دیوان منصور شیرازی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Hbaghizadeh در ‏۲۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۳۳

2024-06-20T20:33:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۰:۰۳
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\| پیش از =		\| پیش از =
	}}		}}
	'''دیوان منصور شیرازی''' تألیف [[شیرازی، منصور\|منصور شیرازی]]، با تصحیح [[عطائی کچوئی، تهمینه\|تهمینه عطائی کچوئی]]، [[ندیمی هرندی، محمود\|محمود ندیمی هرندی]]؛ نویسنده از گویندگان قرن هشتم و معاصر حافظ، مقیم هندوستان و از ستایش‌گران ابوالمجاهد غیاث‌الدین محمدشاه بن تغلق‌شاه است.		'''دیوان منصور شیرازی''' تألیف [[شیرازی، منصور\|منصور شیرازی]]، با تصحیح [[عطائی کچوئی، تهمینه\|تهمینه عطائی کچوئی]]، [[ندیمی هرندی، محمود\|محمود ندیمی هرندی]]؛ نویسنده از گویندگان قرن هشتم و معاصر [[حافظ، شمس‌الدین محمد\|حافظ]]، مقیم هندوستان و از ستایش‌گران ابوالمجاهد غیاث‌الدین محمدشاه بن تغلق‌شاه است.

	==ساختار==		==ساختار==
	پس از مقدمه، کتاب از نه بخش تشکیل شده است و در ادامه اصل دیوان منصور شیرازی آمده است		پس از مقدمه، کتاب از نه بخش تشکیل شده است و در ادامه اصل دیوان [[شیرازی، منصور\|منصور شیرازی]] آمده است

	==گزارش کتاب==		==گزارش کتاب==

Hbaghizadeh در ‏۲۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۳۱

2024-06-20T20:31:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۰:۰۱
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	\|زبان		\|زبان
	\| زبان =		\| زبان =
	\| کد کنگره =‏		\| کد کنگره =‏PIR ۵۵۱۴/۵/د۹ ۱۴۰۱
	\| موضوع =		\| موضوع =شعر فا‌رسی‌ - قرن‌ ۸ق‌.
	\|ناشر		\|ناشر
	\| ناشر =میراث مکتوب		\| ناشر =میراث مکتوب
خط ۶۲:		خط ۶۲:

	[[رده:کتاب‌شناسی]]		[[رده:کتاب‌شناسی]]
			[[رده:زبان‌شناسی، زبان و ادبیات]]
			[[رده:زبان و ادبیات شرقی (آسیایی)]]
			[[رده:زبان و ادبیات فارسی]]
	[[رده:مقالات(تیر) باقی زاده]]		[[رده:مقالات(تیر) باقی زاده]]
	[[رده:مقالات بازبینی ~~نشده2~~]]		[[رده:مقالات بازبینی شده2 تیر 1403]]

Hbaghizadeh در ‏۲۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۲۹

2024-06-20T20:29:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۲۳:۵۹
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\| پیش از =		\| پیش از =
	}}		}}
	'''دیوان منصور شیرازی''' تألیف منصور ~~شیرازی، مصحح:~~ تهمینه عطائی ~~کچوئی،~~ محمود ندیمی ~~هرندی؛~~ نویسنده از گویندگان قرن هشتم و معاصر حافظ، مقیم هندوستان و از ستایش‌گران ابوالمجاهد غیاث‌الدین محمدشاه بن تغلق‌شاه است.		'''دیوان منصور شیرازی''' تألیف [[شیرازی، منصور\|منصور شیرازی]]، با تصحیح [[عطائی کچوئی، تهمینه\|تهمینه عطائی کچوئی]]، [[ندیمی هرندی، محمود\|محمود ندیمی هرندی]]؛ نویسنده از گویندگان قرن هشتم و معاصر حافظ، مقیم هندوستان و از ستایش‌گران ابوالمجاهد غیاث‌الدین محمدشاه بن تغلق‌شاه است.

	==ساختار==		==ساختار==
خط ۳۳:		خط ۳۳:

