دیوان میرحاج گنابادی هروی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - 'اهل بیت ' به 'اهل‌بیت '

2025-11-08T12:38:07Z

جایگزینی متن - 'اهل بیت ' به 'اهل‌بیت '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۰۸
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	[[شوشتری، سید نورالله بن شریف‌الدین\|قاضی نورالله شوشتری]] در «[[مجالس المؤمنين\|مجالس المؤمنین]]» دربارۀ او چنین می‌نویسد:		[[شوشتری، سید نورالله بن شریف‌الدین\|قاضی نورالله شوشتری]] در «[[مجالس المؤمنين\|مجالس المؤمنین]]» دربارۀ او چنین می‌نویسد:

	«امیرحاج الحسینی الجنابذی از جمله سادات جنابذ خراسان است و در طهارت اصل و لطافت طبع مستغنی از تحدید بیان. در تحفه سامی مذکور است که انقطاع و تجردش به مرتبه‌ای بود که روزی میرعلی شیر به حجره او درآمد، آن منزل را چون مخزن خاطر اهل دل از متاع دنیوی خالی دید، لاجرم تفقّدی فرموده جمیع مایحتاج از نقد و جنس سامان نموده بدانجا فرستاد. حضرت میر چون بوثاق خود آمد و آن اسباب و یراق را ملاحظه نمود درِ آن حجره را فراز کرده به جائی دیگر تحویل نمود و خود را زیر بار منّت اغیار تجویز نفرمود. از فنون شعر،به قصیده و غزل میل بیشتر داشت و همیشه خاطر به مداحی ~~اهل بیت~~ رسالت می‌گماشت».		«امیرحاج الحسینی الجنابذی از جمله سادات جنابذ خراسان است و در طهارت اصل و لطافت طبع مستغنی از تحدید بیان. در تحفه سامی مذکور است که انقطاع و تجردش به مرتبه‌ای بود که روزی میرعلی شیر به حجره او درآمد، آن منزل را چون مخزن خاطر اهل دل از متاع دنیوی خالی دید، لاجرم تفقّدی فرموده جمیع مایحتاج از نقد و جنس سامان نموده بدانجا فرستاد. حضرت میر چون بوثاق خود آمد و آن اسباب و یراق را ملاحظه نمود درِ آن حجره را فراز کرده به جائی دیگر تحویل نمود و خود را زیر بار منّت اغیار تجویز نفرمود. از فنون شعر،به قصیده و غزل میل بیشتر داشت و همیشه خاطر به مداحی اهل‌بیت رسالت می‌گماشت».

	[[گنابادی هروی، میرحاج\|میرحاج]] کاملا توجّه به سروده‌های سه شاعر بزرگ قبل از خود، ظهیر فاریابی متوفای 558 و [[سلمان ساوجی، سلمان بن محمد\|سلمان ساوجی]] متوفای 598 و [[ابن‌ حسام خوسفی]] متوفای 875، داشته است.		[[گنابادی هروی، میرحاج\|میرحاج]] کاملا توجّه به سروده‌های سه شاعر بزرگ قبل از خود، ظهیر فاریابی متوفای 558 و [[سلمان ساوجی، سلمان بن محمد\|سلمان ساوجی]] متوفای 598 و [[ابن‌ حسام خوسفی]] متوفای 875، داشته است.

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - 'فارسي' به 'فارسی'

2025-11-06T06:10:42Z

جایگزینی متن - 'فارسي' به 'فارسی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۰
خط ۹:		خط ۹:
	\| زبان =		\| زبان =
	\| کد کنگره =‏		\| کد کنگره =‏
	\| موضوع =شعر ~~فارسي~~ -- قرن ‎۱۰ق		\| موضوع =شعر فارسی -- قرن ‎۱۰ق
	\|ناشر		\|ناشر
	\| ناشر =مورخ		\| ناشر =مورخ

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - ' ،' به '،'

