رسائل عرفانی (مجموعه یازده رساله عرفانی) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - 'قاضی تبریزی، سید علی' به 'قاضی طباطبایی تبریزی، سید علی'

2025-10-12T19:39:41Z

جایگزینی متن - 'قاضی تبریزی، سید علی' به 'قاضی طباطبایی تبریزی، سید علی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۰۹
خط ۳۰:		خط ۳۰:

	عنوان مقالات کتاب، به ترتیب عبارتند از:		عنوان مقالات کتاب، به ترتیب عبارتند از:
	«رساله سیر و سلوک منسوب به بحرالعلوم»: برخی صحت انتساب این رساله به [[بحرالعلوم، سید محمدمهدی بن مرتضی\|بحرالعلوم]] را مورد تردید قرار داده، اما برخی از عارفان بزرگ، از جمله [[قاضی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]]، آن را متعلق به ایشان، دانسته‌اند<ref>ر.ک: همان، ص12</ref>.		«رساله سیر و سلوک منسوب به بحرالعلوم»: برخی صحت انتساب این رساله به [[بحرالعلوم، سید محمدمهدی بن مرتضی\|بحرالعلوم]] را مورد تردید قرار داده، اما برخی از عارفان بزرگ، از جمله [[قاضی طباطبایی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]]، آن را متعلق به ایشان، دانسته‌اند<ref>ر.ک: همان، ص12</ref>.

	این رساله که با زندگی‌نامه [[بحرالعلوم، سید محمدمهدی بن مرتضی\|سید بحرالعلوم]] آغاز گردیده، در دو بخش و هر بخش در چندین فصل، تنظیم شده است. نویسنده این رساله، ابتدا به طرح کلی از حقیقت سیر و سلوک الی الله و مقصد آن پرداخته، پس از شرح منازل عالم خلوص و عوالم قبل و بعد از آن، طریق سلوک و مسافرت الی الله را به تصویر کشیده است.<ref>ر.ک: متن کتاب، ص21-121</ref>.		این رساله که با زندگی‌نامه [[بحرالعلوم، سید محمدمهدی بن مرتضی\|سید بحرالعلوم]] آغاز گردیده، در دو بخش و هر بخش در چندین فصل، تنظیم شده است. نویسنده این رساله، ابتدا به طرح کلی از حقیقت سیر و سلوک الی الله و مقصد آن پرداخته، پس از شرح منازل عالم خلوص و عوالم قبل و بعد از آن، طریق سلوک و مسافرت الی الله را به تصویر کشیده است.<ref>ر.ک: متن کتاب، ص21-121</ref>.
خط ۵۰:		خط ۵۰:
	«نامه‌ها»: مجموعه نامه‌هایی است که در پاسخ طالبین راه سلوک نگاشته شده و راهنمای ایشان در مسیر بوده است. این نامه‌ها، بیانگر حالات درونی و عرفانی [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] می‌باشد که درعین‌حال، سالکان را بهره فراوان می‌بخشد<ref>ر.ک: همان، ص15</ref>.		«نامه‌ها»: مجموعه نامه‌هایی است که در پاسخ طالبین راه سلوک نگاشته شده و راهنمای ایشان در مسیر بوده است. این نامه‌ها، بیانگر حالات درونی و عرفانی [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] می‌باشد که درعین‌حال، سالکان را بهره فراوان می‌بخشد<ref>ر.ک: همان، ص15</ref>.

	«شرح حال [[قاضی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]]»: [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] در سیر و سلوک، شاگرد [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]] بوده و خود علامه، شاگرد [[قاضی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]] و او نیز، شاگرد آیت‌الله سید احمد کربلایی بود. با توجه به این که [[قاضی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]] در سلسله اساتید و مشایخ سیر و سلوک عرفان نظری و عملی مؤلف قرار دارد، بدین لحاظ سیره علمی و عملی و سخنان آن بزرگوار برای ایشان، اهمیت بسزایی داشته است. این رساله در واقع حکایات و شرح حال کوتاه [[قاضی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]] است که مؤلف از استاد خود، [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]] نقل نموده است.<ref>ر.ک: همان، ص16</ref>.		«شرح حال [[قاضی طباطبایی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]]»: [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] در سیر و سلوک، شاگرد [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]] بوده و خود علامه، شاگرد [[قاضی طباطبایی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]] و او نیز، شاگرد آیت‌الله سید احمد کربلایی بود. با توجه به این که [[قاضی طباطبایی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]] در سلسله اساتید و مشایخ سیر و سلوک عرفان نظری و عملی مؤلف قرار دارد، بدین لحاظ سیره علمی و عملی و سخنان آن بزرگوار برای ایشان، اهمیت بسزایی داشته است. این رساله در واقع حکایات و شرح حال کوتاه [[قاضی طباطبایی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]] است که مؤلف از استاد خود، [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]] نقل نموده است.<ref>ر.ک: همان، ص16</ref>.

	«دستورالعمل [[ملکی تبریزی، جواد بن شفیع\|آیت‌الله ملکی تبریزی]] به [[اصفهانی، محمدحسین\|آیت‌الله اصفهانی (کمپانی)]]»: این نامه عرفانی حاوی دستوراتی است که [[ملکی تبریزی، جواد بن شفیع\|میرزا جواد آقا ملکی]]، از استاد عرفانی خود، ملا حسن‎قلی همدانی اخذ نموده است. این وجیزه عرفانی، مزین به پاره‌ای از تعلیقات، توضیحات و بیانات [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]] و مؤلف می‌باشد<ref>ر.ک: همان، ص17</ref>.		«دستورالعمل [[ملکی تبریزی، جواد بن شفیع\|آیت‌الله ملکی تبریزی]] به [[اصفهانی، محمدحسین\|آیت‌الله اصفهانی (کمپانی)]]»: این نامه عرفانی حاوی دستوراتی است که [[ملکی تبریزی، جواد بن شفیع\|میرزا جواد آقا ملکی]]، از استاد عرفانی خود، ملا حسن‎قلی همدانی اخذ نموده است. این وجیزه عرفانی، مزین به پاره‌ای از تعلیقات، توضیحات و بیانات [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]] و مؤلف می‌باشد<ref>ر.ک: همان، ص17</ref>.

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - ' '''' به '''''

2023-07-31T11:50:12Z

جایگزینی متن - ' '''' به '''''

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۲۰
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	}}		}}

	'''رسائل عرفانی (مجموعه یازده رساله عرفانی) '''، دربردارنده یازده رساله عرفانی به زبان فارسی است که عموماًبه قلم [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] نگارش یافته و برخی نیز به قلم ایشان، تحقیق و تصحیح شده و به پانوشت‎های محققانه وی و [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]]، آراسته گردیده است.<ref>ر.ک: مقدمه ناشر، ص11</ref>.		'''رسائل عرفانی (مجموعه یازده رساله عرفانی)'''، دربردارنده یازده رساله عرفانی به زبان فارسی است که عموماًبه قلم [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] نگارش یافته و برخی نیز به قلم ایشان، تحقیق و تصحیح شده و به پانوشت‎های محققانه وی و [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]]، آراسته گردیده است.<ref>ر.ک: مقدمه ناشر، ص11</ref>.

