دیوان شهریار - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Yaalatif: +{{شعر و شاعری}}

2022-08-21T14:44:21Z

+{{شعر و شاعری}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۱۴
خط ۱۰۳:		خط ۱۰۳:
	#[[:noormags:1274738\| غیبی، عبدالاحد؛ محمدپور، زهرا؛ حسینی توانا، نسرین، «بررسی تطبیقی مضامین رمانتیسم در اشعار مفدی زکریا و محمدحسین شهریار»، پایگاه مجلات تخصصی نور، مجله مطالعات ادبیات تطبیقی، پاییز 1396، شماره 43، علمی - ترویجی/ISC ‏(25 صفحه، از 87 تا 111)]].		#[[:noormags:1274738\| غیبی، عبدالاحد؛ محمدپور، زهرا؛ حسینی توانا، نسرین، «بررسی تطبیقی مضامین رمانتیسم در اشعار مفدی زکریا و محمدحسین شهریار»، پایگاه مجلات تخصصی نور، مجله مطالعات ادبیات تطبیقی، پاییز 1396، شماره 43، علمی - ترویجی/ISC ‏(25 صفحه، از 87 تا 111)]].

			{{شعر و شاعری}}
	==وابسته‌ها==		==وابسته‌ها==
	{{وابسته‌ها}}		{{وابسته‌ها}}

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'فارسي ' به 'فارسی'

2022-07-05T06:35:50Z

جایگزینی متن - 'فارسي ' به 'فارسی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۰۵
خط ۸:		خط ۸:
	\| زبان =فارسی		\| زبان =فارسی
	\| کد کنگره =‏‏‎‏PIR‎‏ ‎‏8127‎‏ ‎‏/‎‏د‎‏9		\| کد کنگره =‏‏‎‏PIR‎‏ ‎‏8127‎‏ ‎‏/‎‏د‎‏9
	\| موضوع =شعر ~~فارسي~~ - قرن 14		\| موضوع =شعر فارسی- قرن 14

	\| ناشر = مؤسسه انتشارات نگاه		\| ناشر = مؤسسه انتشارات نگاه
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	\| شابک =964-407-081-x		\| شابک =964-407-081-x
	\| تعداد جلد =2		\| تعداد جلد =2
	\| کتابخانۀ دیجیتال نور =		\| کتابخانۀ دیجیتال نور =12159
	\| کتابخوان همراه نور =12159		\| کتابخوان همراه نور =12159
	\| کد پدیدآور =		\| کد پدیدآور =

A-esmaili@noornet.net: جایگزینی متن - ' ' به ''

2021-04-26T04:04:21Z

جایگزینی متن - ' <ref>' به '<ref>'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ آوریل ۲۰۲۱، ساعت ۰۷:۳۴
خط ۴۰:		خط ۴۰:
	# دوره جوانی او که با عشق (عشق ملموس انسانی) همراه است. در این دوره، شاعر غزل‌های عاشقانه می‌سراید.		# دوره جوانی او که با عشق (عشق ملموس انسانی) همراه است. در این دوره، شاعر غزل‌های عاشقانه می‌سراید.
	# دوره‌ای که از آشنایی‌اش با «افسانه» نیما آغاز می‌شود و به ارتباط عمیق‌تری با شعر نیمایی منجر می‌شود.		# دوره‌ای که از آشنایی‌اش با «افسانه» نیما آغاز می‌شود و به ارتباط عمیق‌تری با شعر نیمایی منجر می‌شود.
	# دوره آخر که به دوره پختگی و پیری شاعر مربوط می‌شود. در این دوره گرایش به‌نوعی عرفان در شعر [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] آشکار است. شعر [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] امتزاجی از کلاسیسم و رمانتیسم است؛ به‌طوری‌که برخی معتقدند [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] آخرین ستاره برجسته آسمان ادب کلاسیک ایران و یکی از بارزترین نمایندگان ادبیات رمانتیسم ایران به‌حساب می‌آید و رمانتیک را در چهارچوب ادب فخیم کلاسیک عرضه می‌دارد؛ به‌طوری‌که در حوزه کلاسیک [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] را حافظ ثانی لقب داده‌اند <ref>ر.ک: همان، ص95</ref>.		# دوره آخر که به دوره پختگی و پیری شاعر مربوط می‌شود. در این دوره گرایش به‌نوعی عرفان در شعر [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] آشکار است. شعر [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] امتزاجی از کلاسیسم و رمانتیسم است؛ به‌طوری‌که برخی معتقدند [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] آخرین ستاره برجسته آسمان ادب کلاسیک ایران و یکی از بارزترین نمایندگان ادبیات رمانتیسم ایران به‌حساب می‌آید و رمانتیک را در چهارچوب ادب فخیم کلاسیک عرضه می‌دارد؛ به‌طوری‌که در حوزه کلاسیک [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] را حافظ ثانی لقب داده‌اند<ref>ر.ک: همان، ص95</ref>.