	==گزارش کتاب==		==گزارش کتاب==
	منصور شیرازی از گویندگان قرن هشتم و معاصر حافظ، مقیم هندوستان و از ستایش‌گران ابوالمجاهد غیاث‌الدین محمدشاه بن تغلق‌شاه است. اطلاعات از نام و نسب و زندگی‌اش بسیار اندک است. او در اشعارش همه‌جا تخلص خود را «منصور» آورده است. در منابعی که ذکر او آمده است، افزون بر «منصور»، او را «منصور شیراز»، ~~«منصور شیرازی»،~~ «خواجه منصور» و «شاه منصور شیرازی» نیز گفته‌اند و شهرت منصور به «خواجه» یا «شاه» احتمالاً به سبب رابطۀ او با تصوف یا نسبتش با سلسله‌های صوفیه باشد؛ هرچند در شعر او بن‌مایه‌های عرفانی وجود ندارد. از نسبت او به شیراز می‌توان احتمال داد که در شیراز به دنیا آمده و دورۀ جوانی را در آن شهر گذرانده است و پس از کسب مقدمات علوم به‌ویژه شعر و لغت و ادبیات، به هندوستان مهاجرت کرده است. آنچه مسلم است در ایام شاعری سال‌ها در هند می‌زیست و پس از این اقامت طولانی، در عرض حال خود به ممدوح، به چهل سال ستایش‌گری خود اشاره کرده است:		[[شیرازی، منصور\|منصور شیرازی]] از گویندگان قرن هشتم و معاصر [[حافظ، شمس‌الدین محمد\|حافظ]]، مقیم هندوستان و از ستایش‌گران ابوالمجاهد غیاث‌الدین محمدشاه بن تغلق‌شاه است. اطلاعات از نام و نسب و زندگی‌اش بسیار اندک است. او در اشعارش همه‌جا تخلص خود را «منصور» آورده است. در منابعی که ذکر او آمده است، افزون بر «منصور»، او را «منصور شیراز»، «[[شیرازی، منصور\|منصور شیرازی]]»، «خواجه منصور» و «شاه منصور شیرازی» نیز گفته‌اند و شهرت منصور به «خواجه» یا «شاه» احتمالاً به سبب رابطۀ او با تصوف یا نسبتش با سلسله‌های صوفیه باشد؛ هرچند در شعر او بن‌مایه‌های عرفانی وجود ندارد. از نسبت او به شیراز می‌توان احتمال داد که در شیراز به دنیا آمده و دورۀ جوانی را در آن شهر گذرانده است و پس از کسب مقدمات علوم به‌ویژه شعر و لغت و ادبیات، به هندوستان مهاجرت کرده است. آنچه مسلم است در ایام شاعری سال‌ها در هند می‌زیست و پس از این اقامت طولانی، در عرض حال خود به ممدوح، به چهل سال ستایش‌گری خود اشاره کرده است:

	{{شعر}}		{{شعر}}
خط ۳۹:		خط ۳۹:
	{{پایان شعر}}		{{پایان شعر}}

	مؤلف «عرفات العاشقین» تصریح کرده است که دیوانی از منصور شیرازی را در اختیار داشته است «مبنی بر ردیف بیست‌وهشت حرف، در هر ردیف یک دو قصیده بیش نگفته». با بررسی منابع گوناگون، اشعار پراکنده‌ای از منصور شیرازی در بیست‌وچهار قافیۀ مختلف شناسایی شده است؛ اما شعری از او با قوافی مختوم به «پ، چ، ح، د، ژ، ص، ع، ه) یافت نشده است. برجسته‌ترین شگرد هنری او، افزون بر مغلق‌گویی و استفاده از قوافی مشکل که خلق معانی تازه را در پی داشته است، تصویرپردازی‌های اوست. او درواقع شاعری تصویرگراست و در شعرش افزون بر پیروی از تصویرپردازی‌های قدما، با استفاده از استعارات و تشبیهات و استخدام انواع صنایع ادبی، خود نیز کوشیده تا تصاویر تازه بیافریند.		مؤلف «عرفات العاشقین» تصریح کرده است که دیوانی از [[شیرازی، منصور\|منصور شیرازی]] را در اختیار داشته است «مبنی بر ردیف بیست‌وهشت حرف، در هر ردیف یک دو قصیده بیش نگفته». با بررسی منابع گوناگون، اشعار پراکنده‌ای از [[شیرازی، منصور\|منصور شیرازی]] در بیست‌وچهار قافیۀ مختلف شناسایی شده است؛ اما شعری از او با قوافی مختوم به «پ، چ، ح، د، ژ، ص، ع، ه) یافت نشده است. برجسته‌ترین شگرد هنری او، افزون بر مغلق‌گویی و استفاده از قوافی مشکل که خلق معانی تازه را در پی داشته است، تصویرپردازی‌های اوست. او درواقع شاعری تصویرگراست و در شعرش افزون بر پیروی از تصویرپردازی‌های قدما، با استفاده از استعارات و تشبیهات و استخدام انواع صنایع ادبی، خود نیز کوشیده تا تصاویر تازه بیافریند.