	==ساختار==		==ساختار==

Yaalatif: +ناو

2022-04-02T09:27:18Z

+ناو

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۵۷
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	\| شابک =978-964-6399-31-0		\| شابک =978-964-6399-31-0
	\| تعداد جلد =1		\| تعداد جلد =1
	\| کتابخانۀ دیجیتال نور =~~21002~~		\| کتابخانۀ دیجیتال نور =23593
	\| کتابخوان همراه نور =23593		\| کتابخوان همراه نور =23593
	\| کد پدیدآور =		\| کد پدیدآور =
خط ۷۱:		خط ۷۱:
	==منابع مقاله==		==منابع مقاله==
	مقدمه و متن کتاب.		مقدمه و متن کتاب.
			{{تصوف و عرفان}}
	==وابسته‌ها==		==وابسته‌ها==
	{{وابسته‌ها}}		{{وابسته‌ها}}

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'بحرالعلوم، محمدمهدی بن مرتضی' به 'بحرالعلوم، سید محمدمهدی بن مرتضی'

2021-02-28T16:48:56Z

جایگزینی متن - 'بحرالعلوم، محمدمهدی بن مرتضی' به 'بحرالعلوم، سید محمدمهدی بن مرتضی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۲۰:۱۸
خط ۳۰:		خط ۳۰:

	عنوان مقالات کتاب، به ترتیب عبارتند از:		عنوان مقالات کتاب، به ترتیب عبارتند از:
	«رساله سیر و سلوک منسوب به بحرالعلوم»: برخی صحت انتساب این رساله به [[بحرالعلوم، محمدمهدی بن مرتضی\|بحرالعلوم]] را مورد تردید قرار داده، اما برخی از عارفان بزرگ، از جمله [[قاضی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]]، آن را متعلق به ایشان، دانسته‌اند<ref>ر.ک: همان، ص12</ref>.		«رساله سیر و سلوک منسوب به بحرالعلوم»: برخی صحت انتساب این رساله به [[بحرالعلوم، سید محمدمهدی بن مرتضی\|بحرالعلوم]] را مورد تردید قرار داده، اما برخی از عارفان بزرگ، از جمله [[قاضی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]]، آن را متعلق به ایشان، دانسته‌اند<ref>ر.ک: همان، ص12</ref>.

	این رساله که با زندگی‌نامه [[بحرالعلوم، محمدمهدی بن مرتضی\|سید بحرالعلوم]] آغاز گردیده، در دو بخش و هر بخش در چندین فصل، تنظیم شده است. نویسنده این رساله، ابتدا به طرح کلی از حقیقت سیر و سلوک الی الله و مقصد آن پرداخته، پس از شرح منازل عالم خلوص و عوالم قبل و بعد از آن، طریق سلوک و مسافرت الی الله را به تصویر کشیده است.<ref>ر.ک: متن کتاب، ص21-121</ref>.		این رساله که با زندگی‌نامه [[بحرالعلوم، سید محمدمهدی بن مرتضی\|سید بحرالعلوم]] آغاز گردیده، در دو بخش و هر بخش در چندین فصل، تنظیم شده است. نویسنده این رساله، ابتدا به طرح کلی از حقیقت سیر و سلوک الی الله و مقصد آن پرداخته، پس از شرح منازل عالم خلوص و عوالم قبل و بعد از آن، طریق سلوک و مسافرت الی الله را به تصویر کشیده است.<ref>ر.ک: متن کتاب، ص21-121</ref>.

	[[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] با تحقیقات فراوان و مشاهده نسخه‌های متعدد، این رساله را تصحیح نموده و نیز تعلیقه‌هایی را که عموماًشرح روایات و بیان پاره‌ای از نکات کلیدی رساله می‌باشد، در پاورقی بدان افزوده است.<ref>ر.ک: مقدمه ناشر، ص12</ref>.		[[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] با تحقیقات فراوان و مشاهده نسخه‌های متعدد، این رساله را تصحیح نموده و نیز تعلیقه‌هایی را که عموماًشرح روایات و بیان پاره‌ای از نکات کلیدی رساله می‌باشد، در پاورقی بدان افزوده است.<ref>ر.ک: مقدمه ناشر، ص12</ref>.

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'قاضی تبریزی، علی' به 'قاضی تبریزی، سید علی'

2021-01-22T07:56:25Z

جایگزینی متن - 'قاضی تبریزی، علی' به 'قاضی تبریزی، سید علی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژانویهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۱:۲۶
خط ۳۰:		خط ۳۰:

	عنوان مقالات کتاب، به ترتیب عبارتند از:		عنوان مقالات کتاب، به ترتیب عبارتند از:
	«رساله سیر و سلوک منسوب به بحرالعلوم»: برخی صحت انتساب این رساله به [[بحرالعلوم، محمدمهدی بن مرتضی\|بحرالعلوم]] را مورد تردید قرار داده، اما برخی از عارفان بزرگ، از جمله [[قاضی تبریزی، علی\|آیت‌الله قاضی]]، آن را متعلق به ایشان، دانسته‌اند<ref>ر.ک: همان، ص12</ref>.		«رساله سیر و سلوک منسوب به بحرالعلوم»: برخی صحت انتساب این رساله به [[بحرالعلوم، محمدمهدی بن مرتضی\|بحرالعلوم]] را مورد تردید قرار داده، اما برخی از عارفان بزرگ، از جمله [[قاضی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]]، آن را متعلق به ایشان، دانسته‌اند<ref>ر.ک: همان، ص12</ref>.

	این رساله که با زندگی‌نامه [[بحرالعلوم، محمدمهدی بن مرتضی\|سید بحرالعلوم]] آغاز گردیده، در دو بخش و هر بخش در چندین فصل، تنظیم شده است. نویسنده این رساله، ابتدا به طرح کلی از حقیقت سیر و سلوک الی الله و مقصد آن پرداخته، پس از شرح منازل عالم خلوص و عوالم قبل و بعد از آن، طریق سلوک و مسافرت الی الله را به تصویر کشیده است.<ref>ر.ک: متن کتاب، ص21-121</ref>.		این رساله که با زندگی‌نامه [[بحرالعلوم، محمدمهدی بن مرتضی\|سید بحرالعلوم]] آغاز گردیده، در دو بخش و هر بخش در چندین فصل، تنظیم شده است. نویسنده این رساله، ابتدا به طرح کلی از حقیقت سیر و سلوک الی الله و مقصد آن پرداخته، پس از شرح منازل عالم خلوص و عوالم قبل و بعد از آن، طریق سلوک و مسافرت الی الله را به تصویر کشیده است.<ref>ر.ک: متن کتاب، ص21-121</ref>.
خط ۵۰:		خط ۵۰:
	«نامه‌ها»: مجموعه نامه‌هایی است که در پاسخ طالبین راه سلوک نگاشته شده و راهنمای ایشان در مسیر بوده است. این نامه‌ها، بیانگر حالات درونی و عرفانی [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] می‌باشد که درعین‌حال، سالکان را بهره فراوان می‌بخشد<ref>ر.ک: همان، ص15</ref>.		«نامه‌ها»: مجموعه نامه‌هایی است که در پاسخ طالبین راه سلوک نگاشته شده و راهنمای ایشان در مسیر بوده است. این نامه‌ها، بیانگر حالات درونی و عرفانی [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] می‌باشد که درعین‌حال، سالکان را بهره فراوان می‌بخشد<ref>ر.ک: همان، ص15</ref>.