	به‌منظور آشنایی با سبک شعری این شاعر بزرگ، در ادامه به جلوه‌هایی که در اشعار او، نمود خاصی دارد، اشاره می‌شود:		به‌منظور آشنایی با سبک شعری این شاعر بزرگ، در ادامه به جلوه‌هایی که در اشعار او، نمود خاصی دارد، اشاره می‌شود:
	# فقر و محرومیت:		# فقر و محرومیت:
	#: [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] در متن جامعه زندگی کرده، با درد متولد شده و با درد زندگی کرده و با درد دنیا را وداع گفته است. اگر درباره فقر و فلاکت سخن می‌گوید، خود نیز مزه آن را چشیده است <ref>ر.ک: همان، ص97- 98</ref>.		#: [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] در متن جامعه زندگی کرده، با درد متولد شده و با درد زندگی کرده و با درد دنیا را وداع گفته است. اگر درباره فقر و فلاکت سخن می‌گوید، خود نیز مزه آن را چشیده است<ref>ر.ک: همان، ص97- 98</ref>.
	#: در آثار [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]]، فریاد مستمندان در هر قدمی به گوش می‌رسد و آنچه از ضمیر آن‌ها می‌گذرد و توان گفتن آن‌ها را ندارند، در شعر وی به‌صراحت طنین‌انداز است. مثل‌اینکه [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] در محله‌های فقیرنشین شهر، کوچه به کوچه، خانه به خانه گشته و از جزئیات زندگانی محرومان باخبر بوده است<ref>ر.ک: همان، ص98</ref>.		#: در آثار [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]]، فریاد مستمندان در هر قدمی به گوش می‌رسد و آنچه از ضمیر آن‌ها می‌گذرد و توان گفتن آن‌ها را ندارند، در شعر وی به‌صراحت طنین‌انداز است. مثل‌اینکه [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] در محله‌های فقیرنشین شهر، کوچه به کوچه، خانه به خانه گشته و از جزئیات زندگانی محرومان باخبر بوده است<ref>ر.ک: همان، ص98</ref>.
	#: [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] در جای‌جای کلامش به درد دل همه‌کسانی که احساس و درک و محرومیت او را با خود دارند، اشاره کرده است، از جمله:		#: [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] در جای‌جای کلامش به درد دل همه‌کسانی که احساس و درک و محرومیت او را با خود دارند، اشاره کرده است، از جمله:

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - '== وابسته‌ها == ' به '==وابسته‌ها== {{وابسته‌ها}} '

2020-12-09T21:44:34Z

جایگزینی متن - '== وابسته‌ها == ' به '==وابسته‌ها== {{وابسته‌ها}} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ دسامبر ۲۰۲۰، ساعت ۰۱:۱۴
خط ۱۰۳:		خط ۱۰۳:
	#[[:noormags:1274738\| غیبی، عبدالاحد؛ محمدپور، زهرا؛ حسینی توانا، نسرین، «بررسی تطبیقی مضامین رمانتیسم در اشعار مفدی زکریا و محمدحسین شهریار»، پایگاه مجلات تخصصی نور، مجله مطالعات ادبیات تطبیقی، پاییز 1396، شماره 43، علمی - ترویجی/ISC ‏(25 صفحه، از 87 تا 111)]].		#[[:noormags:1274738\| غیبی، عبدالاحد؛ محمدپور، زهرا؛ حسینی توانا، نسرین، «بررسی تطبیقی مضامین رمانتیسم در اشعار مفدی زکریا و محمدحسین شهریار»، پایگاه مجلات تخصصی نور، مجله مطالعات ادبیات تطبیقی، پاییز 1396، شماره 43، علمی - ترویجی/ISC ‏(25 صفحه، از 87 تا 111)]].

	== وابسته‌ها ==		==وابسته‌ها==
			{{وابسته‌ها}}

	[[رده:کتاب‌شناسی]]		[[رده:کتاب‌شناسی]]

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'رده:آپلود مهر(98)' به ''

2020-06-14T15:17:44Z

جایگزینی متن - 'رده:آپلود مهر(98)' به ''

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۸:۴۷
خط ۱۱۴:		خط ۱۱۴:

	[[رده:زبانها و ادبیات ایرانی]]		[[رده:زبانها و ادبیات ایرانی]]

	~~[[رده:آپلود مهر(98)]]~~

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'رده: مهر(98)' به ''

2020-06-14T14:54:23Z

جایگزینی متن - 'رده: مهر(98)' به ''

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۸:۲۴
خط ۱۱۶:		خط ۱۱۶:

	[[رده:آپلود مهر(98)]]		[[رده:آپلود مهر(98)]]
	~~[[رده: مهر(98)]]~~

A-esmaili@noornet.net: جایگزینی متن - '' به ''

2019-11-07T08:57:45Z

جایگزینی متن - '<references />' به '<references/>'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۲:۲۷
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	\| تعداد جلد =2		\| تعداد جلد =2
	\| کتابخانۀ دیجیتال نور =		\| کتابخانۀ دیجیتال نور =
			\| کتابخوان همراه نور =12159
	\| کد پدیدآور =		\| کد پدیدآور =
	\| پس از =		\| پس از =
خط ۹۶:		خط ۹۷:

	==پانویس ==		==پانویس ==
	<references />		<references/>

	==منابع مقاله==		==منابع مقاله==

Hbaghizadeh@noornet.net: /* منابع مقاله */

2019-10-03T12:11:28Z

منابع مقاله

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۵:۴۱
خط ۱۰۰:		خط ۱۰۰:
	==منابع مقاله==		==منابع مقاله==
	# مقدمه و متن کتاب.		# مقدمه و متن کتاب.
	# غیبی، عبدالاحد؛ محمدپور، زهرا؛ حسینی توانا، نسرین، «بررسی تطبیقی مضامین رمانتیسم در اشعار مفدی زکریا و محمدحسین شهریار»، پایگاه مجلات تخصصی نور، مجله مطالعات ادبیات تطبیقی، پاییز 1396، شماره 43، علمی - ترویجی/ISC ‏(25 صفحه، از 87 تا 111)~~، به آدرس:~~		#[[:noormags:1274738\| غیبی، عبدالاحد؛ محمدپور، زهرا؛ حسینی توانا، نسرین، «بررسی تطبیقی مضامین رمانتیسم در اشعار مفدی زکریا و محمدحسین شهریار»، پایگاه مجلات تخصصی نور، مجله مطالعات ادبیات تطبیقی، پاییز 1396، شماره 43، علمی - ترویجی/ISC ‏(25 صفحه، از 87 تا 111)]].
	~~www~~.~~noormags.ir/view/fa/articlepage/1274738/~~


	== وابسته‌ها ==		== وابسته‌ها ==

Hbaghizadeh@noornet.net: /* وابسته‌ها */

2019-10-03T12:10:31Z

وابسته‌ها

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۵:۴۰
خط ۱۱۷:		خط ۱۱۷:

	[[رده:آپلود مهر(98)]]		[[رده:آپلود مهر(98)]]
			[[رده: مهر(98)]]

Hbaghizadeh@noornet.net در ‏۳ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۲:۰۷

2019-10-03T12:07:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۵:۳۷
خط ۹:		خط ۹:
	\| کد کنگره =‏‏‎‏PIR‎‏ ‎‏8127‎‏ ‎‏/‎‏د‎‏9		\| کد کنگره =‏‏‎‏PIR‎‏ ‎‏8127‎‏ ‎‏/‎‏د‎‏9
	\| موضوع =شعر فارسي - قرن 14		\| موضوع =شعر فارسي - قرن 14



	\| ناشر = مؤسسه انتشارات نگاه		\| ناشر = مؤسسه انتشارات نگاه
خط ۵۳:		خط ۵۱:
	#: «بوردا بیر شیر داردا قالیب باغیریر» (اینجا شیری در دام افتاده و نعره می‌کشد)؛		#: «بوردا بیر شیر داردا قالیب باغیریر» (اینجا شیری در دام افتاده و نعره می‌کشد)؛
	#: «مروتسیز انسانلاری چاغیریر» (انسان‌های بی‌مروت را به یاری می‌طلبد)<ref>ر.ک: همان</ref>.		#: «مروتسیز انسانلاری چاغیریر» (انسان‌های بی‌مروت را به یاری می‌طلبد)<ref>ر.ک: همان</ref>.
	#: [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] در شعر «بچه یتیم»، به بیان محرومیت با تصویرسازی از قتل، غارت، فقر، گرسنگی، گدایی و دزدی بچه‌ها در خیابان‌ها و کوچه‌ها و بی‌عفتی آن‌ها اشاره می‌کند و علت تمام این بدبختی‌ها را ملت می‌داند:		#: [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] در شعر «بچه یتیم»، به بیان محرومیت با تصویرسازی از قتل، غارت، فقر، گرسنگی، گدایی و دزدی بچه‌ها در خیابان‌ها و کوچه‌ها و بی‌عفتی آن‌ها اشاره می‌کند و علت تمام این بدبختی‌ها را ملت می‌داند:{{شعر}}
	{{شعر}}		#:{{ب\|'' می‌سوزم ای نهال طبیعت به حال تو ''\|2=''کز باغبان ندید نوازش نهال تو''}}
	{{ب\|'' می‌سوزم ای نهال طبیعت به حال تو ''\|2=''کز باغبان ندید نوازش نهال تو''}}		#:{{ب\|'' گوید زبان حال تو با من ملال تو ''\|2=''مسئول ملت است به ننگ سؤال تو''}}
	{{ب\|'' گوید زبان حال تو با من ملال تو ''\|2=''مسئول ملت است به ننگ سؤال تو''}}		#:{{ب\|'' ملت گناهکار و تو بینی جزا یتیم ''\|2=''ای پابرهنه دربه در کوچه‌ها یتیم''<ref>ر.ک: همان</ref>}}{{پایان شعر}}
	{{ب\|'' ملت گناهکار و تو بینی جزا یتیم ''\|2=''ای پابرهنه دربه در کوچه‌ها یتیم''<ref>ر.ک: همان</ref>}}
	{{پایان شعر}}
	#: [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] اظهار می‌کند که فقر و گرسنگی و سوز سرما و نداشتن سرپناه، اکثر مردم را آواره کرده بود. دالآن‌های خانه‌ها و مغازه‌ها و ویرانه‌ها پر از زن و بچه و مردم بدبخت بود. صدای ناله‌های بینوایان دل انسان را به درد می‌آورد. یک عده هم از این وضعیت دردناک سوءاستفاده می‌کردند و هرچه آذوقه و پوشاک گرم و وسایل گرم‌کننده بود، احتکار می‌کردند و بدبختی مردم بیچاره و درمانده را می‌افزودند و خودشان در رفاه کامل زندگی می‌کردند.		#: [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] اظهار می‌کند که فقر و گرسنگی و سوز سرما و نداشتن سرپناه، اکثر مردم را آواره کرده بود. دالآن‌های خانه‌ها و مغازه‌ها و ویرانه‌ها پر از زن و بچه و مردم بدبخت بود. صدای ناله‌های بینوایان دل انسان را به درد می‌آورد. یک عده هم از این وضعیت دردناک سوءاستفاده می‌کردند و هرچه آذوقه و پوشاک گرم و وسایل گرم‌کننده بود، احتکار می‌کردند و بدبختی مردم بیچاره و درمانده را می‌افزودند و خودشان در رفاه کامل زندگی می‌کردند.
	#: شاعر این صحنه‌ها را به زیبایی در اشعار ترکی خویش، با این مضامین بیان می‌کند:		#: شاعر این صحنه‌ها را به زیبایی در اشعار ترکی خویش، با این مضامین بیان می‌کند:
	#: «چه بدانم شاید روزگار خودش برای نامرد سرنوشتی رقم بزند. در عین بازکردن راه‌های دیگر دست‌های درستکار را می‌بندد، به سینه‌های پاک داغ می‌کشد. همه قوچ‌ها، طرلآن‌ها، آهوان و مارال‌ها که در کوه‌ها هستند؛ همه آن‌ها خسته، همه آن‌ها افسرده، سینه‌ها داغ‌دیده و زخمی، گل در حال شکفتن پژمرده می‌شود»<ref>ر.ک: همان، ص98- 99</ref>.		#: «چه بدانم شاید روزگار خودش برای نامرد سرنوشتی رقم بزند. در عین بازکردن راه‌های دیگر دست‌های درستکار را می‌بندد، به سینه‌های پاک داغ می‌کشد. همه قوچ‌ها، طرلآن‌ها، آهوان و مارال‌ها که در کوه‌ها هستند؛ همه آن‌ها خسته، همه آن‌ها افسرده، سینه‌ها داغ‌دیده و زخمی، گل در حال شکفتن پژمرده می‌شود»<ref>ر.ک: همان، ص98- 99</ref>.
	#: [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] در تمام عمر با تنگدستی دست‌وپنجه نرم کرده است و از احوال و مشکلات بینوایان باخبر بوده و در هر فرصتی از گرفتاری‌های مستمندان سخن گفته است. مشاهده فقر و گرسنگی مردم، دل حساس وی را به درد می‌آورد؛ چون تحمل دیدن واقعیت‌های دردآور را ندارد. [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] نیز از سرمای زمستان خاطرات تلخی داشته است که از زبان بیچارگان از ارباب زمستان شکوه می‌کند:		#: [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] در تمام عمر با تنگدستی دست‌وپنجه نرم کرده است و از احوال و مشکلات بینوایان باخبر بوده و در هر فرصتی از گرفتاری‌های مستمندان سخن گفته است. مشاهده فقر و گرسنگی مردم، دل حساس وی را به درد می‌آورد؛ چون تحمل دیدن واقعیت‌های دردآور را ندارد. [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] نیز از سرمای زمستان خاطرات تلخی داشته است که از زبان بیچارگان از ارباب زمستان شکوه می‌کند:{{شعر}}
	{{شعر}}		#:{{ب\|''زمستان پوستین افزود بر تن کدخدایان را''\|2=''ولیکن پوست خواهد کند ما یک لاقبایان را''}}
	{{ب\|''زمستان پوستین افزود بر تن کدخدایان را''\|2=''ولیکن پوست خواهد کند ما یک لاقبایان را''}}		#:{{ب\|''ره ماتم‌سرای ما ندانم از که می‌پرسد''\|2=''زمستانی که نشناسد در دولت سرایان را''<ref>ر.ک: همان</ref>}}{{پایان شعر}}
	{{ب\|''ره ماتم‌سرای ما ندانم از که می‌پرسد''\|2=''زمستانی که نشناسد در دولت سرایان را''<ref>ر.ک: همان</ref>}}
	{{پایان شعر}}

