دیوان شمس‌الفصحاء محیط قمی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - 'مذهبي ' به 'مذهبی '

2024-05-04T08:46:15Z

جایگزینی متن - 'مذهبي ' به 'مذهبی '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۱۶
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	\| کد کنگره =‏‎‏/‎‏د‎‏9 / 7368 ‏PIR‎‏		\| کد کنگره =‏‎‏/‎‏د‎‏9 / 7368 ‏PIR‎‏
	\| موضوع =شعر فارسی- قرن 14		\| موضوع =شعر فارسی- قرن 14
	شعر ~~مذهبي~~ - قرن 13ق.		شعر مذهبی - قرن 13ق.
	\|ناشر		\|ناشر
	\| ناشر = نشر ما		\| ناشر = نشر ما

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'فارسي ' به 'فارسی'

2022-07-05T06:45:11Z

جایگزینی متن - 'فارسي ' به 'فارسی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۵
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	\| زبان = فارسی		\| زبان = فارسی
	\| کد کنگره =‏‎‏/‎‏د‎‏9 / 7368 ‏PIR‎‏		\| کد کنگره =‏‎‏/‎‏د‎‏9 / 7368 ‏PIR‎‏
	\| موضوع =شعر ~~فارسي~~ - قرن 14		\| موضوع =شعر فارسی- قرن 14
	شعر مذهبي - قرن 13ق.		شعر مذهبي - قرن 13ق.
	\|ناشر		\|ناشر
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	\| شابک =		\| شابک =
	\| تعداد جلد = 1		\| تعداد جلد = 1
	\| کتابخانۀ دیجیتال نور =		\| کتابخانۀ دیجیتال نور =13325
	\| کتابخوان همراه نور =		\| کتابخوان همراه نور =
	\| کد پدیدآور =3465، 59182		\| کد پدیدآور =3465، 59182

A-esmaili@noornet.net در ‏۷ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۰۱

2022-06-07T05:01:03Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۱
خط ۶۵:		خط ۶۵:
	[[رده:زبانها و ادبیات ایرانی]]		[[رده:زبانها و ادبیات ایرانی]]
	[[رده:مقالات اردیبهشت 01 مکرمی]]		[[رده:مقالات اردیبهشت 01 مکرمی]]
	[[رده:مقالات بازبینی ~~نشده1~~]]		[[رده:مقالات بازبینی شده خرداد 01]]
	[[رده:مقالات بازبینی شده2 خرداد1401]]		[[رده:مقالات بازبینی شده2 خرداد1401]]

A-esmaili@noornet.net در ‏۷ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۴:۵۵

2022-06-07T04:55:41Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۲۵
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	'''دیوان شمس‌الفصحاء محیط،''' مجموعه اشعار [[میرزا محمد قمی]] متخلص به «محیط» و ملقب به «شمس‌الفصحاء» از شاعران اواخر قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم هجری است که به کوشش [[کرمی، احمد\|احمد کرمی]]، منتشر شده است.		'''دیوان شمس‌الفصحاء محیط،''' مجموعه اشعار [[میرزا محمد قمی]] متخلص به «محیط» و ملقب به «شمس‌الفصحاء» از شاعران اواخر قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم هجری است که به کوشش [[کرمی، احمد\|احمد کرمی]]، منتشر شده است.