	«شرح حال [[قاضی تبریزی، علی\|آیت‌الله قاضی]]»: [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] در سیر و سلوک، شاگرد [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]] بوده و خود علامه، شاگرد [[قاضی تبریزی، علی\|آیت‌الله قاضی]] و او نیز، شاگرد آیت‌الله سید احمد کربلایی بود. با توجه به این که [[قاضی تبریزی، علی\|آیت‌الله قاضی]] در سلسله اساتید و مشایخ سیر و سلوک عرفان نظری و عملی مؤلف قرار دارد، بدین لحاظ سیره علمی و عملی و سخنان آن بزرگوار برای ایشان، اهمیت بسزایی داشته است. این رساله در واقع حکایات و شرح حال کوتاه [[قاضی تبریزی، علی\|آیت‌الله قاضی]] است که مؤلف از استاد خود، [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]] نقل نموده است.<ref>ر.ک: همان، ص16</ref>.		«شرح حال [[قاضی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]]»: [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] در سیر و سلوک، شاگرد [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]] بوده و خود علامه، شاگرد [[قاضی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]] و او نیز، شاگرد آیت‌الله سید احمد کربلایی بود. با توجه به این که [[قاضی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]] در سلسله اساتید و مشایخ سیر و سلوک عرفان نظری و عملی مؤلف قرار دارد، بدین لحاظ سیره علمی و عملی و سخنان آن بزرگوار برای ایشان، اهمیت بسزایی داشته است. این رساله در واقع حکایات و شرح حال کوتاه [[قاضی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]] است که مؤلف از استاد خود، [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]] نقل نموده است.<ref>ر.ک: همان، ص16</ref>.

	«دستورالعمل [[ملکی تبریزی، جواد بن شفیع\|آیت‌الله ملکی تبریزی]] به [[اصفهانی، محمدحسین\|آیت‌الله اصفهانی (کمپانی)]]»: این نامه عرفانی حاوی دستوراتی است که [[ملکی تبریزی، جواد بن شفیع\|میرزا جواد آقا ملکی]]، از استاد عرفانی خود، ملا حسن‎قلی همدانی اخذ نموده است. این وجیزه عرفانی، مزین به پاره‌ای از تعلیقات، توضیحات و بیانات [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]] و مؤلف می‌باشد<ref>ر.ک: همان، ص17</ref>.		«دستورالعمل [[ملکی تبریزی، جواد بن شفیع\|آیت‌الله ملکی تبریزی]] به [[اصفهانی، محمدحسین\|آیت‌الله اصفهانی (کمپانی)]]»: این نامه عرفانی حاوی دستوراتی است که [[ملکی تبریزی، جواد بن شفیع\|میرزا جواد آقا ملکی]]، از استاد عرفانی خود، ملا حسن‎قلی همدانی اخذ نموده است. این وجیزه عرفانی، مزین به پاره‌ای از تعلیقات، توضیحات و بیانات [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]] و مؤلف می‌باشد<ref>ر.ک: همان، ص17</ref>.

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'طباطبایی، محمدحسین' به 'طباطبایی، سید محمدحسین'

2021-01-02T07:22:03Z

جایگزینی متن - 'طباطبایی، محمدحسین' به 'طباطبایی، سید محمدحسین'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژانویهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۰:۵۲
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	}}		}}

	'''رسائل عرفانی (مجموعه یازده رساله عرفانی) '''، دربردارنده یازده رساله عرفانی به زبان فارسی است که عموماًبه قلم [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] نگارش یافته و برخی نیز به قلم ایشان، تحقیق و تصحیح شده و به پانوشت‎های محققانه وی و [[طباطبایی، محمدحسین\|علامه طباطبایی]]، آراسته گردیده است.<ref>ر.ک: مقدمه ناشر، ص11</ref>.		'''رسائل عرفانی (مجموعه یازده رساله عرفانی) '''، دربردارنده یازده رساله عرفانی به زبان فارسی است که عموماًبه قلم [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] نگارش یافته و برخی نیز به قلم ایشان، تحقیق و تصحیح شده و به پانوشت‎های محققانه وی و [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]]، آراسته گردیده است.<ref>ر.ک: مقدمه ناشر، ص11</ref>.

	==ساختار==		==ساختار==
خط ۳۸:		خط ۳۸:
	«رساله نور وحدت»: نویسنده این رساله، خواجه عبدالله، معروف به خواجه حوراء و متخلص به مغربی است. این رساله، درباره توحید و دستورالعمل سالکین بوده که در سال 1153 نگاشته شده است. اساس سیر و سلوک توحیدی نویسنده، چنانکه از متن این رساله روشن می‌شود، بر معرفت نفس در پرتو فکر، ذکر و مراقبه موحدانه است. معارف توحیدی ناب این رساله عرفانی می‌تواند طالبان و تشنگان طریق توحید و ولایت را سیراب نماید<ref>ر.ک: همان، ص13</ref>.		«رساله نور وحدت»: نویسنده این رساله، خواجه عبدالله، معروف به خواجه حوراء و متخلص به مغربی است. این رساله، درباره توحید و دستورالعمل سالکین بوده که در سال 1153 نگاشته شده است. اساس سیر و سلوک توحیدی نویسنده، چنانکه از متن این رساله روشن می‌شود، بر معرفت نفس در پرتو فکر، ذکر و مراقبه موحدانه است. معارف توحیدی ناب این رساله عرفانی می‌تواند طالبان و تشنگان طریق توحید و ولایت را سیراب نماید<ref>ر.ک: همان، ص13</ref>.

	این رساله، دربردارنده پاره‌ای از دستورهای سیر و سلوک فکری است برای رفع اثنینیت و انیت موهوم و رساندن سالک به توحید خالص. این رساله، مزین است به تعلیقات [[طباطبایی، محمدحسین\|علامه طباطبایی]] که با حرف «ط» مشخص شده است و تعلیقات [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] که در پایان آن‌ها، حرف «پ» ذکر شده است.<ref>ر.ک: همان</ref>.		این رساله، دربردارنده پاره‌ای از دستورهای سیر و سلوک فکری است برای رفع اثنینیت و انیت موهوم و رساندن سالک به توحید خالص. این رساله، مزین است به تعلیقات [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]] که با حرف «ط» مشخص شده است و تعلیقات [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] که در پایان آن‌ها، حرف «پ» ذکر شده است.<ref>ر.ک: همان</ref>.