	# عشق به وطن:		# عشق به وطن:
	#: احساس وطن‌دوستی و مبارزه با استبداد و خونریزی، در اندیشه [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] جنبه جهانی دارد و محدود به ایران نیست. بخش مهمی از شعرهای او که در مضامین اجتماعی و وطن سروده شده، به زبان مادری اوست. یکی از مهم‌ترین سروده‌های [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] که اشارتی مستقیم به جدایی سرزمین‌های ایرانی قفقاز و تجزیه خاک ایران دارد، قطعه شعری است که خطاب به محمد راحیم، شاعر قفقازی سروده است، با این مضمون:		#: احساس وطن‌دوستی و مبارزه با استبداد و خونریزی، در اندیشه [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] جنبه جهانی دارد و محدود به ایران نیست. بخش مهمی از شعرهای او که در مضامین اجتماعی و وطن سروده شده، به زبان مادری اوست. یکی از مهم‌ترین سروده‌های [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] که اشارتی مستقیم به جدایی سرزمین‌های ایرانی قفقاز و تجزیه خاک ایران دارد، قطعه شعری است که خطاب به محمد راحیم، شاعر قفقازی سروده است، با این مضمون:
	#: «ای سرزمین قهرمانان، قفقازم، سلامم بر تو باد. در عشق تو هنوز بسیاری در ایران سرگردان و پریشان حالند»<ref>ر.ک: همان، ص100- 101</ref>.		#: «ای سرزمین قهرمانان، قفقازم، سلامم بر تو باد. در عشق تو هنوز بسیاری در ایران سرگردان و پریشان حالند»<ref>ر.ک: همان، ص100- 101</ref>.
	#: [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] در شعر «مهمان شهریور» نیز به مناسبت بیرون رفتن قوای متجاوز از ایران، اظهار شادی می‌نماید و می‌گوید:		#: [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] در شعر «مهمان شهریور» نیز به مناسبت بیرون رفتن قوای متجاوز از ایران، اظهار شادی می‌نماید و می‌گوید:
	{{شعر}}		#:{{شعر}}
	{{ب\|'' خوان به یغما برده آن ناخوانده مهمان می‌رود ''\|2='' آن نمک‌نشناس بشکسته نمکدان می‌رود''}}		#:{{ب\|'' خوان به یغما برده آن ناخوانده مهمان می‌رود ''\|2='' آن نمک‌نشناس بشکسته نمکدان می‌رود''}}
	{{ب\|'' از حریم بوستان باد خزانی بسته بار''\|2='' یا سپاه اجنبی از خاک ایران می‌رود''}}		#:{{ب\|'' از حریم بوستان باد خزانی بسته بار''\|2='' یا سپاه اجنبی از خاک ایران می‌رود''}}
	{{ب\|'' گرچه بام و در به سر کوبید صاحب‌خانه را''\|2='' خانه آبادان که جغد از بوم ویران می‌رود''<ref>ر.ک: همان، ص101</ref>}}		#:{{ب\|'' گرچه بام و در به سر کوبید صاحب‌خانه را''\|2='' خانه آبادان که جغد از بوم ویران می‌رود''<ref>ر.ک: همان، ص101</ref>}}{{پایان شعر}}
	{{پایان شعر}}		#: [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] نه تنها با متجاوزین و اشغالگران وطن خود، بلکه با هر نوع تجاوز و اشغال مخالفت آشتی‌ناپذیر داشت. [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] در جای دیگر در غزل معروف «آذربایجان» احساسات ملی میهنی خود را این‌گونه وصف می‌کند:{{شعر}}
	#: [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] نه تنها با متجاوزین و اشغالگران وطن خود، بلکه با هر نوع تجاوز و اشغال مخالفت آشتی‌ناپذیر داشت. [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] در جای دیگر در غزل معروف «آذربایجان» احساسات ملی میهنی خود را این‌گونه وصف می‌کند:		#:{{ب\|'' پر می‌زند مرغ‌دلم با یاد آذربایجان ''\|2='' خوش باد وقت مردم آزاد آذربایجان''}}
	{{شعر}}		#:{{ب\|'' در بیستون انقلاب از شور شیرین وطن ''\|2='' بس تیشه بر سرکوفته فرهاد آذربایجان''}}