	آنچه اهمیت کتاب را نشان می‌دهد، توجه به این نکته است که پس از دوران صفویه که سبک هندی در شعر فارسی بار دیگر جای خود را به شیوه متقدمان سپرد و گویندگانی چون عاشق و مشتاق و پس از آنان، [[آذر]]، [[صباحی]] و [[هاتف اصفهانی، احمد\|هاتف اصفهانی]] کوشیدند شیوه پیشین را پیروی کنند و به سیاق سخن‌سرایان متقدم در سبک‌های خراسانی و عراقی سخن بگویند، بیشتر گویندگان غزل‌سرا، در کار غزل، مکتب [[سعدی، مصلح بن عبدالله\|سعدی]] را برگزیدند و کمتر به تتبع از غزل حافظ پرداختند. از جمع گویندگانی که روش سعدی را برگزیدند، در تاریخ ادب فارسی، غزل‌سرایانی موفق چهره نموده‌اند که از آن میان می‌توان عاشق، نشاط، نیاز، مجمر و [[فروغی، عباس بن موسی\|فروغی بسطامی]] را نام برد. ~~ولی~~ گوینده‌ای که در پیروی از مکتب [[حافظ، شمس‌الدین محمد\|حافظ]]، توفیق شایسته یافته باشد، از آغاز این دوره تا به امروز، ~~به‌نظر نمی‌رسد.~~ مگر آنکه ~~به جرأت~~ بگوییم محیط قمی تا حد بسیار، سیاق سخن خویش را به بیان [[حافظ، شمس‌الدین محمد\|حافظ]] نزدیک کرده است<ref>ر.ک: مقدمه، صفحه ب</ref>.		آنچه اهمیت کتاب را نشان می‌دهد، توجه به این نکته است که پس از دوران صفویه که سبک هندی در شعر فارسی بار دیگر جای خود را به شیوه متقدمان سپرد و گویندگانی چون عاشق و مشتاق و پس از آنان، [[آذر]]، [[صباحی]] و [[هاتف اصفهانی، احمد\|هاتف اصفهانی]] کوشیدند شیوه پیشین را پیروی کنند و به سیاق سخن‌سرایان متقدم در سبک‌های خراسانی و عراقی سخن بگویند، بیشتر گویندگان غزل‌سرا، در کار غزل، مکتب [[سعدی، مصلح بن عبدالله\|سعدی]] را برگزیدند و کمتر به تتبع از غزل حافظ پرداختند... گوینده‌ای که در پیروی از مکتب [[حافظ، شمس‌الدین محمد\|حافظ]]، توفیق شایسته یافته باشد، از آغاز این دوره تا به امروز، به‌ نظر نمی‌رسد؛ مگر آنکه به‌جرئت بگوییم محیط قمی تا حد بسیار، سیاق سخن خویش را به بیان [[حافظ، شمس‌الدین محمد\|حافظ]] نزدیک کرده است<ref>ر.ک: مقدمه، صفحه ب</ref>.

	~~با این حال،~~ هرچند در شعر محیط نیز گاهی تبعیت از سخن سعدی به چشم می‌خورد، ولی ~~برروی هم~~ باید گفت که گفتار وی بیشتر از شیوه حافظ مایه گرفته است:		بااین‌حال، هرچند در شعر محیط نیز گاهی تبعیت از سخن سعدی به چشم می‌خورد، ولی برروی‌هم باید گفت که گفتار وی بیشتر از شیوه حافظ مایه گرفته است و در مجموعه اشعار وی، فراوان است اشعاری که از آن رایحه سخن [[حافظ، شمس‌الدین محمد\|حافظ]] استشمام می‌شود<ref>ر.ک: همان</ref>.

	~~{{شعر}}~~		از ویژگی‌های سخن محیط این است که باآنکه وی را در شمار غزل‌سرایان باید شمرد، غزل مجرد در دیوان او کمتر دیده می‌شود، بلکه بیشترین غزل‌هایش مختوم به مدح است و اکثر این مدایح، مربوط است به ثنای اهل‌بیت(ع)<ref>همان</ref>.
	~~{{ب\|''اگر پیاله گرفتم ملامتم مکنید''\|2=''به باده رنگ ریا را ز خرقه می‌شویم''}}~~
	~~{{ب\|''حوالتم به می ناب و لعل یار کند''\|2=''علاج درد دل خود زهر که می‌جویم''}}~~
	~~{{پایان شعر}}~~

	و در مجموعه اشعار وی، فراوان است اشعاری که از آن رایحه سخن [[حافظ، شمس‌الدین محمد\|حافظ]] استشمام می‌شود<ref>ر.ک: همان</ref>.

	از ویژگی‌های سخن محیط ~~اینکه با آنکه~~ وی را در شمار ~~غزالسرایان~~ باید شمرد، غزل مجرد در دیوان او کمتر دیده می‌شود، بلکه بیشترین غزل‌هایش مختوم به مدح است و اکثر این مدایح، مربوط است به ثنای ~~اهل بیت~~(ع)<ref>همان</ref>.