	«نکته‌های ناب از [[بهجت، محمدتقی\|آیت‌الله بهجت]]»: غرض از گردآوری این مجموعه، ذکر مختصری از حالات، کمالات و گفتار [[بهجت، محمدتقی\|آیت‌الله محمدتقی بهجت]] می‌باشد<ref>ر.ک: متن کتاب، ص155</ref>.		«نکته‌های ناب از [[بهجت، محمدتقی\|آیت‌الله بهجت]]»: غرض از گردآوری این مجموعه، ذکر مختصری از حالات، کمالات و گفتار [[بهجت، محمدتقی\|آیت‌الله محمدتقی بهجت]] می‌باشد<ref>ر.ک: متن کتاب، ص155</ref>.
خط ۵۰:		خط ۵۰:
	«نامه‌ها»: مجموعه نامه‌هایی است که در پاسخ طالبین راه سلوک نگاشته شده و راهنمای ایشان در مسیر بوده است. این نامه‌ها، بیانگر حالات درونی و عرفانی [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] می‌باشد که درعین‌حال، سالکان را بهره فراوان می‌بخشد<ref>ر.ک: همان، ص15</ref>.		«نامه‌ها»: مجموعه نامه‌هایی است که در پاسخ طالبین راه سلوک نگاشته شده و راهنمای ایشان در مسیر بوده است. این نامه‌ها، بیانگر حالات درونی و عرفانی [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] می‌باشد که درعین‌حال، سالکان را بهره فراوان می‌بخشد<ref>ر.ک: همان، ص15</ref>.

	«شرح حال [[قاضی تبریزی، علی\|آیت‌الله قاضی]]»: [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] در سیر و سلوک، شاگرد [[طباطبایی، محمدحسین\|علامه طباطبایی]] بوده و خود علامه، شاگرد [[قاضی تبریزی، علی\|آیت‌الله قاضی]] و او نیز، شاگرد آیت‌الله سید احمد کربلایی بود. با توجه به این که [[قاضی تبریزی، علی\|آیت‌الله قاضی]] در سلسله اساتید و مشایخ سیر و سلوک عرفان نظری و عملی مؤلف قرار دارد، بدین لحاظ سیره علمی و عملی و سخنان آن بزرگوار برای ایشان، اهمیت بسزایی داشته است. این رساله در واقع حکایات و شرح حال کوتاه [[قاضی تبریزی، علی\|آیت‌الله قاضی]] است که مؤلف از استاد خود، [[طباطبایی، محمدحسین\|علامه طباطبایی]] نقل نموده است.<ref>ر.ک: همان، ص16</ref>.		«شرح حال [[قاضی تبریزی، علی\|آیت‌الله قاضی]]»: [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] در سیر و سلوک، شاگرد [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]] بوده و خود علامه، شاگرد [[قاضی تبریزی، علی\|آیت‌الله قاضی]] و او نیز، شاگرد آیت‌الله سید احمد کربلایی بود. با توجه به این که [[قاضی تبریزی، علی\|آیت‌الله قاضی]] در سلسله اساتید و مشایخ سیر و سلوک عرفان نظری و عملی مؤلف قرار دارد، بدین لحاظ سیره علمی و عملی و سخنان آن بزرگوار برای ایشان، اهمیت بسزایی داشته است. این رساله در واقع حکایات و شرح حال کوتاه [[قاضی تبریزی، علی\|آیت‌الله قاضی]] است که مؤلف از استاد خود، [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]] نقل نموده است.<ref>ر.ک: همان، ص16</ref>.

	«دستورالعمل [[ملکی تبریزی، جواد بن شفیع\|آیت‌الله ملکی تبریزی]] به [[اصفهانی، محمدحسین\|آیت‌الله اصفهانی (کمپانی)]]»: این نامه عرفانی حاوی دستوراتی است که [[ملکی تبریزی، جواد بن شفیع\|میرزا جواد آقا ملکی]]، از استاد عرفانی خود، ملا حسن‎قلی همدانی اخذ نموده است. این وجیزه عرفانی، مزین به پاره‌ای از تعلیقات، توضیحات و بیانات [[طباطبایی، محمدحسین\|علامه طباطبایی]] و مؤلف می‌باشد<ref>ر.ک: همان، ص17</ref>.		«دستورالعمل [[ملکی تبریزی، جواد بن شفیع\|آیت‌الله ملکی تبریزی]] به [[اصفهانی، محمدحسین\|آیت‌الله اصفهانی (کمپانی)]]»: این نامه عرفانی حاوی دستوراتی است که [[ملکی تبریزی، جواد بن شفیع\|میرزا جواد آقا ملکی]]، از استاد عرفانی خود، ملا حسن‎قلی همدانی اخذ نموده است. این وجیزه عرفانی، مزین به پاره‌ای از تعلیقات، توضیحات و بیانات [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]] و مؤلف می‌باشد<ref>ر.ک: همان، ص17</ref>.

	«گزیده دیوان ابن فارض»: دیوان ابن فارض که در زبان عربی، نظیر دیوان حافظ در زبان فارسی است، فراز و نشیب بسیار دارد و پاره‌ای از ابیات آن، بسیار شورانگیز است. مؤلف ابیاتی از اشعار او را که در آن‌ها، تذکر و یا تنبه برای سالکین است، گزینش نموده و سپس این اشعار به قلم یکی از شاگردان برجسته ایشان، به فارسی ترجمه شده است.<ref>ر.ک: همان، ص18</ref>.		«گزیده دیوان ابن فارض»: دیوان ابن فارض که در زبان عربی، نظیر دیوان حافظ در زبان فارسی است، فراز و نشیب بسیار دارد و پاره‌ای از ابیات آن، بسیار شورانگیز است. مؤلف ابیاتی از اشعار او را که در آن‌ها، تذکر و یا تنبه برای سالکین است، گزینش نموده و سپس این اشعار به قلم یکی از شاگردان برجسته ایشان، به فارسی ترجمه شده است.<ref>ر.ک: همان، ص18</ref>.

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - '==وابسته‌ها== ' به '==وابسته‌ها== {{وابسته‌ها}} '

2020-12-08T22:22:27Z

جایگزینی متن - '==وابسته‌ها== ' به '==وابسته‌ها== {{وابسته‌ها}} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ دسامبر ۲۰۲۰، ساعت ۰۱:۵۲
خط ۷۳:		خط ۷۳:

	==وابسته‌ها==		==وابسته‌ها==
			{{وابسته‌ها}}

	[[رده:کتاب‌شناسی]]		[[رده:کتاب‌شناسی]]

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'رده: 25 آبان الی 24 آذر' به ''

2020-06-09T04:17:14Z

جایگزینی متن - 'رده: 25 آبان الی 24 آذر' به ''

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۰۷:۴۷
خط ۷۸:		خط ۷۸:
	[[رده:تصوف و عرفان]]		[[رده:تصوف و عرفان]]
	[[رده:مباحث خاص تصوف و عرفان]]		[[رده:مباحث خاص تصوف و عرفان]]
	~~[[رده: 25 آبان الی 24 آذر]]~~

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'ت‎پ' به 'ت‌پ'

2020-06-07T15:28:44Z

جایگزینی متن - 'ت‎پ' به 'ت‌پ'

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'ح‎ش' به 'ح‌ش'