2025-05-29T20:26:32Z

جایگزینی متن - ' ،' به '،'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۵۶
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	[[شوشتری، سید نورالله بن شریف‌الدین\|قاضی نورالله شوشتری]] در «[[مجالس المؤمنين\|مجالس المؤمنین]]» دربارۀ او چنین می‌نویسد:		[[شوشتری، سید نورالله بن شریف‌الدین\|قاضی نورالله شوشتری]] در «[[مجالس المؤمنين\|مجالس المؤمنین]]» دربارۀ او چنین می‌نویسد:

	«امیرحاج الحسینی الجنابذی از جمله سادات جنابذ خراسان است و در طهارت اصل و لطافت طبع مستغنی از تحدید بیان. در تحفه سامی مذکور است که انقطاع و تجردش به مرتبه‌ای بود که روزی میرعلی شیر به حجره او درآمد، آن منزل را چون مخزن خاطر اهل دل از متاع دنیوی خالی دید، لاجرم تفقّدی فرموده جمیع مایحتاج از نقد و جنس سامان نموده بدانجا فرستاد. حضرت میر چون بوثاق خود آمد و آن اسباب و یراق را ملاحظه نمود درِ آن حجره را فراز کرده به جائی دیگر تحویل نمود و خود را زیر بار منّت اغیار تجویز نفرمود. از فنون ~~شعر ،به~~ قصیده و غزل میل بیشتر داشت و همیشه خاطر به مداحی اهل بیت رسالت می‌گماشت».		«امیرحاج الحسینی الجنابذی از جمله سادات جنابذ خراسان است و در طهارت اصل و لطافت طبع مستغنی از تحدید بیان. در تحفه سامی مذکور است که انقطاع و تجردش به مرتبه‌ای بود که روزی میرعلی شیر به حجره او درآمد، آن منزل را چون مخزن خاطر اهل دل از متاع دنیوی خالی دید، لاجرم تفقّدی فرموده جمیع مایحتاج از نقد و جنس سامان نموده بدانجا فرستاد. حضرت میر چون بوثاق خود آمد و آن اسباب و یراق را ملاحظه نمود درِ آن حجره را فراز کرده به جائی دیگر تحویل نمود و خود را زیر بار منّت اغیار تجویز نفرمود. از فنون شعر،به قصیده و غزل میل بیشتر داشت و همیشه خاطر به مداحی اهل بیت رسالت می‌گماشت».

	[[گنابادی هروی، میرحاج\|میرحاج]] کاملا توجّه به سروده‌های سه شاعر بزرگ قبل از خود، ظهیر فاریابی متوفای 558 و [[سلمان ساوجی، سلمان بن محمد\|سلمان ساوجی]] متوفای 598 و [[ابن‌ حسام خوسفی]] متوفای 875، داشته است.		[[گنابادی هروی، میرحاج\|میرحاج]] کاملا توجّه به سروده‌های سه شاعر بزرگ قبل از خود، ظهیر فاریابی متوفای 558 و [[سلمان ساوجی، سلمان بن محمد\|سلمان ساوجی]] متوفای 598 و [[ابن‌ حسام خوسفی]] متوفای 875، داشته است.

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - ' ، ' به '، '

2025-03-04T20:27:41Z

جایگزینی متن - ' ، ' به '، '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۵۷
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	«امیرحاج الحسینی الجنابذی از جمله سادات جنابذ خراسان است و در طهارت اصل و لطافت طبع مستغنی از تحدید بیان. در تحفه سامی مذکور است که انقطاع و تجردش به مرتبه‌ای بود که روزی میرعلی شیر به حجره او درآمد، آن منزل را چون مخزن خاطر اهل دل از متاع دنیوی خالی دید، لاجرم تفقّدی فرموده جمیع مایحتاج از نقد و جنس سامان نموده بدانجا فرستاد. حضرت میر چون بوثاق خود آمد و آن اسباب و یراق را ملاحظه نمود درِ آن حجره را فراز کرده به جائی دیگر تحویل نمود و خود را زیر بار منّت اغیار تجویز نفرمود. از فنون شعر ،به قصیده و غزل میل بیشتر داشت و همیشه خاطر به مداحی اهل بیت رسالت می‌گماشت».		«امیرحاج الحسینی الجنابذی از جمله سادات جنابذ خراسان است و در طهارت اصل و لطافت طبع مستغنی از تحدید بیان. در تحفه سامی مذکور است که انقطاع و تجردش به مرتبه‌ای بود که روزی میرعلی شیر به حجره او درآمد، آن منزل را چون مخزن خاطر اهل دل از متاع دنیوی خالی دید، لاجرم تفقّدی فرموده جمیع مایحتاج از نقد و جنس سامان نموده بدانجا فرستاد. حضرت میر چون بوثاق خود آمد و آن اسباب و یراق را ملاحظه نمود درِ آن حجره را فراز کرده به جائی دیگر تحویل نمود و خود را زیر بار منّت اغیار تجویز نفرمود. از فنون شعر ،به قصیده و غزل میل بیشتر داشت و همیشه خاطر به مداحی اهل بیت رسالت می‌گماشت».