	{{ب\|'' پر می‌زند مرغ‌دلم با یاد آذربایجان ''\|2='' خوش باد وقت مردم آزاد آذربایجان''}}		#:{{ب\|'' در مکتب عشق وطن جان باختن آموخته ''\|2='' یا رب که بوده است از ازل استاد آذربایجان''<ref>ر.ک: همان</ref>}}{{پایان شعر}}
	{{ب\|'' در بیستون انقلاب از شور شیرین وطن ''\|2='' بس تیشه بر سرکوفته فرهاد آذربایجان''}}
	{{ب\|'' در مکتب عشق وطن جان باختن آموخته ''\|2='' یا رب که بوده است از ازل استاد آذربایجان''<ref>ر.ک: همان</ref>}}
	{{پایان شعر}}
	# بازگشت به دامن طبیعت:		# بازگشت به دامن طبیعت:
	#: در اشعار [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] رگه‌های بازگشت به دامن طبیعت مشاهده می‌شود. او اندوه و حزن درونی خود را به عناصر طبیعت تشبیه می‌کند و با طبیعت همراه می‌شود. [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] از جفای روزگار به طبیعت پناه می‌برد، می‌گوید:		#: در اشعار [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] رگه‌های بازگشت به دامن طبیعت مشاهده می‌شود. او اندوه و حزن درونی خود را به عناصر طبیعت تشبیه می‌کند و با طبیعت همراه می‌شود. [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] از جفای روزگار به طبیعت پناه می‌برد، می‌گوید:{{شعر}}
	{{شعر}}		#:{{ب\|'' شب‌ها منم و چشمک محزون ثریا ''\|2='' با اشک غم و زمزمه راز نیازت ''<ref>ر.ک: همان، ص103</ref>}}{{پایان شعر}}
	{{ب\|'' شب‌ها منم و چشمک محزون ثریا ''\|2='' با اشک غم و زمزمه راز نیازت ''<ref>ر.ک: همان، ص103</ref>}}		#: [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] احساس غم خود را به‌گونه‌ای زیبا در سراپرده طبیعت همچون تابلویی زیبا به مخاطب القا می‌کند:{{شعر}}
	{{پایان شعر}}		#:{{ب\|'' شب بود و نهیب باد و طوفان ''\|2=''می‌کوفت در اطاق با مشت''}}
	#: [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] احساس غم خود را به‌گونه‌ای زیبا در سراپرده طبیعت همچون تابلویی زیبا به مخاطب القا می‌کند:		#:{{ب\|'' رگبار به شیشه‌های الوان خوش ''\|2=''ضربه می‌گرفت با سرانگشت''<ref>ر.ک: همان</ref>}}{{پایان شعر}}
	{{شعر}}		#: شب در شعر شاعرانی همچون [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] از پربسامدترین نمادهاست که وقتی حزن و اندوه بر شاعر غالب می‌شود به دامن طبیعت پناه می‌برد و آن را مکانی امن برای خود قرار می‌دهد و به راز و نیاز با آن می‌پردازد. وی احساسات خود را با کمک گرفتن از عناصر طبیعت به این صورت بیان می‌کند:{{شعر}}
	{{ب\|'' شب بود و نهیب باد و طوفان ''\|2=''می‌کوفت در اطاق با مشت''}}		#:{{ب\|'' آسمان با دیگران صاف است و با ما ابر دارد ''\|2='' می‌شود روزی صفا با ما هم اما صبر دارد ''}}
	{{ب\|'' رگبار به شیشه‌های الوان خوش ''\|2=''ضربه می‌گرفت با سرانگشت''<ref>ر.ک: همان</ref>}}		#:{{ب\|'' از غم غربت گرفت آئینه چشمم غباری''\|2='' کآفتاب روشنم گویی نقاب از ابر دارد ''<ref>ر.ک: همان، ص104</ref>}}{{پایان شعر}}
	{{پایان شعر}}
	#: شب در شعر شاعرانی همچون [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] از پربسامدترین نمادهاست که وقتی حزن و اندوه بر شاعر غالب می‌شود به دامن طبیعت پناه می‌برد و آن را مکانی امن برای خود قرار می‌دهد و به راز و نیاز با آن می‌پردازد. وی احساسات خود را با کمک گرفتن از عناصر طبیعت به این صورت بیان می‌کند:
	{{شعر}}
	{{ب\|'' آسمان با دیگران صاف است و با ما ابر دارد ''\|2='' می‌شود روزی صفا با ما هم اما صبر دارد ''}}
	{{ب\|'' از غم غربت گرفت آئینه چشمم غباری''\|2='' کآفتاب روشنم گویی نقاب از ابر دارد ''<ref>ر.ک: همان، ص104</ref>}}
	{{پایان شعر}}