2020-02-08T05:57:11Z

جایگزینی متن - 'ح‎ش' به 'ح‌ش'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۹:۲۷
خط ۵۶:		خط ۵۶:
	«گزیده دیوان ابن فارض»: دیوان ابن فارض که در زبان عربی، نظیر دیوان حافظ در زبان فارسی است، فراز و نشیب بسیار دارد و پاره‌ای از ابیات آن، بسیار شورانگیز است. مؤلف ابیاتی از اشعار او را که در آن‌ها، تذکر و یا تنبه برای سالکین است، گزینش نموده و سپس این اشعار به قلم یکی از شاگردان برجسته ایشان، به فارسی ترجمه شده است.<ref>ر.ک: همان، ص18</ref>.		«گزیده دیوان ابن فارض»: دیوان ابن فارض که در زبان عربی، نظیر دیوان حافظ در زبان فارسی است، فراز و نشیب بسیار دارد و پاره‌ای از ابیات آن، بسیار شورانگیز است. مؤلف ابیاتی از اشعار او را که در آن‌ها، تذکر و یا تنبه برای سالکین است، گزینش نموده و سپس این اشعار به قلم یکی از شاگردان برجسته ایشان، به فارسی ترجمه شده است.<ref>ر.ک: همان، ص18</ref>.

	«رساله منطق الطیر و دو رساله دیگر»: این رساله، برگردان اشعار دیوان منطق الطیر [[عطار، محمد بن ابراهیم\|عطار نیشابوری]]، از نظم به نثر، با روشی بدیع و هنرمندانه است و به‌تناسب هریک از موضوعات ~~مطرح‎شده،~~ اشعاری از دیوان خواجه حافظ، در پانوشت گنجانده شده است. مؤلف در این رساله، مراحل سلوک را از آغاز تا پایان، به تصویر کشیده و موانع سیر را گوشزد کرده است. ایشان مطالعه این رساله را در هر سال یک بار، به سالکان توصیه می‌نمودند<ref>ر.ک: همان، ص19</ref>.		«رساله منطق الطیر و دو رساله دیگر»: این رساله، برگردان اشعار دیوان منطق الطیر [[عطار، محمد بن ابراهیم\|عطار نیشابوری]]، از نظم به نثر، با روشی بدیع و هنرمندانه است و به‌تناسب هریک از موضوعات مطرح‌شده، اشعاری از دیوان خواجه حافظ، در پانوشت گنجانده شده است. مؤلف در این رساله، مراحل سلوک را از آغاز تا پایان، به تصویر کشیده و موانع سیر را گوشزد کرده است. ایشان مطالعه این رساله را در هر سال یک بار، به سالکان توصیه می‌نمودند<ref>ر.ک: همان، ص19</ref>.

	از پی این رساله، ماجرای «شیخ صنعان» آمده است که از آغاز تا پایان، سالکان را به دست برداشتن از تعلقات و توجه به توحید ناب، فرامی‌خواند<ref>ر.ک: همان</ref>.		از پی این رساله، ماجرای «شیخ صنعان» آمده است که از آغاز تا پایان، سالکان را به دست برداشتن از تعلقات و توجه به توحید ناب، فرامی‌خواند<ref>ر.ک: همان</ref>.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۰۹
خط ۳۰:		خط ۳۰:

	عنوان مقالات کتاب، به ترتیب عبارتند از:		عنوان مقالات کتاب، به ترتیب عبارتند از:
	«رساله سیر و سلوک منسوب به بحرالعلوم»: برخی صحت انتساب این رساله به [[بحرالعلوم، سید محمدمهدی بن مرتضی\|بحرالعلوم]] را مورد تردید قرار داده، اما برخی از عارفان بزرگ، از جمله [[قاضی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]]، آن را متعلق به ایشان، دانسته‌اند<ref>ر.ک: همان، ص12</ref>.		«رساله سیر و سلوک منسوب به بحرالعلوم»: برخی صحت انتساب این رساله به [[بحرالعلوم، سید محمدمهدی بن مرتضی\|بحرالعلوم]] را مورد تردید قرار داده، اما برخی از عارفان بزرگ، از جمله [[قاضی طباطبایی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]]، آن را متعلق به ایشان، دانسته‌اند<ref>ر.ک: همان، ص12</ref>.

	این رساله که با زندگی‌نامه [[بحرالعلوم، سید محمدمهدی بن مرتضی\|سید بحرالعلوم]] آغاز گردیده، در دو بخش و هر بخش در چندین فصل، تنظیم شده است. نویسنده این رساله، ابتدا به طرح کلی از حقیقت سیر و سلوک الی الله و مقصد آن پرداخته، پس از شرح منازل عالم خلوص و عوالم قبل و بعد از آن، طریق سلوک و مسافرت الی الله را به تصویر کشیده است.<ref>ر.ک: متن کتاب، ص21-121</ref>.		این رساله که با زندگی‌نامه [[بحرالعلوم، سید محمدمهدی بن مرتضی\|سید بحرالعلوم]] آغاز گردیده، در دو بخش و هر بخش در چندین فصل، تنظیم شده است. نویسنده این رساله، ابتدا به طرح کلی از حقیقت سیر و سلوک الی الله و مقصد آن پرداخته، پس از شرح منازل عالم خلوص و عوالم قبل و بعد از آن، طریق سلوک و مسافرت الی الله را به تصویر کشیده است.<ref>ر.ک: متن کتاب، ص21-121</ref>.
خط ۵۰:		خط ۵۰:
	«نامه‌ها»: مجموعه نامه‌هایی است که در پاسخ طالبین راه سلوک نگاشته شده و راهنمای ایشان در مسیر بوده است. این نامه‌ها، بیانگر حالات درونی و عرفانی [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] می‌باشد که درعین‌حال، سالکان را بهره فراوان می‌بخشد<ref>ر.ک: همان، ص15</ref>.		«نامه‌ها»: مجموعه نامه‌هایی است که در پاسخ طالبین راه سلوک نگاشته شده و راهنمای ایشان در مسیر بوده است. این نامه‌ها، بیانگر حالات درونی و عرفانی [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] می‌باشد که درعین‌حال، سالکان را بهره فراوان می‌بخشد<ref>ر.ک: همان، ص15</ref>.

	«شرح حال [[قاضی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]]»: [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] در سیر و سلوک، شاگرد [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]] بوده و خود علامه، شاگرد [[قاضی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]] و او نیز، شاگرد آیت‌الله سید احمد کربلایی بود. با توجه به این که [[قاضی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]] در سلسله اساتید و مشایخ سیر و سلوک عرفان نظری و عملی مؤلف قرار دارد، بدین لحاظ سیره علمی و عملی و سخنان آن بزرگوار برای ایشان، اهمیت بسزایی داشته است. این رساله در واقع حکایات و شرح حال کوتاه [[قاضی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]] است که مؤلف از استاد خود، [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]] نقل نموده است.<ref>ر.ک: همان، ص16</ref>.		«شرح حال [[قاضی طباطبایی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]]»: [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] در سیر و سلوک، شاگرد [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]] بوده و خود علامه، شاگرد [[قاضی طباطبایی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]] و او نیز، شاگرد آیت‌الله سید احمد کربلایی بود. با توجه به این که [[قاضی طباطبایی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]] در سلسله اساتید و مشایخ سیر و سلوک عرفان نظری و عملی مؤلف قرار دارد، بدین لحاظ سیره علمی و عملی و سخنان آن بزرگوار برای ایشان، اهمیت بسزایی داشته است. این رساله در واقع حکایات و شرح حال کوتاه [[قاضی طباطبایی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]] است که مؤلف از استاد خود، [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]] نقل نموده است.<ref>ر.ک: همان، ص16</ref>.

