دیوان شاطر عباس صبوحی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Hbaghizadeh: /* وابسته‌ها */

2026-01-24T17:32:05Z

وابسته‌ها

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۲۱:۰۲
خط ۹۹:		خط ۹۹:
	==وابسته‌ها==		==وابسته‌ها==
	{{وابسته‌ها}}		{{وابسته‌ها}}
			[[دیوان کامل اشعار شاطرعباس صبوحی قمی]]

	[[رده:کتاب‌شناسی]]		[[رده:کتاب‌شناسی]]

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - 'ی ای ' به 'ی‌ای '

2024-04-16T21:39:22Z

جایگزینی متن - 'ی ای ' به 'ی‌ای '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۰۱:۰۹
خط ۵۹:		خط ۵۹:
	{{شعر}}		{{شعر}}
	{{ب\|'' لاغری بین که در اندیشه نقشم، نقاش ''\|2='' آن قدر ماند که تصویر مرا پیر کشید ''}}		{{ب\|'' لاغری بین که در اندیشه نقشم، نقاش ''\|2='' آن قدر ماند که تصویر مرا پیر کشید ''}}
	{{ب\|'' گر خرابم ~~کنی ای~~ عشق چنان کن، باری''\|2='' که نباید دگرم منت تعمیر کشید ''}}		{{ب\|'' گر خرابم کنی‌ای عشق چنان کن، باری''\|2='' که نباید دگرم منت تعمیر کشید ''}}
	{{پایان شعر}}		{{پایان شعر}}
	در جای دیگر می‌گوید:		در جای دیگر می‌گوید:

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'فارسي ' به 'فارسی'

2022-07-05T06:41:34Z

جایگزینی متن - 'فارسي ' به 'فارسی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۱
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	\| زبان =فارسی		\| زبان =فارسی
	\| کد کنگره =‏‏PIR‎‏ ‎‏7180‎‏/‎‏6‎‏ ‎‏/‎‏د‎‏9		\| کد کنگره =‏‏PIR‎‏ ‎‏7180‎‏/‎‏6‎‏ ‎‏/‎‏د‎‏9
	\| موضوع =شعر ~~فارسي~~ - قرن 13ق.		\| موضوع =شعر فارسی- قرن 13ق.

	\| ناشر =ما		\| ناشر =ما
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	\| شابک =		\| شابک =
	\| تعداد جلد =1		\| تعداد جلد =1
	\| کتابخانۀ دیجیتال نور =		\| کتابخانۀ دیجیتال نور =13326
	\| کتابخوان همراه نور =13326		\| کتابخوان همراه نور =13326
	\| کد پدیدآور =		\| کد پدیدآور =

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - '== وابسته‌ها == ' به '==وابسته‌ها== {{وابسته‌ها}} '

2020-12-09T21:59:04Z

جایگزینی متن - '== وابسته‌ها == ' به '==وابسته‌ها== {{وابسته‌ها}} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ دسامبر ۲۰۲۰، ساعت ۰۱:۲۹
خط ۹۷:		خط ۹۷:


	== وابسته‌ها ==		==وابسته‌ها==
			{{وابسته‌ها}}

	[[رده:کتاب‌شناسی]]		[[رده:کتاب‌شناسی]]

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'رده:آپلود مهر(98)' به ''

2020-06-14T12:19:12Z

جایگزینی متن - 'رده:آپلود مهر(98)' به ''

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۴۹
خط ۱۰۸:		خط ۱۰۸:

	[[رده:زبانها و ادبیات ایرانی]]		[[رده:زبانها و ادبیات ایرانی]]

	~~[[رده:آپلود مهر(98)]]~~

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'رده: مهر(98)' به ''

2020-06-14T12:07:58Z

جایگزینی متن - 'رده: مهر(98)' به ''

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۳۷
خط ۱۱۰:		خط ۱۱۰:

	[[رده:آپلود مهر(98)]]		[[رده:آپلود مهر(98)]]