	==پانویس ==		==پانویس ==

A-esmaili@noornet.net در ‏۷ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۴:۴۴

2022-06-07T04:44:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۱۴
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	}}		}}

	'''دیوان ~~شمس الفصحاء محیط~~''' مجموعه اشعار [[میرزا محمد قمی]] متخلص به «محیط» و ملقب به ~~«شمس الفصحاء»~~ از شاعران اواخر قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم هجری است که به کوشش [[کرمی، احمد\|احمد کرمی]]، منتشر شده است.		'''دیوان شمس‌الفصحاء محیط،''' مجموعه اشعار [[میرزا محمد قمی]] متخلص به «محیط» و ملقب به «شمس‌الفصحاء» از شاعران اواخر قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم هجری است که به کوشش [[کرمی، احمد\|احمد کرمی]]، منتشر شده است.

	آنچه اهمیت کتاب را نشان می‌دهد، توجه به این نکته است که پس از دوران صفویه که سبک هندی در شعر فارسی بار دیگر جای خود را به شیوه متقدمان سپرد و گویندگانی چون عاشق و مشتاق و پس از آنان، [[آذر]]، [[صباحی]] و [[هاتف اصفهانی، احمد\|هاتف اصفهانی]] کوشیدند شیوه پیشین را پیروی کنند و به سیاق ~~سخنسرایان~~ متقدم در سبک‌های خراسانی و عراقی سخن بگویند، بیشتر گویندگان ~~غزلسرا،~~ در کار غزل، مکتب [[سعدی، مصلح بن عبدالله\|سعدی]] را برگزیدند و کمتر به تتبع از غزل حافظ پرداختند. از جمع گویندگانی که روش سعدی را برگزیدند، در تاریخ ادب فارسی، ~~غزلسرایانی~~ موفق چهره نموده‌اند که از آن میان می‌توان عاشق، نشاط، نیاز، مجمر و [[فروغی، عباس بن موسی\|فروغی بسطامی]] را نام برد. ولی گوینده‌ای که در پیروی از مکتب [[حافظ، شمس‌الدین محمد\|حافظ]]، توفیق شایسته یافته باشد، از آغاز این دوره تا به امروز، به‌نظر نمی‌رسد. مگر آنکه به جرأت بگوییم محیط قمی تا حد بسیار، سیاق سخن خویش را به بیان [[حافظ، شمس‌الدین محمد\|حافظ]] نزدیک کرده است<ref>ر.ک: مقدمه، صفحه ب</ref>.		آنچه اهمیت کتاب را نشان می‌دهد، توجه به این نکته است که پس از دوران صفویه که سبک هندی در شعر فارسی بار دیگر جای خود را به شیوه متقدمان سپرد و گویندگانی چون عاشق و مشتاق و پس از آنان، [[آذر]]، [[صباحی]] و [[هاتف اصفهانی، احمد\|هاتف اصفهانی]] کوشیدند شیوه پیشین را پیروی کنند و به سیاق سخن‌سرایان متقدم در سبک‌های خراسانی و عراقی سخن بگویند، بیشتر گویندگان غزل‌سرا، در کار غزل، مکتب [[سعدی، مصلح بن عبدالله\|سعدی]] را برگزیدند و کمتر به تتبع از غزل حافظ پرداختند. از جمع گویندگانی که روش سعدی را برگزیدند، در تاریخ ادب فارسی، غزل‌سرایانی موفق چهره نموده‌اند که از آن میان می‌توان عاشق، نشاط، نیاز، مجمر و [[فروغی، عباس بن موسی\|فروغی بسطامی]] را نام برد. ولی گوینده‌ای که در پیروی از مکتب [[حافظ، شمس‌الدین محمد\|حافظ]]، توفیق شایسته یافته باشد، از آغاز این دوره تا به امروز، به‌نظر نمی‌رسد. مگر آنکه به جرأت بگوییم محیط قمی تا حد بسیار، سیاق سخن خویش را به بیان [[حافظ، شمس‌الدین محمد\|حافظ]] نزدیک کرده است<ref>ر.ک: مقدمه، صفحه ب</ref>.

	با این حال، هرچند در شعر محیط نیز گاهی تبعیت از سخن سعدی به چشم می‌خورد، ولی برروی هم باید گفت که گفتار وی بیشتر از شیوه حافظ مایه گرفته است:		با این حال، هرچند در شعر محیط نیز گاهی تبعیت از سخن سعدی به چشم می‌خورد، ولی برروی هم باید گفت که گفتار وی بیشتر از شیوه حافظ مایه گرفته است:

Hbaghizadeh@noornet.net در ‏۵ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۳۰

2022-06-05T09:30:04Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۰۰
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	}}		}}


	'''دیوان شمس الفصحاء محیط''' مجموعه اشعار [[میرزا محمد قمی]] متخلص به «محیط» و ملقب به «شمس الفصحاء» از شاعران اواخر قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم هجری است که به کوشش [[کرمی، احمد\|احمد کرمی]]، منتشر شده است.		'''دیوان شمس الفصحاء محیط''' مجموعه اشعار [[میرزا محمد قمی]] متخلص به «محیط» و ملقب به «شمس الفصحاء» از شاعران اواخر قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم هجری است که به کوشش [[کرمی، احمد\|احمد کرمی]]، منتشر شده است.