	«دستورالعمل [[ملکی تبریزی، جواد بن شفیع\|آیت‌الله ملکی تبریزی]] به [[اصفهانی، محمدحسین\|آیت‌الله اصفهانی (کمپانی)]]»: این نامه عرفانی حاوی دستوراتی است که [[ملکی تبریزی، جواد بن شفیع\|میرزا جواد آقا ملکی]]، از استاد عرفانی خود، ملا حسن‎قلی همدانی اخذ نموده است. این وجیزه عرفانی، مزین به پاره‌ای از تعلیقات، توضیحات و بیانات [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]] و مؤلف می‌باشد<ref>ر.ک: همان، ص17</ref>.		«دستورالعمل [[ملکی تبریزی، جواد بن شفیع\|آیت‌الله ملکی تبریزی]] به [[اصفهانی، محمدحسین\|آیت‌الله اصفهانی (کمپانی)]]»: این نامه عرفانی حاوی دستوراتی است که [[ملکی تبریزی، جواد بن شفیع\|میرزا جواد آقا ملکی]]، از استاد عرفانی خود، ملا حسن‎قلی همدانی اخذ نموده است. این وجیزه عرفانی، مزین به پاره‌ای از تعلیقات، توضیحات و بیانات [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]] و مؤلف می‌باشد<ref>ر.ک: همان، ص17</ref>.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژانویهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۱:۲۶
خط ۳۰:		خط ۳۰:

	عنوان مقالات کتاب، به ترتیب عبارتند از:		عنوان مقالات کتاب، به ترتیب عبارتند از:
	«رساله سیر و سلوک منسوب به بحرالعلوم»: برخی صحت انتساب این رساله به [[بحرالعلوم، محمدمهدی بن مرتضی\|بحرالعلوم]] را مورد تردید قرار داده، اما برخی از عارفان بزرگ، از جمله [[قاضی تبریزی، علی\|آیت‌الله قاضی]]، آن را متعلق به ایشان، دانسته‌اند<ref>ر.ک: همان، ص12</ref>.		«رساله سیر و سلوک منسوب به بحرالعلوم»: برخی صحت انتساب این رساله به [[بحرالعلوم، محمدمهدی بن مرتضی\|بحرالعلوم]] را مورد تردید قرار داده، اما برخی از عارفان بزرگ، از جمله [[قاضی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]]، آن را متعلق به ایشان، دانسته‌اند<ref>ر.ک: همان، ص12</ref>.

	این رساله که با زندگی‌نامه [[بحرالعلوم، محمدمهدی بن مرتضی\|سید بحرالعلوم]] آغاز گردیده، در دو بخش و هر بخش در چندین فصل، تنظیم شده است. نویسنده این رساله، ابتدا به طرح کلی از حقیقت سیر و سلوک الی الله و مقصد آن پرداخته، پس از شرح منازل عالم خلوص و عوالم قبل و بعد از آن، طریق سلوک و مسافرت الی الله را به تصویر کشیده است.<ref>ر.ک: متن کتاب، ص21-121</ref>.		این رساله که با زندگی‌نامه [[بحرالعلوم، محمدمهدی بن مرتضی\|سید بحرالعلوم]] آغاز گردیده، در دو بخش و هر بخش در چندین فصل، تنظیم شده است. نویسنده این رساله، ابتدا به طرح کلی از حقیقت سیر و سلوک الی الله و مقصد آن پرداخته، پس از شرح منازل عالم خلوص و عوالم قبل و بعد از آن، طریق سلوک و مسافرت الی الله را به تصویر کشیده است.<ref>ر.ک: متن کتاب، ص21-121</ref>.
خط ۵۰:		خط ۵۰:
	«نامه‌ها»: مجموعه نامه‌هایی است که در پاسخ طالبین راه سلوک نگاشته شده و راهنمای ایشان در مسیر بوده است. این نامه‌ها، بیانگر حالات درونی و عرفانی [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] می‌باشد که درعین‌حال، سالکان را بهره فراوان می‌بخشد<ref>ر.ک: همان، ص15</ref>.		«نامه‌ها»: مجموعه نامه‌هایی است که در پاسخ طالبین راه سلوک نگاشته شده و راهنمای ایشان در مسیر بوده است. این نامه‌ها، بیانگر حالات درونی و عرفانی [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] می‌باشد که درعین‌حال، سالکان را بهره فراوان می‌بخشد<ref>ر.ک: همان، ص15</ref>.

	«شرح حال [[قاضی تبریزی، علی\|آیت‌الله قاضی]]»: [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] در سیر و سلوک، شاگرد [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]] بوده و خود علامه، شاگرد [[قاضی تبریزی، علی\|آیت‌الله قاضی]] و او نیز، شاگرد آیت‌الله سید احمد کربلایی بود. با توجه به این که [[قاضی تبریزی، علی\|آیت‌الله قاضی]] در سلسله اساتید و مشایخ سیر و سلوک عرفان نظری و عملی مؤلف قرار دارد، بدین لحاظ سیره علمی و عملی و سخنان آن بزرگوار برای ایشان، اهمیت بسزایی داشته است. این رساله در واقع حکایات و شرح حال کوتاه [[قاضی تبریزی، علی\|آیت‌الله قاضی]] است که مؤلف از استاد خود، [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]] نقل نموده است.<ref>ر.ک: همان، ص16</ref>.		«شرح حال [[قاضی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]]»: [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] در سیر و سلوک، شاگرد [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]] بوده و خود علامه، شاگرد [[قاضی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]] و او نیز، شاگرد آیت‌الله سید احمد کربلایی بود. با توجه به این که [[قاضی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]] در سلسله اساتید و مشایخ سیر و سلوک عرفان نظری و عملی مؤلف قرار دارد، بدین لحاظ سیره علمی و عملی و سخنان آن بزرگوار برای ایشان، اهمیت بسزایی داشته است. این رساله در واقع حکایات و شرح حال کوتاه [[قاضی تبریزی، سید علی\|آیت‌الله قاضی]] است که مؤلف از استاد خود، [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]] نقل نموده است.<ref>ر.ک: همان، ص16</ref>.