	# نوستالژی:		# نوستالژی:
	#: منظومه «حیدربابایه سلام» از [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] را می‌توان زیباترین جلوه شوق شاعر در بازگشت به وطن و روستای خود دانست. شاعر در جای‌جای آن، شوق بازگشت به روستا و زادگاهش را دارد. از جمله در ابیاتی از آن، خود را یوسف گم‌گشته وطن می‌داند که باید روزی به آغوش آن بازگردد		#: منظومه «حیدربابایه سلام» از [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] را می‌توان زیباترین جلوه شوق شاعر در بازگشت به وطن و روستای خود دانست. شاعر در جای‌جای آن، شوق بازگشت به روستا و زادگاهش را دارد. از جمله در ابیاتی از آن، خود را یوسف گم‌گشته وطن می‌داند که باید روزی به آغوش آن بازگردد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۵:۳۷
خط ۹:		خط ۹:
	\| کد کنگره =‏‏‎‏PIR‎‏ ‎‏8127‎‏ ‎‏/‎‏د‎‏9		\| کد کنگره =‏‏‎‏PIR‎‏ ‎‏8127‎‏ ‎‏/‎‏د‎‏9
	\| موضوع =شعر فارسي - قرن 14		\| موضوع =شعر فارسي - قرن 14



	\| ناشر = مؤسسه انتشارات نگاه		\| ناشر = مؤسسه انتشارات نگاه
خط ۵۳:		خط ۵۱:
	#: «بوردا بیر شیر داردا قالیب باغیریر» (اینجا شیری در دام افتاده و نعره می‌کشد)؛		#: «بوردا بیر شیر داردا قالیب باغیریر» (اینجا شیری در دام افتاده و نعره می‌کشد)؛
	#: «مروتسیز انسانلاری چاغیریر» (انسان‌های بی‌مروت را به یاری می‌طلبد)<ref>ر.ک: همان</ref>.		#: «مروتسیز انسانلاری چاغیریر» (انسان‌های بی‌مروت را به یاری می‌طلبد)<ref>ر.ک: همان</ref>.
	#: [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] در شعر «بچه یتیم»، به بیان محرومیت با تصویرسازی از قتل، غارت، فقر، گرسنگی، گدایی و دزدی بچه‌ها در خیابان‌ها و کوچه‌ها و بی‌عفتی آن‌ها اشاره می‌کند و علت تمام این بدبختی‌ها را ملت می‌داند:		#: [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] در شعر «بچه یتیم»، به بیان محرومیت با تصویرسازی از قتل، غارت، فقر، گرسنگی، گدایی و دزدی بچه‌ها در خیابان‌ها و کوچه‌ها و بی‌عفتی آن‌ها اشاره می‌کند و علت تمام این بدبختی‌ها را ملت می‌داند:{{شعر}}
	{{شعر}}		#:{{ب\|'' می‌سوزم ای نهال طبیعت به حال تو ''\|2=''کز باغبان ندید نوازش نهال تو''}}
	{{ب\|'' می‌سوزم ای نهال طبیعت به حال تو ''\|2=''کز باغبان ندید نوازش نهال تو''}}		#:{{ب\|'' گوید زبان حال تو با من ملال تو ''\|2=''مسئول ملت است به ننگ سؤال تو''}}
	{{ب\|'' گوید زبان حال تو با من ملال تو ''\|2=''مسئول ملت است به ننگ سؤال تو''}}		#:{{ب\|'' ملت گناهکار و تو بینی جزا یتیم ''\|2=''ای پابرهنه دربه در کوچه‌ها یتیم''<ref>ر.ک: همان</ref>}}{{پایان شعر}}
	{{ب\|'' ملت گناهکار و تو بینی جزا یتیم ''\|2=''ای پابرهنه دربه در کوچه‌ها یتیم''<ref>ر.ک: همان</ref>}}
	{{پایان شعر}}
	#: [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] اظهار می‌کند که فقر و گرسنگی و سوز سرما و نداشتن سرپناه، اکثر مردم را آواره کرده بود. دالآن‌های خانه‌ها و مغازه‌ها و ویرانه‌ها پر از زن و بچه و مردم بدبخت بود. صدای ناله‌های بینوایان دل انسان را به درد می‌آورد. یک عده هم از این وضعیت دردناک سوءاستفاده می‌کردند و هرچه آذوقه و پوشاک گرم و وسایل گرم‌کننده بود، احتکار می‌کردند و بدبختی مردم بیچاره و درمانده را می‌افزودند و خودشان در رفاه کامل زندگی می‌کردند.		#: [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] اظهار می‌کند که فقر و گرسنگی و سوز سرما و نداشتن سرپناه، اکثر مردم را آواره کرده بود. دالآن‌های خانه‌ها و مغازه‌ها و ویرانه‌ها پر از زن و بچه و مردم بدبخت بود. صدای ناله‌های بینوایان دل انسان را به درد می‌آورد. یک عده هم از این وضعیت دردناک سوءاستفاده می‌کردند و هرچه آذوقه و پوشاک گرم و وسایل گرم‌کننده بود، احتکار می‌کردند و بدبختی مردم بیچاره و درمانده را می‌افزودند و خودشان در رفاه کامل زندگی می‌کردند.
	#: شاعر این صحنه‌ها را به زیبایی در اشعار ترکی خویش، با این مضامین بیان می‌کند:		#: شاعر این صحنه‌ها را به زیبایی در اشعار ترکی خویش، با این مضامین بیان می‌کند:
	#: «چه بدانم شاید روزگار خودش برای نامرد سرنوشتی رقم بزند. در عین بازکردن راه‌های دیگر دست‌های درستکار را می‌بندد، به سینه‌های پاک داغ می‌کشد. همه قوچ‌ها، طرلآن‌ها، آهوان و مارال‌ها که در کوه‌ها هستند؛ همه آن‌ها خسته، همه آن‌ها افسرده، سینه‌ها داغ‌دیده و زخمی، گل در حال شکفتن پژمرده می‌شود»<ref>ر.ک: همان، ص98- 99</ref>.		#: «چه بدانم شاید روزگار خودش برای نامرد سرنوشتی رقم بزند. در عین بازکردن راه‌های دیگر دست‌های درستکار را می‌بندد، به سینه‌های پاک داغ می‌کشد. همه قوچ‌ها، طرلآن‌ها، آهوان و مارال‌ها که در کوه‌ها هستند؛ همه آن‌ها خسته، همه آن‌ها افسرده، سینه‌ها داغ‌دیده و زخمی، گل در حال شکفتن پژمرده می‌شود»<ref>ر.ک: همان، ص98- 99</ref>.
	#: [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] در تمام عمر با تنگدستی دست‌وپنجه نرم کرده است و از احوال و مشکلات بینوایان باخبر بوده و در هر فرصتی از گرفتاری‌های مستمندان سخن گفته است. مشاهده فقر و گرسنگی مردم، دل حساس وی را به درد می‌آورد؛ چون تحمل دیدن واقعیت‌های دردآور را ندارد. [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] نیز از سرمای زمستان خاطرات تلخی داشته است که از زبان بیچارگان از ارباب زمستان شکوه می‌کند:		#: [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] در تمام عمر با تنگدستی دست‌وپنجه نرم کرده است و از احوال و مشکلات بینوایان باخبر بوده و در هر فرصتی از گرفتاری‌های مستمندان سخن گفته است. مشاهده فقر و گرسنگی مردم، دل حساس وی را به درد می‌آورد؛ چون تحمل دیدن واقعیت‌های دردآور را ندارد. [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] نیز از سرمای زمستان خاطرات تلخی داشته است که از زبان بیچارگان از ارباب زمستان شکوه می‌کند:{{شعر}}
	{{شعر}}		#:{{ب\|''زمستان پوستین افزود بر تن کدخدایان را''\|2=''ولیکن پوست خواهد کند ما یک لاقبایان را''}}
	{{ب\|''زمستان پوستین افزود بر تن کدخدایان را''\|2=''ولیکن پوست خواهد کند ما یک لاقبایان را''}}		#:{{ب\|''ره ماتم‌سرای ما ندانم از که می‌پرسد''\|2=''زمستانی که نشناسد در دولت سرایان را''<ref>ر.ک: همان</ref>}}{{پایان شعر}}
	{{ب\|''ره ماتم‌سرای ما ندانم از که می‌پرسد''\|2=''زمستانی که نشناسد در دولت سرایان را''<ref>ر.ک: همان</ref>}}
	{{پایان شعر}}