	[[گنابادی هروی، میرحاج\|میرحاج]] کاملا توجّه به سروده‌های سه شاعر بزرگ قبل از خود، ظهیر فاریابی متوفای 558 و [[سلمان ساوجی، سلمان بن محمد\|سلمان ساوجی]] متوفای 598 و [[ابن‌ حسام خوسفی]] متوفای ~~875 ،~~ داشته است.		[[گنابادی هروی، میرحاج\|میرحاج]] کاملا توجّه به سروده‌های سه شاعر بزرگ قبل از خود، ظهیر فاریابی متوفای 558 و [[سلمان ساوجی، سلمان بن محمد\|سلمان ساوجی]] متوفای 598 و [[ابن‌ حسام خوسفی]] متوفای 875، داشته است.

	دربارۀ تاریخ تولّد و مدّت عمر این شاعر از هیچ منبعی جزئی‌ترین اطلاعاتی به دست نیامده است. از لابلای گفته‌های شاعر دلایلی به دست می‌آید که شاعر سنین هفتاد تا هشتاد سالگی را پیموده است.		دربارۀ تاریخ تولّد و مدّت عمر این شاعر از هیچ منبعی جزئی‌ترین اطلاعاتی به دست نیامده است. از لابلای گفته‌های شاعر دلایلی به دست می‌آید که شاعر سنین هفتاد تا هشتاد سالگی را پیموده است.

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - ' (ص)' به '(ص)'

2025-02-16T17:27:11Z

جایگزینی متن - ' (ص)' به '(ص)'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۵۷
خط ۴۰:		خط ۴۰:
	تاریخ وفات این شاعر و عارف بزرگ در فرهنگ سخنوران، سال 920 ق قید شده است. دکتر خیامپور، این تاریخ فوت را براساس تذکره آذر و تذکره ریاض العارفین رضاقلی‌خان هدایت آورده است. دکتر [[صفا، ذبیح‌الله\|ذبیح‌الله صفا]]، تاریخ فوت وی را 923 ق قید نموده است که به نظر می‌رسد این تاریخ وفات، صحیح باشد.		تاریخ وفات این شاعر و عارف بزرگ در فرهنگ سخنوران، سال 920 ق قید شده است. دکتر خیامپور، این تاریخ فوت را براساس تذکره آذر و تذکره ریاض العارفین رضاقلی‌خان هدایت آورده است. دکتر [[صفا، ذبیح‌الله\|ذبیح‌الله صفا]]، تاریخ فوت وی را 923 ق قید نموده است که به نظر می‌رسد این تاریخ وفات، صحیح باشد.