	آنچه اهمیت کتاب را نشان می‌دهد، توجه به این نکته است که پس از دوران صفویه که سبک هندی در شعر فارسی بار دیگر جای خود را به شیوه متقدمان سپرد و گویندگانی چون عاشق و مشتاق و پس از آنان، ~~آذر،~~ صباحی و هاتف اصفهانی کوشیدند شیوه پیشین را پیروی کنند و به سیاق سخنسرایان متقدم در سبک‌های خراسانی و عراقی سخن بگویند، بیشتر گویندگان غزلسرا، در کار غزل، مکتب سعدی را برگزیدند و کمتر به تتبع از غزل حافظ پرداختند. از جمع گویندگانی که روش سعدی را برگزیدند، در تاریخ ادب فارسی، غزلسرایانی موفق چهره نموده‌اند که از آن میان می‌توان عاشق، نشاط، نیاز، مجمر و فروغی بسطامی را نام برد. ولی گوینده‌ای که در پیروی از مکتب حافظ، توفیق شایسته یافته باشد، از آغاز این دوره تا به امروز، به‌نظر نمی‌رسد. مگر آنکه به جرأت بگوییم محیط قمی تا حد بسیار، سیاق سخن خویش را به بیان حافظ نزدیک کرده است<ref>ر.ک: مقدمه، صفحه ب</ref>.		آنچه اهمیت کتاب را نشان می‌دهد، توجه به این نکته است که پس از دوران صفویه که سبک هندی در شعر فارسی بار دیگر جای خود را به شیوه متقدمان سپرد و گویندگانی چون عاشق و مشتاق و پس از آنان، [[آذر]]، [[صباحی]] و [[هاتف اصفهانی، احمد\|هاتف اصفهانی]] کوشیدند شیوه پیشین را پیروی کنند و به سیاق سخنسرایان متقدم در سبک‌های خراسانی و عراقی سخن بگویند، بیشتر گویندگان غزلسرا، در کار غزل، مکتب [[سعدی، مصلح بن عبدالله\|سعدی]] را برگزیدند و کمتر به تتبع از غزل حافظ پرداختند. از جمع گویندگانی که روش سعدی را برگزیدند، در تاریخ ادب فارسی، غزلسرایانی موفق چهره نموده‌اند که از آن میان می‌توان عاشق، نشاط، نیاز، مجمر و [[فروغی، عباس بن موسی\|فروغی بسطامی]] را نام برد. ولی گوینده‌ای که در پیروی از مکتب [[حافظ، شمس‌الدین محمد\|حافظ]]، توفیق شایسته یافته باشد، از آغاز این دوره تا به امروز، به‌نظر نمی‌رسد. مگر آنکه به جرأت بگوییم محیط قمی تا حد بسیار، سیاق سخن خویش را به بیان [[حافظ، شمس‌الدین محمد\|حافظ]] نزدیک کرده است<ref>ر.ک: مقدمه، صفحه ب</ref>.

	با این حال، هرچند در شعر محیط نیز گاهی تبعیت از سخن سعدی به چشم می‌خورد، ولی برروی هم باید گفت که گفتار وی بیشتر از شیوه حافظ مایه گرفته است:		با این حال، هرچند در شعر محیط نیز گاهی تبعیت از سخن سعدی به چشم می‌خورد، ولی برروی هم باید گفت که گفتار وی بیشتر از شیوه حافظ مایه گرفته است:
خط ۴۱:		خط ۴۰:
	{{پایان شعر}}		{{پایان شعر}}

	و در مجموعه اشعار وی، فراوان است اشعاری که از آن رایحه سخن حافظ استشمام می‌شود<ref>ر.ک: همان</ref>.		و در مجموعه اشعار وی، فراوان است اشعاری که از آن رایحه سخن [[حافظ، شمس‌الدین محمد\|حافظ]] استشمام می‌شود<ref>ر.ک: همان</ref>.