	# عشق به وطن:		# عشق به وطن:
	#: احساس وطن‌دوستی و مبارزه با استبداد و خونریزی، در اندیشه [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] جنبه جهانی دارد و محدود به ایران نیست. بخش مهمی از شعرهای او که در مضامین اجتماعی و وطن سروده شده، به زبان مادری اوست. یکی از مهم‌ترین سروده‌های [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] که اشارتی مستقیم به جدایی سرزمین‌های ایرانی قفقاز و تجزیه خاک ایران دارد، قطعه شعری است که خطاب به محمد راحیم، شاعر قفقازی سروده است، با این مضمون:		#: احساس وطن‌دوستی و مبارزه با استبداد و خونریزی، در اندیشه [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] جنبه جهانی دارد و محدود به ایران نیست. بخش مهمی از شعرهای او که در مضامین اجتماعی و وطن سروده شده، به زبان مادری اوست. یکی از مهم‌ترین سروده‌های [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] که اشارتی مستقیم به جدایی سرزمین‌های ایرانی قفقاز و تجزیه خاک ایران دارد، قطعه شعری است که خطاب به محمد راحیم، شاعر قفقازی سروده است، با این مضمون:
	#: «ای سرزمین قهرمانان، قفقازم، سلامم بر تو باد. در عشق تو هنوز بسیاری در ایران سرگردان و پریشان حالند»<ref>ر.ک: همان، ص100- 101</ref>.		#: «ای سرزمین قهرمانان، قفقازم، سلامم بر تو باد. در عشق تو هنوز بسیاری در ایران سرگردان و پریشان حالند»<ref>ر.ک: همان، ص100- 101</ref>.
	#: [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] در شعر «مهمان شهریور» نیز به مناسبت بیرون رفتن قوای متجاوز از ایران، اظهار شادی می‌نماید و می‌گوید:		#: [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] در شعر «مهمان شهریور» نیز به مناسبت بیرون رفتن قوای متجاوز از ایران، اظهار شادی می‌نماید و می‌گوید:
	{{شعر}}		#:{{شعر}}
	{{ب\|'' خوان به یغما برده آن ناخوانده مهمان می‌رود ''\|2='' آن نمک‌نشناس بشکسته نمکدان می‌رود''}}		#:{{ب\|'' خوان به یغما برده آن ناخوانده مهمان می‌رود ''\|2='' آن نمک‌نشناس بشکسته نمکدان می‌رود''}}
	{{ب\|'' از حریم بوستان باد خزانی بسته بار''\|2='' یا سپاه اجنبی از خاک ایران می‌رود''}}		#:{{ب\|'' از حریم بوستان باد خزانی بسته بار''\|2='' یا سپاه اجنبی از خاک ایران می‌رود''}}
	{{ب\|'' گرچه بام و در به سر کوبید صاحب‌خانه را''\|2='' خانه آبادان که جغد از بوم ویران می‌رود''<ref>ر.ک: همان، ص101</ref>}}		#:{{ب\|'' گرچه بام و در به سر کوبید صاحب‌خانه را''\|2='' خانه آبادان که جغد از بوم ویران می‌رود''<ref>ر.ک: همان، ص101</ref>}}{{پایان شعر}}
	{{پایان شعر}}		#: [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] نه تنها با متجاوزین و اشغالگران وطن خود، بلکه با هر نوع تجاوز و اشغال مخالفت آشتی‌ناپذیر داشت. [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] در جای دیگر در غزل معروف «آذربایجان» احساسات ملی میهنی خود را این‌گونه وصف می‌کند:{{شعر}}
	#: [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] نه تنها با متجاوزین و اشغالگران وطن خود، بلکه با هر نوع تجاوز و اشغال مخالفت آشتی‌ناپذیر داشت. [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] در جای دیگر در غزل معروف «آذربایجان» احساسات ملی میهنی خود را این‌گونه وصف می‌کند:		#:{{ب\|'' پر می‌زند مرغ‌دلم با یاد آذربایجان ''\|2='' خوش باد وقت مردم آزاد آذربایجان''}}
	{{شعر}}		#:{{ب\|'' در بیستون انقلاب از شور شیرین وطن ''\|2='' بس تیشه بر سرکوفته فرهاد آذربایجان''}}
	{{ب\|'' پر می‌زند مرغ‌دلم با یاد آذربایجان ''\|2='' خوش باد وقت مردم آزاد آذربایجان''}}		#:{{ب\|'' در مکتب عشق وطن جان باختن آموخته ''\|2='' یا رب که بوده است از ازل استاد آذربایجان''<ref>ر.ک: همان</ref>}}{{پایان شعر}}
	{{ب\|'' در بیستون انقلاب از شور شیرین وطن ''\|2='' بس تیشه بر سرکوفته فرهاد آذربایجان''}}
