك خاص است تا وقتى كه من او را دوست داشتم؛ چون من او را دوست داشتم، سمع و بصر و لسان او منم، پس به سمع من مى‌شنود و به بصر من مى‌بيند و به لسان من مى‌گويد، چنان‌كه [[حلاج، حسین بن منصور\|منصور حلاج]] گفت عليه الرحمة و يكى ديگر از اولياى خدا...»		چنين نوشته است: «يعنى يكى از اولياى خدا، به بحر وحدت رسيد كه مشاهده فناى كل موجودات است. در وجود و بقاى حق، خود را و مجموع موجودات را همچون قطره باران ديد كه به بحر چون رسيدند، وجود و تعين ايشان نماند، عين بحر شدند، به جز «انا البحر» چه گويند؛ ديگر سالك و طالب خدا چون وجود خود را در بقاى حق فانى بديد، او را زبان نماند، هر چه گويد به لسان حق گويد. دليل بر اين، قول خداست جلت عظمته: «لا يزال العبديتقرب الى بالنوافل حتى احبه فاذا احببته كنت سمعه و بصره و لسانه و يده و رجله فبى يسمع و بى يبصر و بى ينطق و بى يمشى»؛ حق جل جلاله، مى‌فرمايد كه دائما عبدسالك نزدیک مى‌شود به من به نوافل كه آن سلوك خاص است تا وقتى كه من او را دوست داشتم؛ چون من او را دوست داشتم، سمع و بصر و لسان او منم، پس به سمع من مى‌شنود و به بصر من مى‌بيند و به لسان من مى‌گويد، چنان‌كه [[حلاج، حسین بن منصور\|منصور حلاج]] گفت عليه الرحمة و يكى ديگر از اولياى خدا...»

	2. در تشريح اين بيت:		2. در تشريح اين بيت:{{شعر}}{{ب\|''سيه‌رويى ز ممكن در دو عالم''\|2=''جدا هرگز نشد و الله اعلم''}}{{پایان شعر}}
	{{شعر}}
	{{ب\|''سيه‌رويى ز ممكن در دو عالم''\|2=''جدا هرگز نشد و الله اعلم''}}
	{{پایان شعر}}


	مى‌نويسد: «سيه‌رويى كه آن عدم ادراك اوست به حقيقت خود و وجود مطلق در دو عالم كه آن عالم حقيقى است و وحدت مطلق است و عالم كثرت كه آن وجودات خارجى است، از سالك ممكن هرگز جدا نمى‌شود، زيرا كه سالك ممكن گرد امكانى از وجود خود فانى نيفشانده و ادراكات حقيقت خود و وجود مطلق باقى نكرده، پس در هر دو عالم كه گفته شد، سيه‌رويى از وى جدا نشده باشد؛ از آن‌جا مانده و از اين‌جا رانده.»		مى‌نويسد: «سيه‌رويى كه آن عدم ادراك اوست به حقيقت خود و وجود مطلق در دو عالم كه آن عالم حقيقى است و وحدت مطلق است و عالم كثرت كه آن وجودات خارجى است، از سالك ممكن هرگز جدا نمى‌شود، زيرا كه سالك ممكن گرد امكانى از وجود خود فانى نيفشانده و ادراكات حقيقت خود و وجود مطلق باقى نكرده، پس در هر دو عالم كه گفته شد، سيه‌رويى از وى جدا نشده باشد؛ از آن‌جا مانده و از اين‌جا رانده.»

	==وابسته‌ها==		==وابسته‌ها=={{وابسته‌ها}}
	{{وابسته‌ها}}

	[[گلشن راز]]		[[گلشن راز]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ اکتبر ۲۰۱۸، ساعت ۲۰:۳۱
خط ۴۱:		خط ۴۱:
	1. در شرح اين بيت:{{شعر}}{{ب\|''«يكى از بحر وحدت گفت انا الحق''\|2=''يكى از قرب و بعد و سير و زورق»''}}{{پایان شعر}}		1. در شرح اين بيت:{{شعر}}{{ب\|''«يكى از بحر وحدت گفت انا الحق''\|2=''يكى از قرب و بعد و سير و زورق»''}}{{پایان شعر}}

	چنين نوشته است: «يعنى يكى از اولياى خدا، به بحر وحدت رسيد كه مشاهده فناى كل موجودات است. در وجود و بقاى حق، خود را و مجموع موجودات را همچون قطره باران ديد كه به بحر چون رسيدند، وجود و تعين ايشان نماند، عين بحر شدند، به جز «انا البحر» چه گويند؛ ديگر سالك و طالب خدا چون وجود خود را در بقاى حق فانى بديد، او را زبان نماند، هر چه گويد به لسان حق گويد. دليل بر اين، قول خداست جلت عظمته: «لا يزال العبديتقرب الى بالنوافل حتى احبه فاذا احببته كنت سمعه و بصره و لسانه و يده و رجله فبى يسمع و بى يبصر و بى ينطق و بى يمشى»؛ حق جل جلاله، مى‌فرمايد كه دائما عبدسالك نزدیک مى‌شود به من به نوافل كه آن سلوك خاص است تا وقتى كه من او را دوست داشتم؛ چون من او را دوست داشتم، سمع و بصر و لسان او منم، پس به سمع من مى‌شنود و به بصر من مى‌بيند و به لسان من مى‌گويد، چنان‌كه [[حلاج، حسین بن منصور\|منصور حلاج]] گفت عليه الرحمة و يكى ديگر از اولياى خدا...»		چنين نوشته است: «يعنى يكى از اولياى خدا، به بحر وحدت رسيد كه مشاهده فناى كل موجودات است. در وجود و بقاى حق، خود را و مجموع موجودات را همچون قطره باران ديد كه به بحر چون رسيدند، وجود و تعين ايشان نماند، عين بحر شدند، به جز «انا البحر» چه گويند؛ ديگر سالك و طالب خدا چون وجود خود را در بقاى حق فانى بديد، او را زبان نماند، هر چه گويد به لسان حق گويد. دليل بر اين، قول خداست جلت عظمته: «لا يزال العبديتقرب الى بالنوافل حتى احبه فاذا احببته كنت سمعه و بصره و لسانه و يده و رجله فبى يسمع و بى يبصر و بى ينطق و بى يمشى»؛ حق جل جلاله، مى‌فرمايد كه دائما عبدسالك نزدیک مى‌شود به من به نوافل كه آن سلوك خاص است تا وقتى كه من او را دوست داشتم؛ چون من او را دوست داشتم، سمع و بصر و لسان او منم، پس به سمع من مى‌شنود و به بصر من مى‌بيند و به لسان من مى‌گويد، چنان‌كه [[حلاج، حسین بن منصور\|منصور حلاج]] گفت عليه الرحمة و يكى ديگر از اولياى خدا...»

	2. در تشريح اين بيت:{{شعر}}{{ب\|''سيه‌رويى ز ممكن در دو عالم''\|2=''جدا هرگز نشد و الله اعلم''}}{{پایان شعر}}		2. در تشريح اين بيت:{{شعر}}{{ب\|''سيه‌رويى ز ممكن در دو عالم''\|2=''جدا هرگز نشد و الله اعلم''}}{{پایان شعر}}