	از آثار [[گنابادی هروی، میرحاج\|میرحاج]] می‌توان به دیوان اشعار و مثنوی لیلی و مجنون او اشاره کرد. وی که از سادات حسینی‌نسب بود، در دارالمؤمنین گناباد دیده به جهان گشود. تحصیلات ابتدایی خود را در آن شهر به پایان رسانید و برای ادامۀ تحصیلات روانۀ هرات شد و در شهر هرات می‌زیست و تا آخر عمر به زادگاهش برنگشت. همواره در توحید باری‌تعالی و نعت پیامبر (ص) و مناقب خاندانش قصاید غرا سروده است. شاعر در قصاید میرحاج تخلص می‌کرد و در غزل اُنسی. از این شاعر دیوان کامل در هیچ‌یک از کتابخانه‌های جهان و ایران معرفی نشده است و اشعار گردآوری شده در این کتاب که شامل قصاید، غزلیات، رباعیات و اشعار پراکندۀ او می‌شود، از جنگ‌ها و سفینه‌های گوناگون گردآوری شده است.<ref>[https://literaturelib.com/books/4022 پایگاه کتابخانه تخصصی ادبیات]</ref>		از آثار [[گنابادی هروی، میرحاج\|میرحاج]] می‌توان به دیوان اشعار و مثنوی لیلی و مجنون او اشاره کرد. وی که از سادات حسینی‌نسب بود، در دارالمؤمنین گناباد دیده به جهان گشود. تحصیلات ابتدایی خود را در آن شهر به پایان رسانید و برای ادامۀ تحصیلات روانۀ هرات شد و در شهر هرات می‌زیست و تا آخر عمر به زادگاهش برنگشت. همواره در توحید باری‌تعالی و نعت پیامبر(ص) و مناقب خاندانش قصاید غرا سروده است. شاعر در قصاید میرحاج تخلص می‌کرد و در غزل اُنسی. از این شاعر دیوان کامل در هیچ‌یک از کتابخانه‌های جهان و ایران معرفی نشده است و اشعار گردآوری شده در این کتاب که شامل قصاید، غزلیات، رباعیات و اشعار پراکندۀ او می‌شود، از جنگ‌ها و سفینه‌های گوناگون گردآوری شده است.<ref>[https://literaturelib.com/books/4022 پایگاه کتابخانه تخصصی ادبیات]</ref>

Hbaghizadeh در ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۵۹

2025-02-09T13:59:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۲۹
خط ۹:		خط ۹:
	\| زبان =		\| زبان =
	\| کد کنگره =‏		\| کد کنگره =‏
	\| موضوع =		\| موضوع =شعر فارسي -- قرن ‎۱۰ق
	\|ناشر		\|ناشر
	\| ناشر =مورخ		\| ناشر =مورخ
خط ۵۴:		خط ۵۴:

	[[رده:کتاب‌شناسی]]		[[رده:کتاب‌شناسی]]
			[[رده:زبان‌شناسی، زبان و ادبیات]]
			[[رده:زبان و ادبیات شرقی (آسیایی)]]
			[[رده:زبان و ادبیات فارسی]]
	[[رده:مقالات(بهمن) باقی زاده]]		[[رده:مقالات(بهمن) باقی زاده]]
	[[رده:مقالات بازبینی ~~نشده2~~]]		[[رده:مقالات بازبینی شده2 بهمن 1403]]
	[[رده:فاقد اتوماسیون]]		[[رده:فاقد اتوماسیون]]

Hbaghizadeh در ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۵۷

2025-02-09T13:57:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۲۷
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	\| پیش از =		\| پیش از =
	}}		}}
	'''دیوان میرحاج گنابادی هروی''' تألیف میرحاج گنابادی ~~هروی،~~ شامل قصاید، ترجیع‌بند، غزلیات، رباعیات، غزل‌های ناقص و ابیات پراکنده است. این کتاب با تصحیح سید عباس رستاخیز به چاپ رسیده است.		'''دیوان میرحاج گنابادی هروی''' تألیف [[گنابادی هروی، میرحاج\|میرحاج گنابادی هروی]]، شامل قصاید، ترجیع‌بند، غزلیات، رباعیات، غزل‌های ناقص و ابیات پراکنده است. این کتاب با تصحیح [[سید عباس رستاخیز]] به چاپ رسیده است.