	«دستورالعمل [[ملکی تبریزی، جواد بن شفیع\|آیت‌الله ملکی تبریزی]] به [[اصفهانی، محمدحسین\|آیت‌الله اصفهانی (کمپانی)]]»: این نامه عرفانی حاوی دستوراتی است که [[ملکی تبریزی، جواد بن شفیع\|میرزا جواد آقا ملکی]]، از استاد عرفانی خود، ملا حسن‎قلی همدانی اخذ نموده است. این وجیزه عرفانی، مزین به پاره‌ای از تعلیقات، توضیحات و بیانات [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]] و مؤلف می‌باشد<ref>ر.ک: همان، ص17</ref>.		«دستورالعمل [[ملکی تبریزی، جواد بن شفیع\|آیت‌الله ملکی تبریزی]] به [[اصفهانی، محمدحسین\|آیت‌الله اصفهانی (کمپانی)]]»: این نامه عرفانی حاوی دستوراتی است که [[ملکی تبریزی، جواد بن شفیع\|میرزا جواد آقا ملکی]]، از استاد عرفانی خود، ملا حسن‎قلی همدانی اخذ نموده است. این وجیزه عرفانی، مزین به پاره‌ای از تعلیقات، توضیحات و بیانات [[طباطبایی، سید محمدحسین\|علامه طباطبایی]] و مؤلف می‌باشد<ref>ر.ک: همان، ص17</ref>.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۸:۵۸
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	}}		}}

	'''رسائل عرفانی (مجموعه یازده رساله عرفانی) '''، دربردارنده یازده رساله عرفانی به زبان فارسی است که عموماًبه قلم [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله ~~سعادت‎پرور~~]] نگارش یافته و برخی نیز به قلم ایشان، تحقیق و تصحیح شده و به پانوشت‎های محققانه وی و [[طباطبایی، محمدحسین\|علامه طباطبایی]]، آراسته گردیده است.<ref>ر.ک: مقدمه ناشر، ص11</ref>.		'''رسائل عرفانی (مجموعه یازده رساله عرفانی) '''، دربردارنده یازده رساله عرفانی به زبان فارسی است که عموماًبه قلم [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] نگارش یافته و برخی نیز به قلم ایشان، تحقیق و تصحیح شده و به پانوشت‎های محققانه وی و [[طباطبایی، محمدحسین\|علامه طباطبایی]]، آراسته گردیده است.<ref>ر.ک: مقدمه ناشر، ص11</ref>.

	==ساختار==		==ساختار==
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	این رساله که با زندگی‌نامه [[بحرالعلوم، محمدمهدی بن مرتضی\|سید بحرالعلوم]] آغاز گردیده، در دو بخش و هر بخش در چندین فصل، تنظیم شده است. نویسنده این رساله، ابتدا به طرح کلی از حقیقت سیر و سلوک الی الله و مقصد آن پرداخته، پس از شرح منازل عالم خلوص و عوالم قبل و بعد از آن، طریق سلوک و مسافرت الی الله را به تصویر کشیده است.<ref>ر.ک: متن کتاب، ص21-121</ref>.		این رساله که با زندگی‌نامه [[بحرالعلوم، محمدمهدی بن مرتضی\|سید بحرالعلوم]] آغاز گردیده، در دو بخش و هر بخش در چندین فصل، تنظیم شده است. نویسنده این رساله، ابتدا به طرح کلی از حقیقت سیر و سلوک الی الله و مقصد آن پرداخته، پس از شرح منازل عالم خلوص و عوالم قبل و بعد از آن، طریق سلوک و مسافرت الی الله را به تصویر کشیده است.<ref>ر.ک: متن کتاب، ص21-121</ref>.

	[[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله ~~سعادت‎پرور~~]] با تحقیقات فراوان و مشاهده نسخه‌های متعدد، این رساله را تصحیح نموده و نیز تعلیقه‌هایی را که عموماًشرح روایات و بیان پاره‌ای از نکات کلیدی رساله می‌باشد، در پاورقی بدان افزوده است.<ref>ر.ک: مقدمه ناشر، ص12</ref>.		[[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] با تحقیقات فراوان و مشاهده نسخه‌های متعدد، این رساله را تصحیح نموده و نیز تعلیقه‌هایی را که عموماًشرح روایات و بیان پاره‌ای از نکات کلیدی رساله می‌باشد، در پاورقی بدان افزوده است.<ref>ر.ک: مقدمه ناشر، ص12</ref>.

	«رساله نور وحدت»: نویسنده این رساله، خواجه عبدالله، معروف به خواجه حوراء و متخلص به مغربی است. این رساله، درباره توحید و دستورالعمل سالکین بوده که در سال 1153 نگاشته شده است. اساس سیر و سلوک توحیدی نویسنده، چنانکه از متن این رساله روشن می‌شود، بر معرفت نفس در پرتو فکر، ذکر و مراقبه موحدانه است. معارف توحیدی ناب این رساله عرفانی می‌تواند طالبان و تشنگان طریق توحید و ولایت را سیراب نماید<ref>ر.ک: همان، ص13</ref>.		«رساله نور وحدت»: نویسنده این رساله، خواجه عبدالله، معروف به خواجه حوراء و متخلص به مغربی است. این رساله، درباره توحید و دستورالعمل سالکین بوده که در سال 1153 نگاشته شده است. اساس سیر و سلوک توحیدی نویسنده، چنانکه از متن این رساله روشن می‌شود، بر معرفت نفس در پرتو فکر، ذکر و مراقبه موحدانه است. معارف توحیدی ناب این رساله عرفانی می‌تواند طالبان و تشنگان طریق توحید و ولایت را سیراب نماید<ref>ر.ک: همان، ص13</ref>.

	این رساله، دربردارنده پاره‌ای از دستورهای سیر و سلوک فکری است برای رفع اثنینیت و انیت موهوم و رساندن سالک به توحید خالص. این رساله، مزین است به تعلیقات [[طباطبایی، محمدحسین\|علامه طباطبایی]] که با حرف «ط» مشخص شده است و تعلیقات [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله ~~سعادت‎پرور~~]] که در پایان آن‌ها، حرف «پ» ذکر شده است.<ref>ر.ک: همان</ref>.		این رساله، دربردارنده پاره‌ای از دستورهای سیر و سلوک فکری است برای رفع اثنینیت و انیت موهوم و رساندن سالک به توحید خالص. این رساله، مزین است به تعلیقات [[طباطبایی، محمدحسین\|علامه طباطبایی]] که با حرف «ط» مشخص شده است و تعلیقات [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] که در پایان آن‌ها، حرف «پ» ذکر شده است.<ref>ر.ک: همان</ref>.

	«نکته‌های ناب از [[بهجت، محمدتقی\|آیت‌الله بهجت]]»: غرض از گردآوری این مجموعه، ذکر مختصری از حالات، کمالات و گفتار [[بهجت، محمدتقی\|آیت‌الله محمدتقی بهجت]] می‌باشد<ref>ر.ک: متن کتاب، ص155</ref>.		«نکته‌های ناب از [[بهجت، محمدتقی\|آیت‌الله بهجت]]»: غرض از گردآوری این مجموعه، ذکر مختصری از حالات، کمالات و گفتار [[بهجت، محمدتقی\|آیت‌الله محمدتقی بهجت]] می‌باشد<ref>ر.ک: متن کتاب، ص155</ref>.
خط ۴۴:		خط ۴۴:
	مؤلف این رساله، سال‎های متمادی از محضر ایشان بهره برده و پاره‌ای از نکات مهم ایشان را در این رساله، ذکر کرده است.<ref>ر.ک: مقدمه ناشر، ص14</ref>.		مؤلف این رساله، سال‎های متمادی از محضر ایشان بهره برده و پاره‌ای از نکات مهم ایشان را در این رساله، ذکر کرده است.<ref>ر.ک: مقدمه ناشر، ص14</ref>.