	از ویژگی‌های سخن محیط اینکه با آنکه وی را در شمار غزالسرایان باید شمرد، غزل مجرد در دیوان او کمتر دیده می‌شود، بلکه بیشترین غزل‌هایش مختوم به مدح است و اکثر این مدایح، مربوط است به ثنای اهل بیت(ع)<ref>همان</ref>.		از ویژگی‌های سخن محیط اینکه با آنکه وی را در شمار غزالسرایان باید شمرد، غزل مجرد در دیوان او کمتر دیده می‌شود، بلکه بیشترین غزل‌هایش مختوم به مدح است و اکثر این مدایح، مربوط است به ثنای اهل بیت(ع)<ref>همان</ref>.

Hbaghizadeh@noornet.net در ‏۵ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۲۸

2022-06-05T09:28:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۵۸
خط ۶:		خط ۶:
	\| پدیدآوران =		\| پدیدآوران =
	[[محیط قمی، محمد]] (نویسنده)		[[محیط قمی، محمد]] (نویسنده)

	[[کرمی، احمد]] (مصحح)		[[کرمی، احمد]] (مصحح)
	~~[[]] (مترجم)~~
	\|زبان		\|زبان
	\| زبان = فارسی		\| زبان = فارسی
خط ۳۶:		خط ۳۶:
	با این حال، هرچند در شعر محیط نیز گاهی تبعیت از سخن سعدی به چشم می‌خورد، ولی برروی هم باید گفت که گفتار وی بیشتر از شیوه حافظ مایه گرفته است:		با این حال، هرچند در شعر محیط نیز گاهی تبعیت از سخن سعدی به چشم می‌خورد، ولی برروی هم باید گفت که گفتار وی بیشتر از شیوه حافظ مایه گرفته است:

	اگر پیاله گرفتم ملامتم مکنید		{{شعر}}
			{{ب\|''اگر پیاله گرفتم ملامتم مکنید''\|2=''به باده رنگ ریا را ز خرقه می‌شویم''}}
	به باده رنگ ریا را ز خرقه می‌شویم		{{ب\|''حوالتم به می ناب و لعل یار کند''\|2=''علاج درد دل خود زهر که می‌جویم''}}
			{{پایان شعر}}
	حوالتم به می ناب و لعل یار کند

	علاج درد دل خود زهر که می‌جویم

	و در مجموعه اشعار وی، فراوان است اشعاری که از آن رایحه سخن حافظ استشمام می‌شود<ref>ر.ک: همان</ref>.		و در مجموعه اشعار وی، فراوان است اشعاری که از آن رایحه سخن حافظ استشمام می‌شود<ref>ر.ک: همان</ref>.
خط ۶۷:		خط ۶۴:

	[[رده:کتاب‌شناسی]]		[[رده:کتاب‌شناسی]]

			[[رده:زبان‌شناسی، علم زبان]]

			[[رده:زبان و ادبیات شرقی (آسیایی)]]

			[[رده:زبان و ادبیات فارسی]]

			[[رده:زبانها و ادبیات ایرانی]]
	[[رده:مقالات اردیبهشت 01 مکرمی]]		[[رده:مقالات اردیبهشت 01 مکرمی]]
	[[رده:مقالات بازبینی نشده1]]		[[رده:مقالات بازبینی نشده1]]
	[[رده:مقالات بازبینی ~~نشده2~~]]		[[رده:مقالات بازبینی شده2 خرداد1401]]

A-esmaili@noornet.net در ‏۱۹ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۱۲

2022-05-19T06:12:13Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۲
خط ۳۰:		خط ۳۰:


	'''دیوان شمس الفصحاء محیط''' مجموعه اشعار میرزا محمد قمی متخلص به «محیط» و ملقب به «شمس الفصحاء» از شاعران اواخر قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم هجری است که به کوشش احمد ~~کرمی،~~ منتشر شده است.		'''دیوان شمس الفصحاء محیط''' مجموعه اشعار [[میرزا محمد قمی]] متخلص به «محیط» و ملقب به «شمس الفصحاء» از شاعران اواخر قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم هجری است که به کوشش [[کرمی، احمد\|احمد کرمی]]، منتشر شده است.