	منصور شیرازی از میان صنایع و آرایه‌های ادبی، به انواع تناسبات لفظی و معنوی به‌ویژه مراعات النظیر و ایهام توجه خاصی دارد. او از جملۀ گویندگان و ادیبانی است که هنر شاعری را در کاربرد الفاظ مهجور می‌دانستند؛ از این‌رو وجه غالب در شعر او فراوانی الفاظ غریب و مهجور است.		[[شیرازی، منصور\|منصور شیرازی]] از میان صنایع و آرایه‌های ادبی، به انواع تناسبات لفظی و معنوی به‌ویژه مراعات النظیر و ایهام توجه خاصی دارد. او از جملۀ گویندگان و ادیبانی است که هنر شاعری را در کاربرد الفاظ مهجور می‌دانستند؛ از این‌رو وجه غالب در شعر او فراوانی الفاظ غریب و مهجور است.

	سبک قصیده‌سرایی منصور شیرازی متمایل به شیوۀ قصیده‌گویان بزرگ اواخر قرن ششم و آغاز قرن هفتم هجری مانند انوری، خاقانی و کمال اسماعیل است. او در اشعارش از «کمال» نام برده و شعر خود را برتر از شعر او دانسته است؛ همچنین بعضی از قصاید منصور در همان وزن و قافیۀ اشعار کمال سروده شده است. او به شعر خاقانی هم نظر داشته است؛ اما بیشتر در تصاویر شعری از او پیروی کرده است.		سبک قصیده‌سرایی [[شیرازی، منصور\|منصور شیرازی]] متمایل به شیوۀ قصیده‌گویان بزرگ اواخر قرن ششم و آغاز قرن هفتم هجری مانند انوری، خاقانی و کمال اسماعیل است. او در اشعارش از «کمال» نام برده و شعر خود را برتر از شعر او دانسته است؛ همچنین بعضی از قصاید منصور در همان وزن و قافیۀ اشعار کمال سروده شده است. او به شعر خاقانی هم نظر داشته است؛ اما بیشتر در تصاویر شعری از او پیروی کرده است.

	در شعر منصور شیرازی لغات غریب و مهجور فارسی و عربی بسیاری آمده است که از جهات گوناگون قابل توجه است. در پایان این تصحیح نمایۀ مفردات و ترکیبات شعر منصور فراهم آمده است.		در شعر [[شیرازی، منصور\|منصور شیرازی]] لغات غریب و مهجور فارسی و عربی بسیاری آمده است که از جهات گوناگون قابل توجه است. در پایان این تصحیح نمایۀ مفردات و ترکیبات شعر منصور فراهم آمده است.

	اشعار منصور غالباً در فرهنگ‌های لغت به عنوان شاهد نقل شده است و گاهی نیز در بعضی تذکره‌ها و جنگ‌ها آورده شده است. مصححان با جستجوی بسیار حدود ششصد بیت از اشعار منصور را شناسایی کرده‌اند و ابیات پراکنده‌ای را که در یک وزن و قافیه بود، در کنار همدیگر و در ضمن یک قصیده آورده‌اند. منابع مصححان در گردآوری اشعار به این ترتیب است: جنگ بیانی، جنگ نظام‌الدین احمد بن تاج‌الدین علی غفاری مازندرانی، عرفات العاشقین، زبدة الفواید معروف به فرهنگ شیرخانی، فرهنگ شرف‌نامه و فرهنگ جهانگیری.		اشعار منصور غالباً در فرهنگ‌های لغت به عنوان شاهد نقل شده است و گاهی نیز در بعضی تذکره‌ها و جنگ‌ها آورده شده است. مصححان با جستجوی بسیار حدود ششصد بیت از اشعار منصور را شناسایی کرده‌اند و ابیات پراکنده‌ای را که در یک وزن و قافیه بود، در کنار همدیگر و در ضمن یک قصیده آورده‌اند. منابع مصححان در گردآوری اشعار به این ترتیب است: جنگ بیانی، جنگ نظام‌الدین احمد بن تاج‌الدین علی غفاری مازندرانی، عرفات العاشقین، زبدة الفواید معروف به فرهنگ شیرخانی، [[فرهنگ شرف‌نامه]] و [[فرهنگ جهانگیری]].