	{{ب\|'' در مکتب عشق وطن جان باختن آموخته ''\|2='' یا رب که بوده است از ازل استاد آذربایجان''<ref>ر.ک: همان</ref>}}
	{{پایان شعر}}
	# بازگشت به دامن طبیعت:		# بازگشت به دامن طبیعت:
	#: در اشعار [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] رگه‌های بازگشت به دامن طبیعت مشاهده می‌شود. او اندوه و حزن درونی خود را به عناصر طبیعت تشبیه می‌کند و با طبیعت همراه می‌شود. [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] از جفای روزگار به طبیعت پناه می‌برد، می‌گوید:		#: در اشعار [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] رگه‌های بازگشت به دامن طبیعت مشاهده می‌شود. او اندوه و حزن درونی خود را به عناصر طبیعت تشبیه می‌کند و با طبیعت همراه می‌شود. [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] از جفای روزگار به طبیعت پناه می‌برد، می‌گوید:{{شعر}}
	{{شعر}}		#:{{ب\|'' شب‌ها منم و چشمک محزون ثریا ''\|2='' با اشک غم و زمزمه راز نیازت ''<ref>ر.ک: همان، ص103</ref>}}{{پایان شعر}}
	{{ب\|'' شب‌ها منم و چشمک محزون ثریا ''\|2='' با اشک غم و زمزمه راز نیازت ''<ref>ر.ک: همان، ص103</ref>}}		#: [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] احساس غم خود را به‌گونه‌ای زیبا در سراپرده طبیعت همچون تابلویی زیبا به مخاطب القا می‌کند:{{شعر}}
	{{پایان شعر}}		#:{{ب\|'' شب بود و نهیب باد و طوفان ''\|2=''می‌کوفت در اطاق با مشت''}}
	#: [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] احساس غم خود را به‌گونه‌ای زیبا در سراپرده طبیعت همچون تابلویی زیبا به مخاطب القا می‌کند:		#:{{ب\|'' رگبار به شیشه‌های الوان خوش ''\|2=''ضربه می‌گرفت با سرانگشت''<ref>ر.ک: همان</ref>}}{{پایان شعر}}
	{{شعر}}		#: شب در شعر شاعرانی همچون [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] از پربسامدترین نمادهاست که وقتی حزن و اندوه بر شاعر غالب می‌شود به دامن طبیعت پناه می‌برد و آن را مکانی امن برای خود قرار می‌دهد و به راز و نیاز با آن می‌پردازد. وی احساسات خود را با کمک گرفتن از عناصر طبیعت به این صورت بیان می‌کند:{{شعر}}
	{{ب\|'' شب بود و نهیب باد و طوفان ''\|2=''می‌کوفت در اطاق با مشت''}}		#:{{ب\|'' آسمان با دیگران صاف است و با ما ابر دارد ''\|2='' می‌شود روزی صفا با ما هم اما صبر دارد ''}}
	{{ب\|'' رگبار به شیشه‌های الوان خوش ''\|2=''ضربه می‌گرفت با سرانگشت''<ref>ر.ک: همان</ref>}}		#:{{ب\|'' از غم غربت گرفت آئینه چشمم غباری''\|2='' کآفتاب روشنم گویی نقاب از ابر دارد ''<ref>ر.ک: همان، ص104</ref>}}{{پایان شعر}}
	{{پایان شعر}}
	#: شب در شعر شاعرانی همچون [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] از پربسامدترین نمادهاست که وقتی حزن و اندوه بر شاعر غالب می‌شود به دامن طبیعت پناه می‌برد و آن را مکانی امن برای خود قرار می‌دهد و به راز و نیاز با آن می‌پردازد. وی احساسات خود را با کمک گرفتن از عناصر طبیعت به این صورت بیان می‌کند:
	{{شعر}}
	{{ب\|'' آسمان با دیگران صاف است و با ما ابر دارد ''\|2='' می‌شود روزی صفا با ما هم اما صبر دارد ''}}
	{{ب\|'' از غم غربت گرفت آئینه چشمم غباری''\|2='' کآفتاب روشنم گویی نقاب از ابر دارد ''<ref>ر.ک: همان، ص104</ref>}}
	{{پایان شعر}}

	# نوستالژی:		# نوستالژی:
	#: منظومه «حیدربابایه سلام» از [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] را می‌توان زیباترین جلوه شوق شاعر در بازگشت به وطن و روستای خود دانست. شاعر در جای‌جای آن، شوق بازگشت به روستا و زادگاهش را دارد. از جمله در ابیاتی از آن، خود را یوسف گم‌گشته وطن می‌داند که باید روزی به آغوش آن بازگردد		#: منظومه «حیدربابایه سلام» از [[شهریار، سید محمدحسین\|شهریار]] را می‌توان زیباترین جلوه شوق شاعر در بازگشت به وطن و روستای خود دانست. شاعر در جای‌جای آن، شوق بازگشت به روستا و زادگاهش را دارد. از جمله در ابیاتی از آن، خود را یوسف گم‌گشته وطن می‌داند که باید روزی به آغوش آن بازگردد