	~~[[رده: مهر(98)]]~~

A-esmaili@noornet.net: جایگزینی متن - '' به ''

2019-11-07T08:57:13Z

جایگزینی متن - '<references />' به '<references/>'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۲:۲۷
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	\| تعداد جلد =1		\| تعداد جلد =1
	\| کتابخانۀ دیجیتال نور =		\| کتابخانۀ دیجیتال نور =
			\| کتابخوان همراه نور =13326
	\| کد پدیدآور =		\| کد پدیدآور =
	\| پس از =		\| پس از =
خط ۸۶:		خط ۸۷:

	==پانویس ==		==پانویس ==
	<references />		<references/>

	==منابع مقاله==		==منابع مقاله==

Hbaghizadeh@noornet.net در ‏۳ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۴۶

2019-10-03T10:46:34Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۴:۱۶
خط ۳۵:		خط ۳۵:

	[[صبوحی، شاطر عباس\|شاطر عباس]]، شاعری است که شهرتش در میان عوام، گوش به گوش رسیده و غزل‌هایش را قلندران شبگرد، بر زبان می‌آورند. او عارفی وارسته و قلندری شیدا بوده است. وی در اشعارش، از عشق حقیقی سخن می‌گوید و از مخالفان خیره‌سر، می‌نالد:		[[صبوحی، شاطر عباس\|شاطر عباس]]، شاعری است که شهرتش در میان عوام، گوش به گوش رسیده و غزل‌هایش را قلندران شبگرد، بر زبان می‌آورند. او عارفی وارسته و قلندری شیدا بوده است. وی در اشعارش، از عشق حقیقی سخن می‌گوید و از مخالفان خیره‌سر، می‌نالد:
	'''ز بس که نقش مخالف ز دوستان دیدم'''		{{شعر}}
	بر آن شدم که زنم نقش خود بر آب امشب'''<ref>ر.ک: عناصری، جابر، ص661-662</ref>~~.'''~~		{{ب\|'' ز بس که نقش مخالف ز دوستان دیدم ''\|2='' بر آن شدم که زنم نقش خود بر آب امشب''<ref>ر.ک: عناصری، جابر، ص661-662</ref>}}
			{{پایان شعر}}

	شاطر مکرر از «ضرب‌المثل» در بیان مقصود، مدد می‌جوید و سخن‌های نغز می‌گوید:		شاطر مکرر از «ضرب‌المثل» در بیان مقصود، مدد می‌جوید و سخن‌های نغز می‌گوید:
	'''بر سر مژگان یار من مزن انگشت'''		{{شعر}}
	آدم عاقل به نیشتر نزند مشت		{{ب\|'' بر سر مژگان یار من مزن انگشت ''\|2='' آدم عاقل به نیشتر نزند مشت''}}
			{{پایان شعر}}

	او از دست دوست می‌نالد و فریاد برمی‌دارد که:		او از دست دوست می‌نالد و فریاد برمی‌دارد که:
	'''دشمن اگر می‌کشد، به دوست توان گفت'''		{{شعر}}
	با که توان گفت، دوست مرا کشت'''<ref>ر.ک: همان</ref>~~.'''~~		{{ب\|'' دشمن اگر می‌کشد، به دوست توان گفت ''\|2='' با که توان گفت، دوست مرا کشت ''<ref>ر.ک: همان</ref>}}
			{{پایان شعر}}