	آنچه اهمیت کتاب را نشان می‌دهد، توجه به این نکته است که پس از دوران صفویه که سبک هندی در شعر فارسی بار دیگر جای خود را به شیوه متقدمان سپرد و گویندگانی چون عاشق و مشتاق و پس از آنان، آذر، صباحی و هاتف اصفهانی کوشیدند شیوه پیشین را پیروی کنند و به سیاق سخنسرایان متقدم در سبک‌های خراسانی و عراقی سخن بگویند، بیشتر گویندگان غزلسرا، در کار غزل، مکتب سعدی را برگزیدند و کمتر به تتبع از غزل حافظ پرداختند. از جمع گویندگانی که روش سعدی را برگزیدند، در تاریخ ادب فارسی، غزلسرایانی موفق چهره نموده‌اند که از آن میان می‌توان عاشق، نشاط، نیاز، مجمر و فروغی بسطامی را نام برد. ولی گوینده‌ای که در پیروی از مکتب حافظ، توفیق شایسته یافته باشد، از آغاز این دوره تا به امروز، به‌نظر نمی‌رسد. مگر آنکه به جرأت بگوییم محیط قمی تا حد بسیار، سیاق سخن خویش را به بیان حافظ نزدیک کرده است<ref>ر.ک: مقدمه، صفحه ب</ref>.		آنچه اهمیت کتاب را نشان می‌دهد، توجه به این نکته است که پس از دوران صفویه که سبک هندی در شعر فارسی بار دیگر جای خود را به شیوه متقدمان سپرد و گویندگانی چون عاشق و مشتاق و پس از آنان، آذر، صباحی و هاتف اصفهانی کوشیدند شیوه پیشین را پیروی کنند و به سیاق سخنسرایان متقدم در سبک‌های خراسانی و عراقی سخن بگویند، بیشتر گویندگان غزلسرا، در کار غزل، مکتب سعدی را برگزیدند و کمتر به تتبع از غزل حافظ پرداختند. از جمع گویندگانی که روش سعدی را برگزیدند، در تاریخ ادب فارسی، غزلسرایانی موفق چهره نموده‌اند که از آن میان می‌توان عاشق، نشاط، نیاز، مجمر و فروغی بسطامی را نام برد. ولی گوینده‌ای که در پیروی از مکتب حافظ، توفیق شایسته یافته باشد، از آغاز این دوره تا به امروز، به‌نظر نمی‌رسد. مگر آنکه به جرأت بگوییم محیط قمی تا حد بسیار، سیاق سخن خویش را به بیان حافظ نزدیک کرده است<ref>ر.ک: مقدمه، صفحه ب</ref>.

A-esmaili@noornet.net در ‏۱۹ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۱۰

2022-05-19T06:10:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۰
خط ۳۵:		خط ۳۵:

	با این حال، هرچند در شعر محیط نیز گاهی تبعیت از سخن سعدی به چشم می‌خورد، ولی برروی هم باید گفت که گفتار وی بیشتر از شیوه حافظ مایه گرفته است:		با این حال، هرچند در شعر محیط نیز گاهی تبعیت از سخن سعدی به چشم می‌خورد، ولی برروی هم باید گفت که گفتار وی بیشتر از شیوه حافظ مایه گرفته است:
	اگر پیاله گرفتم ملامتم مکنید/ به باده رنگ ریا را ز خرقه می‌شویم
	حوالتم به می ناب و لعل یار کند/ علاج درد دل خود زهر که می‌جویم		اگر پیاله گرفتم ملامتم مکنید

			به باده رنگ ریا را ز خرقه می‌شویم

			حوالتم به می ناب و لعل یار کند

			علاج درد دل خود زهر که می‌جویم

	و در مجموعه اشعار وی، فراوان است اشعاری که از آن رایحه سخن حافظ استشمام می‌شود<ref>ر.ک: همان</ref>.		و در مجموعه اشعار وی، فراوان است اشعاری که از آن رایحه سخن حافظ استشمام می‌شود<ref>ر.ک: همان</ref>.

خط ۴۶:		خط ۵۳:
	==منابع مقاله==		==منابع مقاله==
	مقدمه و متن کتاب.		مقدمه و متن کتاب.