	==گزارش کتاب==		==گزارش کتاب==
	کتاب‌ها و دیوان‌های اشعار شاعران و نویسندگان عهد تیموری (از نیمۀ قرن هشتم تا آخر قرن دهم) گنجینۀ گرانسنگی از معارف الهی و علوم بشری محسوب می‌شوند. آن مقطع تاریکی که یکی از دوره‌های پرافتخار فرهنگ و ادب فارسی به حساب می‌آید، از مفسران، محدثان، شاعران، قصه‌خوانان، معماران، موسیقی‌دانان، مترجمان تا کاغذسازان، نویسندگان، صحافان، نقاشان، خطاطان و تمام ارباب هنر در هرات به طور هماهنگ مشغول فعالیت و هنرآفرینی بودند. به‌ویژه شاعرانی که با دیوان‌های مملو از سروده‌های عرفانی، حماسی، داستانی و مدح و ستایش، هر کدام به کسب جایزه‌های فاخر مفتخر می‌شدند. یکی از شاعران این دوره، سید قطب‌الدین حسین میرحاج گنابادی مولود هروی مسکن است که آثار چندی از خود برجای گذاشته است.		کتاب‌ها و دیوان‌های اشعار شاعران و نویسندگان عهد تیموری (از نیمۀ قرن هشتم تا آخر قرن دهم) گنجینۀ گرانسنگی از معارف الهی و علوم بشری محسوب می‌شوند. آن مقطع تاریکی که یکی از دوره‌های پرافتخار فرهنگ و ادب فارسی به حساب می‌آید، از مفسران، محدثان، شاعران، قصه‌خوانان، معماران، موسیقی‌دانان، مترجمان تا کاغذسازان، نویسندگان، صحافان، نقاشان، خطاطان و تمام ارباب هنر در هرات به طور هماهنگ مشغول فعالیت و هنرآفرینی بودند. به‌ویژه شاعرانی که با دیوان‌های مملو از سروده‌های عرفانی، حماسی، داستانی و مدح و ستایش، هر کدام به کسب جایزه‌های فاخر مفتخر می‌شدند. یکی از شاعران این دوره، سید قطب‌الدین حسین میرحاج گنابادی مولود هروی مسکن است که آثار چندی از خود برجای گذاشته است.

	قاضی نورالله شوشتری در ~~«مجالس المؤمنین»~~ دربارۀ او چنین می‌نویسد:		[[شوشتری، سید نورالله بن شریف‌الدین\|قاضی نورالله شوشتری]] در «[[مجالس المؤمنين\|مجالس المؤمنین]]» دربارۀ او چنین می‌نویسد:

	«امیرحاج الحسینی الجنابذی از جمله سادات جنابذ خراسان است و در طهارت اصل و لطافت طبع مستغنی از تحدید بیان. در تحفه سامی مذکور است که انقطاع و تجردش به مرتبه‌ای بود که روزی میرعلی شیر به حجره او درآمد، آن منزل را چون مخزن خاطر اهل دل از متاع دنیوی خالی دید، لاجرم تفقّدی فرموده جمیع مایحتاج از نقد و جنس سامان نموده بدانجا فرستاد. حضرت میر چون بوثاق خود آمد و آن اسباب و یراق را ملاحظه نمود درِ آن حجره را فراز کرده به جائی دیگر تحویل نمود و خود را زیر بار منّت اغیار تجویز نفرمود. از فنون شعر ،به قصیده و غزل میل بیشتر داشت و همیشه خاطر به مداحی اهل بیت رسالت می‌گماشت».		«امیرحاج الحسینی الجنابذی از جمله سادات جنابذ خراسان است و در طهارت اصل و لطافت طبع مستغنی از تحدید بیان. در تحفه سامی مذکور است که انقطاع و تجردش به مرتبه‌ای بود که روزی میرعلی شیر به حجره او درآمد، آن منزل را چون مخزن خاطر اهل دل از متاع دنیوی خالی دید، لاجرم تفقّدی فرموده جمیع مایحتاج از نقد و جنس سامان نموده بدانجا فرستاد. حضرت میر چون بوثاق خود آمد و آن اسباب و یراق را ملاحظه نمود درِ آن حجره را فراز کرده به جائی دیگر تحویل نمود و خود را زیر بار منّت اغیار تجویز نفرمود. از فنون شعر ،به قصیده و غزل میل بیشتر داشت و همیشه خاطر به مداحی اهل بیت رسالت می‌گماشت».