	شاطر، تاریخ‌دان است. از بابل و ملک کیان و جمشید و جام جهان‌نما سخن می‌راند. در قلمرو شناخت اساطیر و ادیان و عرفان، چیره می‌نماید؛ هرچند عامی است، اما سخن‌دانی سخن‌سنج است. از بت و بتخانه و پری و پری‌خانه و آتشکده و زرتشت و چلیپای مسیح و از کعبه و مسجد و میخانه (با مضمون عرفانی) و خم‌خانه حق و... به شیرین‌زبانی، گفتگوها دارد:		شاطر، تاریخ‌دان است. از بابل و ملک کیان و جمشید و جام جهان‌نما سخن می‌راند. در قلمرو شناخت اساطیر و ادیان و عرفان، چیره می‌نماید؛ هرچند عامی است، اما سخن‌دانی سخن‌سنج است. از بت و بتخانه و پری و پری‌خانه و آتشکده و زرتشت و چلیپای مسیح و از کعبه و مسجد و میخانه (با مضمون عرفانی) و خم‌خانه حق و... به شیرین‌زبانی، گفتگوها دارد:
	'''رشک آتشکده شد سینه بی‌کینه من'''		{{شعر}}
	آتش عشق تو بس شعله در این خانه کشید		{{ب\|'' رشک آتشکده شد سینه بی‌کینه من ''\|2='' آتش عشق تو بس شعله در این خانه کشید''}}
	'''مژده بردند بر پیر مغان مغ‌بچگان'''		{{ب\|'' مژده بردند بر پیر مغان مغ‌بچگان ''\|2=''که «صبوحی» ز حرم رخت به میخانه کشید ''<ref>ر.ک: همان</ref>}}
	که «صبوحی» ز حرم رخت به میخانه کشید'''<ref>ر.ک: همان</ref>~~.'''~~		{{پایان شعر}}

	تقدیر و تدبیر را در کنار هم می‌نشاند. همچون نقاشی چیره‌دست، از ظرایف نقش اندازی و به مانند معماری زبردست از دقایق مرمت به گرم چانگی سخن‌ها می‌گوید:		تقدیر و تدبیر را در کنار هم می‌نشاند. همچون نقاشی چیره‌دست، از ظرایف نقش اندازی و به مانند معماری زبردست از دقایق مرمت به گرم چانگی سخن‌ها می‌گوید:
	'''لاغری بین که در اندیشه نقشم، نقاش'''		{{شعر}}
	آن قدر ماند که تصویر مرا پیر کشید		{{ب\|'' لاغری بین که در اندیشه نقشم، نقاش ''\|2='' آن قدر ماند که تصویر مرا پیر کشید ''}}
	'''گر خرابم کنی ای عشق چنان کن، باری'''		{{ب\|'' گر خرابم کنی ای عشق چنان کن، باری''\|2='' که نباید دگرم منت تعمیر کشید ''}}
	که نباید دگرم منت تعمیر کشید		{{پایان شعر}}
	در جای دیگر می‌گوید:		در جای دیگر می‌گوید:
	'''مصور آمد و روی تو را چو ماه کشید'''		{{شعر}}
	قلم چو بر سر زلفت رسید، آه کشید		{{ب\|'' مصور آمد و روی تو را چو ماه کشید''\|2='' قلم چو بر سر زلفت رسید، آه کشید''}}
	'''چو دید چاه زنخدان دل‌فریب تو را'''		{{ب\|'' چو دید چاه زنخدان دل‌فریب تو را ''\|2='' دوباره یوسف بیچاره را به چاه کشید ''}}
	دوباره یوسف بیچاره را به چاه کشید		{{ب\|'' کمان‌ابروی ناز تو را به آن سختی ''\|2='' کشید گرچه به آسان، ولی دو ماه کشید''<ref>ر.ک: همان</ref>}}
	کمان‌ابروی ناز تو را به آن سختی		{{پایان شعر}}
	کشید گرچه به آسان، ولی دو ماه کشید'''<ref>ر.ک: همان</ref>~~.'''~~

	او تشبیهات قریب به ذهنی می‌آورد و از صد اقلیم عشق حقیقی سخن می‌راند. هرچند کلامش در قالب اشعار عاشقانه عادی، جلوه می‌نماید:		او تشبیهات قریب به ذهنی می‌آورد و از صد اقلیم عشق حقیقی سخن می‌راند. هرچند کلامش در قالب اشعار عاشقانه عادی، جلوه می‌نماید:
	'''گویی به عزای دل من، زلف سیاهت'''		{{شعر}}
	پوشیده سیه، مجلس ترحیم گرفته'''<ref>ر.ک: همان</ref>~~.'''~~		{{ب\|'' گویی به عزای دل من، زلف سیاهت ''\|2='' پوشیده سیه، مجلس ترحیم گرفته ''<ref>ر.ک: همان</ref>}}
			{{پایان شعر}}