	«رساله وصایا»: آنچه در این رساله آمده، یک‎صدوچهل‌ویک توصیه عارفانه است که یادگاری از [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله ~~سعادت‎پرور~~]] می‌باشد. ایشان در این گنجینه، گوهرهای ناب مقصود را برای رسیدن به مطلوب نهایی سالکان طریق الی الله عرضه نموده است. در حقیقت می‌توان گفت این دستورالعمل‎ها، عصاره دریافت‎ها و تجربه‌های حیات معنوی ایشان است.<ref>ر.ک: همان</ref>.		«رساله وصایا»: آنچه در این رساله آمده، یک‎صدوچهل‌ویک توصیه عارفانه است که یادگاری از [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] می‌باشد. ایشان در این گنجینه، گوهرهای ناب مقصود را برای رسیدن به مطلوب نهایی سالکان طریق الی الله عرضه نموده است. در حقیقت می‌توان گفت این دستورالعمل‎ها، عصاره دریافت‎ها و تجربه‌های حیات معنوی ایشان است.<ref>ر.ک: همان</ref>.

	این رساله، دربردارنده سفارش‌های مؤلف به شارگران، طلاب و عموم مؤمنان می‌باشد. این توصیه‌ها که در واقع بیانگر افکار و تجارب علمی و عملی استاد است، شوری مضاعف در سالک ایجاد نموده و پرتگاه‌های وادی سیر و سلوک را به او گوشزد می‌کند. از آنجا که به نظر گردآورنده، سادگی، روانی و بی‌پیرایه بودن نگارش این رساله، تأثیر معنوی در جان خواننده خواهد داشت، هیچ‎گونه تغییری درشیوه نگارش آن داده نشده است.<ref>ر.ک: همان</ref>.		این رساله، دربردارنده سفارش‌های مؤلف به شارگران، طلاب و عموم مؤمنان می‌باشد. این توصیه‌ها که در واقع بیانگر افکار و تجارب علمی و عملی استاد است، شوری مضاعف در سالک ایجاد نموده و پرتگاه‌های وادی سیر و سلوک را به او گوشزد می‌کند. از آنجا که به نظر گردآورنده، سادگی، روانی و بی‌پیرایه بودن نگارش این رساله، تأثیر معنوی در جان خواننده خواهد داشت، هیچ‎گونه تغییری درشیوه نگارش آن داده نشده است.<ref>ر.ک: همان</ref>.

	«نامه‌ها»: مجموعه نامه‌هایی است که در پاسخ طالبین راه سلوک نگاشته شده و راهنمای ایشان در مسیر بوده است. این نامه‌ها، بیانگر حالات درونی و عرفانی [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله ~~سعادت‎پرور~~]] می‌باشد که درعین‌حال، سالکان را بهره فراوان می‌بخشد<ref>ر.ک: همان، ص15</ref>.		«نامه‌ها»: مجموعه نامه‌هایی است که در پاسخ طالبین راه سلوک نگاشته شده و راهنمای ایشان در مسیر بوده است. این نامه‌ها، بیانگر حالات درونی و عرفانی [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] می‌باشد که درعین‌حال، سالکان را بهره فراوان می‌بخشد<ref>ر.ک: همان، ص15</ref>.

	«شرح حال [[قاضی تبریزی، علی\|آیت‌الله قاضی]]»: [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله ~~سعادت‎پرور~~]] در سیر و سلوک، شاگرد [[طباطبایی، محمدحسین\|علامه طباطبایی]] بوده و خود علامه، شاگرد [[قاضی تبریزی، علی\|آیت‌الله قاضی]] و او نیز، شاگرد آیت‌الله سید احمد کربلایی بود. با توجه به این که [[قاضی تبریزی، علی\|آیت‌الله قاضی]] در سلسله اساتید و مشایخ سیر و سلوک عرفان نظری و عملی مؤلف قرار دارد، بدین لحاظ سیره علمی و عملی و سخنان آن بزرگوار برای ایشان، اهمیت بسزایی داشته است. این رساله در واقع حکایات و شرح حال کوتاه [[قاضی تبریزی، علی\|آیت‌الله قاضی]] است که مؤلف از استاد خود، [[طباطبایی، محمدحسین\|علامه طباطبایی]] نقل نموده است.<ref>ر.ک: همان، ص16</ref>.		«شرح حال [[قاضی تبریزی، علی\|آیت‌الله قاضی]]»: [[سعادت‌پرور، علی\|آیت‌الله سعادت‌پرور]] در سیر و سلوک، شاگرد [[طباطبایی، محمدحسین\|علامه طباطبایی]] بوده و خود علامه، شاگرد [[قاضی تبریزی، علی\|آیت‌الله قاضی]] و او نیز، شاگرد آیت‌الله سید احمد کربلایی بود. با توجه به این که [[قاضی تبریزی، علی\|آیت‌الله قاضی]] در سلسله اساتید و مشایخ سیر و سلوک عرفان نظری و عملی مؤلف قرار دارد، بدین لحاظ سیره علمی و عملی و سخنان آن بزرگوار برای ایشان، اهمیت بسزایی داشته است. این رساله در واقع حکایات و شرح حال کوتاه [[قاضی تبریزی، علی\|آیت‌الله قاضی]] است که مؤلف از استاد خود، [[طباطبایی، محمدحسین\|علامه طباطبایی]] نقل نموده است.<ref>ر.ک: همان، ص16</ref>.

	«دستورالعمل [[ملکی تبریزی، جواد بن شفیع\|آیت‌الله ملکی تبریزی]] به [[اصفهانی، محمدحسین\|آیت‌الله اصفهانی (کمپانی)]]»: این نامه عرفانی حاوی دستوراتی است که [[ملکی تبریزی، جواد بن شفیع\|میرزا جواد آقا ملکی]]، از استاد عرفانی خود، ملا حسن‎قلی همدانی اخذ نموده است. این وجیزه عرفانی، مزین به پاره‌ای از تعلیقات، توضیحات و بیانات [[طباطبایی، محمدحسین\|علامه طباطبایی]] و مؤلف می‌باشد<ref>ر.ک: همان، ص17</ref>.		«دستورالعمل [[ملکی تبریزی، جواد بن شفیع\|آیت‌الله ملکی تبریزی]] به [[اصفهانی، محمدحسین\|آیت‌الله اصفهانی (کمپانی)]]»: این نامه عرفانی حاوی دستوراتی است که [[ملکی تبریزی، جواد بن شفیع\|میرزا جواد آقا ملکی]]، از استاد عرفانی خود، ملا حسن‎قلی همدانی اخذ نموده است. این وجیزه عرفانی، مزین به پاره‌ای از تعلیقات، توضیحات و بیانات [[طباطبایی، محمدحسین\|علامه طباطبایی]] و مؤلف می‌باشد<ref>ر.ک: همان، ص17</ref>.