	مجموعۀ اشعاری که در این کتاب از منصور شیرازی فراهم آمده است، دربرگیرندۀ دو بخش است: در بخش نخست دوازده قصیدۀ کامل آمده است که در جنگ‌های بیانی و مازندرانی ضبط شده است. بخش دوم شامل منتخبات قصاید و ابیات پراکنده‌ای است که در منابع پیش‌گفته آمده است و مصححان با توجه به وزن و قافیۀ مشترک همه را ذیل یک قصیده آورده‌اند. اشعار منصور در این کتاب با توجه به صحیح‌ترین نسخ موجود به شیوۀ انتقادی تصحیح شده است.<ref> [https://literaturelib.com/books/7040 ر.ک: کتابخانه تخصصی ادبیات] </ref>		مجموعۀ اشعاری که در این کتاب از [[شیرازی، منصور\|منصور شیرازی]] فراهم آمده است، دربرگیرندۀ دو بخش است: در بخش نخست دوازده قصیدۀ کامل آمده است که در جنگ‌های بیانی و مازندرانی ضبط شده است. بخش دوم شامل منتخبات قصاید و ابیات پراکنده‌ای است که در منابع پیش‌گفته آمده است و مصححان با توجه به وزن و قافیۀ مشترک همه را ذیل یک قصیده آورده‌اند. اشعار منصور در این کتاب با توجه به صحیح‌ترین نسخ موجود به شیوۀ انتقادی تصحیح شده است.<ref> [https://literaturelib.com/books/7040 ر.ک: کتابخانه تخصصی ادبیات] </ref>

	==پانويس ==		==پانويس ==

Hbaghizadeh: صفحه‌ای تازه حاوی «{{جعبه اطلاعات کتاب | تصویر =NURدیوان منصور شیرازیJ1.jpg | عنوان = | عنوان‌های دیگر = |پدیدآورندگان | پدیدآوران = شیرازی، منصور (نویسنده) عطائی کچوئی، تهمینه (مصحح) ندیمی هرندی، محمود (مصحح) |زبان | زبان = | کد کنگره =‏ | موضوع = |ناشر | ناشر =میراث م...» ایجاد کرد

2024-06-20T20:23:58Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{جعبه اطلاعات کتاب | تصویر =NURدیوان منصور شیرازیJ1.jpg | عنوان = | عنوان‌های دیگر = |پدیدآورندگان | پدیدآوران = شیرازی، منصور (نویسنده) عطائی کچوئی، تهمینه (مصحح) ندیمی هرندی، محمود (مصحح) |زبان | زبان = | کد کنگره =‏ | موضوع = |ناشر | ناشر =میراث م...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{جعبه اطلاعات کتاب
| تصویر =NURدیوان منصور شیرازیJ1.jpg
| عنوان =
| عنوان‌های دیگر =
|پدیدآورندگان
| پدیدآوران =
[[شیرازی، منصور]] (نویسنده)
[[عطائی کچوئی، تهمینه]] (مصحح)
[[ندیمی هرندی، محمود]] (مصحح)
|زبان
| زبان =
| کد کنگره =‏
| موضوع =
|ناشر
| ناشر =میراث مکتوب
| مکان نشر =تهران
| سال نشر =۱۴۰۱

| کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE.....AUTOMATIONCODE
| چاپ =
| شابک =3ـ268ـ203ـ600ـ978
| تعداد جلد =
| کتابخانۀ دیجیتال نور =
| کتابخوان همراه نور =
| کد پدیدآور =
| پس از =
| پیش از =
}}
'''دیوان منصور شیرازی''' تألیف منصور شیرازی، مصحح: تهمینه عطائی کچوئی، محمود ندیمی هرندی؛ نویسنده از گویندگان قرن هشتم و معاصر حافظ، مقیم هندوستان و از ستایش‌گران ابوالمجاهد غیاث‌الدین محمدشاه بن تغلق‌شاه است.

==ساختار==
پس از مقدمه، کتاب از نه بخش تشکیل شده است و در ادامه اصل دیوان منصور شیرازی آمده است

==گزارش کتاب==
منصور شیرازی از گویندگان قرن هشتم و معاصر حافظ، مقیم هندوستان و از ستایش‌گران ابوالمجاهد غیاث‌الدین محمدشاه بن تغلق‌شاه است. اطلاعات از نام و نسب و زندگی‌اش بسیار اندک است. او در اشعارش همه‌جا تخلص خود را «منصور» آورده است. در منابعی که ذکر او آمده است، افزون بر «منصور»، او را «منصور شیراز»، «منصور شیرازی»، «خواجه منصور» و «شاه منصور شیرازی» نیز گفته‌اند و شهرت منصور به «خواجه» یا «شاه» احتمالاً به سبب رابطۀ او با تصوف یا نسبتش با سلسله‌های صوفیه باشد؛ هرچند در شعر او بن‌مایه‌های عرفانی وجود ندارد. از نسبت او به شیراز می‌توان احتمال داد که در شیراز به دنیا آمده و دورۀ جوانی را در آن شهر گذرانده است و پس از کسب مقدمات علوم به‌ویژه شعر و لغت و ادبیات، به هندوستان مهاجرت کرده است. آنچه مسلم است در ایام شاعری سال‌ها در هند می‌زیست و پس از این اقامت طولانی، در عرض حال خود به ممدوح، به چهل سال ستایش‌گری خود اشاره کرده است:

{{شعر}}
{{ب|''شده‌ست مدحت چهل سال وزپی آنم''|2='' که درد من شود امروز کمتر از فردا''}}
{{پایان شعر}}

مؤلف «عرفات العاشقین» تصریح کرده است که دیوانی از منصور شیرازی را در اختیار داشته است «مبنی بر ردیف بیست‌وهشت حرف، در هر ردیف یک دو قصیده بیش نگفته». با بررسی منابع گوناگون، اشعار پراکنده‌ای از منصور شیرازی در بیست‌وچهار قافیۀ مختلف شناسایی شده است؛ اما شعری از او با قوافی مختوم به «پ، چ، ح، د، ژ، ص، ع، ه) یافت نشده است. برجسته‌ترین شگرد هنری او، افزون بر مغلق‌گویی و استفاده از قوافی مشکل که خلق معانی تازه را در پی داشته است، تصویرپردازی‌های اوست. او درواقع شاعری تصویرگراست و در شعرش افزون بر پیروی از تصویرپردازی‌های قدما، با استفاده از استعارات و تشبیهات و استخدام انواع صنایع ادبی، خود نیز کوشیده تا تصاویر تازه بیافریند.

منصور شیرازی از میان صنایع و آرایه‌های ادبی، به انواع تناسبات لفظی و معنوی به‌ویژه مراعات النظیر و ایهام توجه خاصی دارد. او از جملۀ گویندگان و ادیبانی است که هنر شاعری را در کاربرد الفاظ مهجور می‌دانستند؛ از این‌رو وجه غالب در شعر او فراوانی الفاظ غریب و مهجور است.

سبک قصیده‌سرایی منصور شیرازی متمایل به شیوۀ قصیده‌گویان بزرگ اواخر قرن ششم و آغاز قرن هفتم هجری مانند انوری، خاقانی و کمال اسماعیل است. او در اشعارش از «کمال» نام برده و شعر خود را برتر از شعر او دانسته است؛ همچنین بعضی از قصاید منصور در همان وزن و قافیۀ اشعار کمال سروده شده است. او به شعر خاقانی هم نظر داشته است؛ اما بیشتر در تصاویر شعری از او پیروی کرده است.

در شعر منصور شیرازی لغات غریب و مهجور فارسی و عربی بسیاری آمده است که از جهات گوناگون قابل توجه است. در پایان این تصحیح نمایۀ مفردات و ترکیبات شعر منصور فراهم آمده است.

اشعار منصور غالباً در فرهنگ‌های لغت به عنوان شاهد نقل شده است و گاهی نیز در بعضی تذکره‌ها و جنگ‌ها آورده شده است. مصححان با جستجوی بسیار حدود ششصد بیت از اشعار منصور را شناسایی کرده‌اند و ابیات پراکنده‌ای را که در یک وزن و قافیه بود، در کنار همدیگر و در ضمن یک قصیده آورده‌اند. منابع مصححان در گردآوری اشعار به این ترتیب است: جنگ بیانی، جنگ نظام‌الدین احمد بن تاج‌الدین علی غفاری مازندرانی، عرفات العاشقین، زبدة الفواید معروف به فرهنگ شیرخانی، فرهنگ شرف‌نامه و فرهنگ جهانگیری.

مجموعۀ اشعاری که در این کتاب از منصور شیرازی فراهم آمده است، دربرگیرندۀ دو بخش است: در بخش نخست دوازده قصیدۀ کامل آمده است که در جنگ‌های بیانی و مازندرانی ضبط شده است. بخش دوم شامل منتخبات قصاید و ابیات پراکنده‌ای است که در منابع پیش‌گفته آمده است و مصححان با توجه به وزن و قافیۀ مشترک همه را ذیل یک قصیده آورده‌اند. اشعار منصور در این کتاب با توجه به صحیح‌ترین نسخ موجود به شیوۀ انتقادی تصحیح شده است.<ref> [https://literaturelib.com/books/7040 ر.ک: کتابخانه تخصصی ادبیات] </ref>

==پانويس ==
<references />

==منابع مقاله==
[https://literaturelib.com/books/7040 کتابخانه تخصصی ادبیات]
==وابسته‌ها==
{{وابسته‌ها}}

[[رده:کتاب‌شناسی]]
[[رده:مقالات(تیر) باقی زاده]]
[[رده:مقالات بازبینی نشده2]]