	==وضعیت کتاب==		==وضعیت کتاب==
خط ۸۶:		خط ۹۰:
	==منابع مقاله==		==منابع مقاله==
	# مقدمه و متن کتاب.		# مقدمه و متن کتاب.
	# عناصری، جابر، «شعر و شاعر و فرهنگ مردم»، پایگاه مجلات تخصصی نور، مجله چیستا، اردیبهشت 1366، شماره 39 ‏(8 صفحه، از 657 تا 664)~~، به آدرس:~~		#[[:noormags:164174\|عناصری، جابر، «شعر و شاعر و فرهنگ مردم»، پایگاه مجلات تخصصی نور، مجله چیستا، اردیبهشت 1366، شماره 39 ‏(8 صفحه، از 657 تا 664)]].
	~~www.noormags~~.~~ir/view/fa/articlepage/164174/~~		#[[:noormags:1434918\|فولادی، علیرضا، «مسئله‌ای به نام شاطر عباس صبوحی»، پایگاه مجلات تخصصی نور، مجله: جستارهای ادبی، پاییز 1396، شماره 198 علمی - پژوهشی/ISC ‏(18 صفحه، از 33 تا 50)]].
	# فولادی، علیرضا، «مسئله‌ای به نام شاطر عباس صبوحی»، پایگاه مجلات تخصصی نور، مجله: جستارهای ادبی، پاییز 1396، شماره 198 علمی - پژوهشی/ISC ‏(18 صفحه، از 33 تا 50)~~، به آدرس:~~
	~~www.noormags.ir/view/fa/articlepage/1434918/~~


خط ۱۰۶:		خط ۱۰۹:

	[[رده:آپلود مهر(98)]]		[[رده:آپلود مهر(98)]]

			[[رده: مهر(98)]]

Hbaghizadeh@noornet.net در ‏۳ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۳۵

2019-10-03T10:35:18Z

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'کرمي، احمد' به 'کرمی، احمد'

2019-10-03T10:30:41Z

جایگزینی متن - 'کرمي، احمد' به 'کرمی، احمد'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۴:۰۰
خط ۶:		خط ۶:
	[[صبوحی، شاطر عباس]] (نویسنده)		[[صبوحی، شاطر عباس]] (نویسنده)

	[[~~کرمي،~~ احمد]] (نویسنده)		[[کرمی، احمد]] (نویسنده)

	\| زبان =فارسی		\| زبان =فارسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۴:۰۵
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	}}		}}

	'''دیوان شاطر عباس صبوحی'''، مجموعه اشعار شاطر عباس صبوحی (1275- 1315ق) است که به کوشش احمد ~~کرمی،~~ به چاپ رسیده است.		'''دیوان شاطر عباس صبوحی'''، مجموعه اشعار [[صبوحی، شاطر عباس\|شاطر عباس صبوحی]] (1275- 1315ق) است که به کوشش [[کرمی، احمد\|احمد کرمی]]، به چاپ رسیده است.

	==ساختار==		==ساختار==
	کتاب با مقدمه کوتاهی از احمد کرمی آغاز و اشعار در سه قالب غزلیات، مخمس و رباعیات، عرضه شده است.		کتاب با مقدمه کوتاهی از [[کرمی، احمد\|احمد کرمی]] آغاز و اشعار در سه قالب غزلیات، مخمس و رباعیات، عرضه شده است.