	میرحاج کاملا توجّه به سروده‌های سه شاعر بزرگ قبل از خود، ظهیر فاریابی متوفای 558 و سلمان ساوجی متوفای 598 و ~~ابن‌حسام~~ خوسفی متوفای 875 ، داشته است.		[[گنابادی هروی، میرحاج\|میرحاج]] کاملا توجّه به سروده‌های سه شاعر بزرگ قبل از خود، ظهیر فاریابی متوفای 558 و [[سلمان ساوجی، سلمان بن محمد\|سلمان ساوجی]] متوفای 598 و [[ابن‌ حسام خوسفی]] متوفای 875 ، داشته است.

	دربارۀ تاریخ تولّد و مدّت عمر این شاعر از هیچ منبعی جزئی‌ترین اطلاعاتی به دست نیامده است. از لابلای گفته‌های شاعر دلایلی به دست می‌آید که شاعر سنین هفتاد تا هشتاد سالگی را پیموده است.		دربارۀ تاریخ تولّد و مدّت عمر این شاعر از هیچ منبعی جزئی‌ترین اطلاعاتی به دست نیامده است. از لابلای گفته‌های شاعر دلایلی به دست می‌آید که شاعر سنین هفتاد تا هشتاد سالگی را پیموده است.

	تاریخ وفات این شاعر و عارف بزرگ در فرهنگ سخنوران، سال 920 ق قید شده است. دکتر خیامپور، این تاریخ فوت را براساس تذکره آذر و تذکره ریاض العارفین رضاقلی‌خان هدایت آورده است. دکتر ~~ذبیح الله~~ صفا، تاریخ فوت وی را 923 ق قید نموده است که به نظر می‌رسد این تاریخ وفات، صحیح باشد.		تاریخ وفات این شاعر و عارف بزرگ در فرهنگ سخنوران، سال 920 ق قید شده است. دکتر خیامپور، این تاریخ فوت را براساس تذکره آذر و تذکره ریاض العارفین رضاقلی‌خان هدایت آورده است. دکتر [[صفا، ذبیح‌الله\|ذبیح‌الله صفا]]، تاریخ فوت وی را 923 ق قید نموده است که به نظر می‌رسد این تاریخ وفات، صحیح باشد.

	از آثار میرحاج می‌توان به دیوان اشعار و مثنوی لیلی و مجنون او اشاره کرد. وی که از سادات حسینی‌نسب بود، در دارالمؤمنین گناباد دیده به جهان گشود. تحصیلات ابتدایی خود را در آن شهر به پایان رسانید و برای ادامۀ تحصیلات روانۀ هرات شد و در شهر هرات می‌زیست و تا آخر عمر به زادگاهش برنگشت. همواره در توحید باری‌تعالی و نعت پیامبر (ص) و مناقب خاندانش قصاید غرا سروده است. شاعر در قصاید میرحاج تخلص می‌کرد و در غزل اُنسی. از این شاعر دیوان کامل در هیچ‌یک از کتابخانه‌های جهان و ایران معرفی نشده است و اشعار گردآوری شده در این کتاب که شامل قصاید، غزلیات، رباعیات و اشعار پراکندۀ او می‌شود، از جنگ‌ها و سفینه‌های گوناگون گردآوری شده است.<ref>[https://literaturelib.com/books/4022 پایگاه کتابخانه تخصصی ادبیات]</ref>		از آثار [[گنابادی هروی، میرحاج\|میرحاج]] می‌توان به دیوان اشعار و مثنوی لیلی و مجنون او اشاره کرد. وی که از سادات حسینی‌نسب بود، در دارالمؤمنین گناباد دیده به جهان گشود. تحصیلات ابتدایی خود را در آن شهر به پایان رسانید و برای ادامۀ تحصیلات روانۀ هرات شد و در شهر هرات می‌زیست و تا آخر عمر به زادگاهش برنگشت. همواره در توحید باری‌تعالی و نعت پیامبر (ص) و مناقب خاندانش قصاید غرا سروده است. شاعر در قصاید میرحاج تخلص می‌کرد و در غزل اُنسی. از این شاعر دیوان کامل در هیچ‌یک از کتابخانه‌های جهان و ایران معرفی نشده است و اشعار گردآوری شده در این کتاب که شامل قصاید، غزلیات، رباعیات و اشعار پراکندۀ او می‌شود، از جنگ‌ها و سفینه‌های گوناگون گردآوری شده است.<ref>[https://literaturelib.com/books/4022 پایگاه کتابخانه تخصصی ادبیات]</ref>