	==پانویس ==		==پانویس ==
	<references/>		<references />

	==منابع مقاله==		==منابع مقاله==

A-esmaili@noornet.net: صفحه‌ای تازه حاوی «{{جعبه اطلاعات کتاب | تصویر =NUR13325J1.jpg | عنوان = دیوان شمس‌الفصحاء محیط قمی | عنو...» ایجاد کرد

2022-05-19T06:09:06Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{جعبه اطلاعات کتاب | تصویر =NUR13325J1.jpg | عنوان = دیوان شمس‌الفصحاء محیط قمی | عنو...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{جعبه اطلاعات کتاب
| تصویر =NUR13325J1.jpg
| عنوان = دیوان شمس‌الفصحاء محیط قمی
| عنوان‌های دیگر =
|پدیدآورندگان
| پدیدآوران =
[[محیط قمی، محمد]] (نویسنده)
[[کرمی، احمد]] (مصحح)
[[]] (مترجم)
|زبان
| زبان = فارسی
| کد کنگره =‏‎‏/‎‏د‎‏9 / 7368 ‏PIR‎‏
| موضوع =شعر فارسي - قرن 14
شعر مذهبي - قرن 13ق.
|ناشر
| ناشر = نشر ما
| مکان نشر =ايران - تهران
| سال نشر = 1362ش

| کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE13325AUTOMATIONCODE
| چاپ = اول
| شابک =
| تعداد جلد = 1
| کتابخانۀ دیجیتال نور =
| کتابخوان همراه نور =
| کد پدیدآور =3465، 59182
| پس از =
| پیش از =
}}

'''دیوان شمس الفصحاء محیط''' مجموعه اشعار میرزا محمد قمی متخلص به «محیط» و ملقب به «شمس الفصحاء» از شاعران اواخر قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم هجری است که به کوشش احمد کرمی، منتشر شده است.

آنچه اهمیت کتاب را نشان می‌دهد، توجه به این نکته است که پس از دوران صفویه که سبک هندی در شعر فارسی بار دیگر جای خود را به شیوه متقدمان سپرد و گویندگانی چون عاشق و مشتاق و پس از آنان، آذر، صباحی و هاتف اصفهانی کوشیدند شیوه پیشین را پیروی کنند و به سیاق سخنسرایان متقدم در سبک‌های خراسانی و عراقی سخن بگویند، بیشتر گویندگان غزلسرا، در کار غزل، مکتب سعدی را برگزیدند و کمتر به تتبع از غزل حافظ پرداختند. از جمع گویندگانی که روش سعدی را برگزیدند، در تاریخ ادب فارسی، غزلسرایانی موفق چهره نموده‌اند که از آن میان می‌توان عاشق، نشاط، نیاز، مجمر و فروغی بسطامی را نام برد. ولی گوینده‌ای که در پیروی از مکتب حافظ، توفیق شایسته یافته باشد، از آغاز این دوره تا به امروز، به‌نظر نمی‌رسد. مگر آنکه به جرأت بگوییم محیط قمی تا حد بسیار، سیاق سخن خویش را به بیان حافظ نزدیک کرده است<ref>ر.ک: مقدمه، صفحه ب</ref>.

با این حال، هرچند در شعر محیط نیز گاهی تبعیت از سخن سعدی به چشم می‌خورد، ولی برروی هم باید گفت که گفتار وی بیشتر از شیوه حافظ مایه گرفته است:
اگر پیاله گرفتم ملامتم مکنید/ به باده رنگ ریا را ز خرقه می‌شویم
حوالتم به می ناب و لعل یار کند/ علاج درد دل خود زهر که می‌جویم
و در مجموعه اشعار وی، فراوان است اشعاری که از آن رایحه سخن حافظ استشمام می‌شود<ref>ر.ک: همان</ref>.

از ویژگی‌های سخن محیط اینکه با آنکه وی را در شمار غزالسرایان باید شمرد، غزل مجرد در دیوان او کمتر دیده می‌شود، بلکه بیشترین غزل‌هایش مختوم به مدح است و اکثر این مدایح، مربوط است به ثنای اهل بیت(ع)<ref>همان</ref>.

==پانویس ==
<references />

==منابع مقاله==
مقدمه و متن کتاب.

==پانویس ==
<references/>

==منابع مقاله==

==وابسته‌ها==
{{وابسته‌ها}}

[[رده:کتاب‌شناسی]]
[[رده:مقالات اردیبهشت 01 مکرمی]]
[[رده:مقالات بازبینی نشده1]]
[[رده:مقالات بازبینی نشده2]]