	==گزارش محتوا==		==گزارش محتوا==
	در مقدمه، ابتدا شرح‌حال مختصری از شاطر عباس صبوحی ارائه گردیده و سپس به این نکته اشاره شده است که استقبال مردم از اشعاری که به نام او عرضه شده، موجب گردیده تا مجموعه اشعاری به نام وی، توسط اشخاص انتشار یابد که با آثار دیگران، همراه بوده است. اما در کتاب حاضر، اشعار وی، به‌تنهایی به چاپ رسیده است<ref>ر.ک: مقدمه، ص4</ref>.		در مقدمه، ابتدا شرح‌حال مختصری از [[صبوحی، شاطر عباس\|شاطر عباس صبوحی]] ارائه گردیده و سپس به این نکته اشاره شده است که استقبال مردم از اشعاری که به نام او عرضه شده، موجب گردیده تا مجموعه اشعاری به نام وی، توسط اشخاص انتشار یابد که با آثار دیگران، همراه بوده است. اما در کتاب حاضر، اشعار وی، به‌تنهایی به چاپ رسیده است<ref>ر.ک: مقدمه، ص4</ref>.

	شاطر ~~عباس،~~ شاعری است که شهرتش در میان عوام، گوش به گوش رسیده و غزل‌هایش را قلندران شبگرد، بر زبان می‌آورند. او عارفی وارسته و قلندری شیدا بوده است. وی در اشعارش، از عشق حقیقی سخن می‌گوید و از مخالفان خیره‌سر، می‌نالد:		[[صبوحی، شاطر عباس\|شاطر عباس]]، شاعری است که شهرتش در میان عوام، گوش به گوش رسیده و غزل‌هایش را قلندران شبگرد، بر زبان می‌آورند. او عارفی وارسته و قلندری شیدا بوده است. وی در اشعارش، از عشق حقیقی سخن می‌گوید و از مخالفان خیره‌سر، می‌نالد:
	'''ز بس که نقش مخالف ز دوستان دیدم		'''ز بس که نقش مخالف ز دوستان دیدم'''
	بر آن شدم که زنم نقش خود بر آب امشب'''<ref>ر.ک: عناصری، جابر، ص661-662</ref>.		بر آن شدم که زنم نقش خود بر آب امشب'''<ref>ر.ک: عناصری، جابر، ص661-662</ref>.'''

	شاطر مکرر از «ضرب‌المثل» در بیان مقصود، مدد می‌جوید و سخن‌های نغز می‌گوید:		شاطر مکرر از «ضرب‌المثل» در بیان مقصود، مدد می‌جوید و سخن‌های نغز می‌گوید:
	'''بر سر مژگان یار من مزن انگشت		'''بر سر مژگان یار من مزن انگشت'''
	آدم عاقل به نیشتر نزند مشت~~'''~~		آدم عاقل به نیشتر نزند مشت
	او از دست دوست می‌نالد و فریاد برمی‌دارد که:		او از دست دوست می‌نالد و فریاد برمی‌دارد که:
	'''دشمن اگر می‌کشد، به دوست توان گفت		'''دشمن اگر می‌کشد، به دوست توان گفت'''
	با که توان گفت، دوست مرا کشت'''<ref>ر.ک: همان</ref>.		با که توان گفت، دوست مرا کشت'''<ref>ر.ک: همان</ref>.'''

	شاطر، تاریخ‌دان است. از بابل و ملک کیان و جمشید و جام جهان‌نما سخن می‌راند. در قلمرو شناخت اساطیر و ادیان و عرفان، چیره می‌نماید؛ هرچند عامی است، اما سخن‌دانی سخن‌سنج است. از بت و بتخانه و پری و پری‌خانه و آتشکده و زرتشت و چلیپای مسیح و از کعبه و مسجد و میخانه (با مضمون عرفانی) و خم‌خانه حق و... به شیرین‌زبانی، گفتگوها دارد:		شاطر، تاریخ‌دان است. از بابل و ملک کیان و جمشید و جام جهان‌نما سخن می‌راند. در قلمرو شناخت اساطیر و ادیان و عرفان، چیره می‌نماید؛ هرچند عامی است، اما سخن‌دانی سخن‌سنج است. از بت و بتخانه و پری و پری‌خانه و آتشکده و زرتشت و چلیپای مسیح و از کعبه و مسجد و میخانه (با مضمون عرفانی) و خم‌خانه حق و... به شیرین‌زبانی، گفتگوها دارد:
	'''رشک آتشکده شد سینه بی‌کینه من		'''رشک آتشکده شد سینه بی‌کینه من'''
	آتش عشق تو بس شعله در این خانه کشید~~'''~~		آتش عشق تو بس شعله در این خانه کشید
	'''مژده بردند بر پیر مغان مغ‌بچگان		'''مژده بردند بر پیر مغان مغ‌بچگان'''
	که «صبوحی» ز حرم رخت به میخانه کشید'''<ref>ر.ک: همان</ref>.		که «صبوحی» ز حرم رخت به میخانه کشید'''<ref>ر.ک: همان</ref>.'''