Hbaghizadeh در ‏۸ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۵۰

2025-02-08T06:50:50Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۰
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	\| پیش از =		\| پیش از =
	}}		}}
	'''دیوان میرحاج گنابادی هروی''' تألیف میرحاج گنابادی هروی، قاضی نورالله شوشتری در «مجالس المؤمنین» دربارۀ او چنین می‌نویسد: «امیرحاج الحسینی الجنابذی از جمله سادات جنابذ خراسان است ~~و در طهارت اصل و لطافت طبع مستغنی از تحدید بیان»~~.		'''دیوان میرحاج گنابادی هروی''' تألیف میرحاج گنابادی هروی، شامل قصاید، ترجیع‌بند، غزلیات، رباعیات، غزل‌های ناقص و ابیات پراکنده است. این کتاب با تصحیح سید عباس رستاخیز به چاپ رسیده است.

	==گزارش کتاب==		==گزارش کتاب==

Hbaghizadeh: صفحه‌ای تازه حاوی «{{جعبه اطلاعات کتاب | تصویر =NURدیوان میرحاج گنابادی هرویJ1.jpg | عنوان =دیوان میرحاج گنابادی هروی | عنوان‌های دیگر = |پدیدآورندگان | پدیدآوران = گنابادی هروی، میرحاج (نویسنده) |زبان | زبان = | کد کنگره =‏ | موضوع = |ناشر | ناشر =مورخ | مکان نشر =قم | سال...» ایجاد کرد

2025-02-07T18:21:25Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{جعبه اطلاعات کتاب | تصویر =NURدیوان میرحاج گنابادی هرویJ1.jpg | عنوان =دیوان میرحاج گنابادی هروی | عنوان‌های دیگر = |پدیدآورندگان | پدیدآوران = گنابادی هروی، میرحاج (نویسنده) |زبان | زبان = | کد کنگره =‏ | موضوع = |ناشر | ناشر =مورخ | مکان نشر =قم | سال...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{جعبه اطلاعات کتاب
| تصویر =NURدیوان میرحاج گنابادی هرویJ1.jpg
| عنوان =دیوان میرحاج گنابادی هروی
| عنوان‌های دیگر =
|پدیدآورندگان
| پدیدآوران =
[[گنابادی هروی، میرحاج]] (نویسنده)
|زبان
| زبان =
| کد کنگره =‏
| موضوع =
|ناشر
| ناشر =مورخ
| مکان نشر =قم
| سال نشر =1398

| کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE.....AUTOMATIONCODE
| چاپ =
| شابک =
| تعداد جلد =
| کتابخانۀ دیجیتال نور =
| کتابخوان همراه نور =
| کد پدیدآور =
| پس از =
| پیش از =
}}
'''دیوان میرحاج گنابادی هروی''' تألیف میرحاج گنابادی هروی، قاضی نورالله شوشتری در «مجالس المؤمنین» دربارۀ او چنین می‌نویسد: «امیرحاج الحسینی الجنابذی از جمله سادات جنابذ خراسان است و در طهارت اصل و لطافت طبع مستغنی از تحدید بیان».

==گزارش کتاب==
کتاب‌ها و دیوان‌های اشعار شاعران و نویسندگان عهد تیموری (از نیمۀ قرن هشتم تا آخر قرن دهم) گنجینۀ گرانسنگی از معارف الهی و علوم بشری محسوب می‌شوند. آن مقطع تاریکی که یکی از دوره‌های پرافتخار فرهنگ و ادب فارسی به حساب می‌آید، از مفسران، محدثان، شاعران، قصه‌خوانان، معماران، موسیقی‌دانان، مترجمان تا کاغذسازان، نویسندگان، صحافان، نقاشان، خطاطان و تمام ارباب هنر در هرات به طور هماهنگ مشغول فعالیت و هنرآفرینی بودند. به‌ویژه شاعرانی که با دیوان‌های مملو از سروده‌های عرفانی، حماسی، داستانی و مدح و ستایش، هر کدام به کسب جایزه‌های فاخر مفتخر می‌شدند. یکی از شاعران این دوره، سید قطب‌الدین حسین میرحاج گنابادی مولود هروی مسکن است که آثار چندی از خود برجای گذاشته است.