	تقدیر و تدبیر را در کنار هم می‌نشاند. همچون نقاشی چیره‌دست، از ظرایف نقش اندازی و به مانند معماری زبردست از دقایق مرمت به گرم چانگی سخن‌ها می‌گوید:		تقدیر و تدبیر را در کنار هم می‌نشاند. همچون نقاشی چیره‌دست، از ظرایف نقش اندازی و به مانند معماری زبردست از دقایق مرمت به گرم چانگی سخن‌ها می‌گوید:
	'''لاغری بین که در اندیشه نقشم، نقاش		'''لاغری بین که در اندیشه نقشم، نقاش'''
	آن قدر ماند که تصویر مرا پیر کشید~~'''~~		آن قدر ماند که تصویر مرا پیر کشید
	'''گر خرابم کنی ای عشق چنان کن، باری		'''گر خرابم کنی ای عشق چنان کن، باری'''
	که نباید دگرم منت تعمیر کشید~~'''~~		که نباید دگرم منت تعمیر کشید
	در جای دیگر می‌گوید:		در جای دیگر می‌گوید:
	'''مصور آمد و روی تو را چو ماه کشید		'''مصور آمد و روی تو را چو ماه کشید'''
	قلم چو بر سر زلفت رسید، آه کشید~~'''~~		قلم چو بر سر زلفت رسید، آه کشید
	'''چو دید چاه زنخدان دل‌فریب تو را		'''چو دید چاه زنخدان دل‌فریب تو را'''
	دوباره یوسف بیچاره را به چاه کشید~~'''~~		دوباره یوسف بیچاره را به چاه کشید
	کمان‌ابروی ناز تو را به آن سختی		کمان‌ابروی ناز تو را به آن سختی
	کشید گرچه به آسان، ولی دو ماه کشید'''<ref>ر.ک: همان</ref>.		کشید گرچه به آسان، ولی دو ماه کشید'''<ref>ر.ک: همان</ref>.'''

	او تشبیهات قریب به ذهنی می‌آورد و از صد اقلیم عشق حقیقی سخن می‌راند. هرچند کلامش در قالب اشعار عاشقانه عادی، جلوه می‌نماید:		او تشبیهات قریب به ذهنی می‌آورد و از صد اقلیم عشق حقیقی سخن می‌راند. هرچند کلامش در قالب اشعار عاشقانه عادی، جلوه می‌نماید:
	'''گویی به عزای دل من، زلف سیاهت		'''گویی به عزای دل من، زلف سیاهت'''
	پوشیده سیه، مجلس ترحیم گرفته'''<ref>ر.ک: همان</ref>.		پوشیده سیه، مجلس ترحیم گرفته'''<ref>ر.ک: همان</ref>.'''