قاضی نورالله شوشتری در «مجالس المؤمنین» دربارۀ او چنین می‌نویسد:

«امیرحاج الحسینی الجنابذی از جمله سادات جنابذ خراسان است و در طهارت اصل و لطافت طبع مستغنی از تحدید بیان. در تحفه سامی مذکور است که انقطاع و تجردش به مرتبه‌ای بود که روزی میرعلی شیر به حجره او درآمد، آن منزل را چون مخزن خاطر اهل دل از متاع دنیوی خالی دید، لاجرم تفقّدی فرموده جمیع مایحتاج از نقد و جنس سامان نموده بدانجا فرستاد. حضرت میر چون بوثاق خود آمد و آن اسباب و یراق را ملاحظه نمود درِ آن حجره را فراز کرده به جائی دیگر تحویل نمود و خود را زیر بار منّت اغیار تجویز نفرمود. از فنون شعر ،به قصیده و غزل میل بیشتر داشت و همیشه خاطر به مداحی اهل بیت رسالت می‌گماشت».

میرحاج کاملا توجّه به سروده‌های سه شاعر بزرگ قبل از خود، ظهیر فاریابی متوفای 558 و سلمان ساوجی متوفای 598 و ابن‌حسام خوسفی متوفای 875 ، داشته است.

دربارۀ تاریخ تولّد و مدّت عمر این شاعر از هیچ منبعی جزئی‌ترین اطلاعاتی به دست نیامده است. از لابلای گفته‌های شاعر دلایلی به دست می‌آید که شاعر سنین هفتاد تا هشتاد سالگی را پیموده است.

تاریخ وفات این شاعر و عارف بزرگ در فرهنگ سخنوران، سال 920 ق قید شده است. دکتر خیامپور، این تاریخ فوت را براساس تذکره آذر و تذکره ریاض العارفین رضاقلی‌خان هدایت آورده است. دکتر ذبیح الله صفا، تاریخ فوت وی را 923 ق قید نموده است که به نظر می‌رسد این تاریخ وفات، صحیح باشد.

از آثار میرحاج می‌توان به دیوان اشعار و مثنوی لیلی و مجنون او اشاره کرد. وی که از سادات حسینی‌نسب بود، در دارالمؤمنین گناباد دیده به جهان گشود. تحصیلات ابتدایی خود را در آن شهر به پایان رسانید و برای ادامۀ تحصیلات روانۀ هرات شد و در شهر هرات می‌زیست و تا آخر عمر به زادگاهش برنگشت. همواره در توحید باری‌تعالی و نعت پیامبر (ص) و مناقب خاندانش قصاید غرا سروده است. شاعر در قصاید میرحاج تخلص می‌کرد و در غزل اُنسی. از این شاعر دیوان کامل در هیچ‌یک از کتابخانه‌های جهان و ایران معرفی نشده است و اشعار گردآوری شده در این کتاب که شامل قصاید، غزلیات، رباعیات و اشعار پراکندۀ او می‌شود، از جنگ‌ها و سفینه‌های گوناگون گردآوری شده است.<ref>[https://literaturelib.com/books/4022 پایگاه کتابخانه تخصصی ادبیات]</ref>

==پانويس ==
<references />

==منابع مقاله==
پایگاه کتابخانه تخصصی ادبیات
==وابسته‌ها==
{{وابسته‌ها}}

[[رده:کتاب‌شناسی]]
[[رده:مقالات(بهمن) باقی زاده]]
[[رده:مقالات بازبینی نشده2]]
[[رده:فاقد اتوماسیون]]