	==وضعیت کتاب==		==وضعیت کتاب==
	دیوان صبوحی، تاکنون بارها انتشار یافته است. نخستین چاپ این دیوان، سال 1306ش، با گردآوری دو تن از کتاب‌فروشان بازار بین‌الحرمین تهران، از روی روایات شفاهی، به‌صورت سنگی منتشر شد و شمار شعرهای آن، تا سال 1307ش، طی سه جزوه پیاپی، افزونی گرفت و سرانجام، ناشران، هر سه جزوه را یکجا منتشر کردند. چنان‌که سال 1314ش، چهارمین چاپ مجموعه آن‌ها را شاهدیم. دیوانی که با تجدیدنظر عبرت نائینی انتشار پذیرفت، نسبت به جزوه‌های مورد اشاره، چاپ پنجم و رأساً نخستین چاپ سربی توسط همان ناشران بوده است. افزون بر چاپ‌های سنگی مذکور، چاپ‌های شناخته دیوان صبوحی عبارتند از:		دیوان صبوحی، تاکنون بارها انتشار یافته است. نخستین چاپ این دیوان، سال 1306ش، با گردآوری دو تن از کتاب‌فروشان بازار بین‌الحرمین تهران، از روی روایات شفاهی، به‌صورت سنگی منتشر شد و شمار شعرهای آن، تا سال 1307ش، طی سه جزوه پیاپی، افزونی گرفت و سرانجام، ناشران، هر سه جزوه را یکجا منتشر کردند. چنان‌که سال 1314ش، چهارمین چاپ مجموعه آن‌ها را شاهدیم. دیوانی که با تجدیدنظر عبرت نائینی انتشار پذیرفت، نسبت به جزوه‌های مورد اشاره، چاپ پنجم و رأساً نخستین چاپ سربی توسط همان ناشران بوده است. افزون بر چاپ‌های سنگی مذکور، چاپ‌های شناخته دیوان صبوحی عبارتند از:
	# دیوان شاطر عباس صبوحی ~~رحمة‌الله‌علیه؛~~		# دیوان [[صبوحی، شاطر عباس\|شاطر عباس صبوحی رحمة‌الله‌علیه]]؛
	# دیوان شاطر عباس صبوحی قمی با شرح‌حال و آثار شاعر؛		# دیوان [[صبوحی، شاطر عباس\|شاطر عباس صبوحی قمی]] با شرح‌حال و آثار شاعر؛
	# دیوان غزلیات شاطر عباس ~~صبوحی؛~~		# دیوان غزلیات [[صبوحی، شاطر عباس\|شاطر عباس صبوحی]]؛
	# چهار دیوان: کفاش خراسانی، شاطر عباس ~~صبوحی،~~ زرگر اصفهانی، فایز دشتستانی؛		# چهار دیوان: کفاش خراسانی، [[صبوحی، شاطر عباس\|شاطر عباس صبوحی]]، زرگر اصفهانی، فایز دشتستانی؛
	# دیوان اشعار کفاش خراسانی و شاطر عباس ~~صبوحی؛~~		# دیوان اشعار کفاش خراسانی و [[صبوحی، شاطر عباس\|شاطر عباس صبوحی]]؛
	# تحقیق درباره زندگانی، احوال، اعمال، افکار، آثار و دیوان کامل اشعار شاطر عباس صبوحی ~~قمی؛~~		# تحقیق درباره زندگانی، احوال، اعمال، افکار، آثار و دیوان کامل اشعار [[صبوحی، شاطر عباس\|شاطر عباس صبوحی قمی]]؛
	# دوبیتی‌های فایز دشتستانی همراه با غزلیات شاطر عباس ~~صبوحی؛~~		# دوبیتی‌های فایز دشتستانی همراه با غزلیات [[صبوحی، شاطر عباس\|شاطر عباس صبوحی]]؛
	# دیوان کامل اشعار شاطر عباس صبوحی قمی<ref>ر.ک: فولادی، علیرضا، ص35- 36</ref>.		# دیوان کامل اشعار [[صبوحی، شاطر عباس\|شاطر عباس صبوحی قمی]]<ref>ر.ک: فولادی، علیرضا، ص35- 36</ref>.

	فهرست مطالب، در انتهای کتاب آمده است.		فهرست مطالب، در انتهای کتاب آمده است.

	==پانویس ==		==پانویس ==
	<references/>		<references />

	==منابع مقاله==		==منابع مقاله==